ONS REISVERSLAG IS HELEMAAL AF...

Via deze link kun je het (nog eens) in één keer bekijken.
(link = november-archief / loopt chronologisch van onder naar boven)

TAG(-S): cambodja,reizen

KERSTMIS 2006

Lucifer is in alle opzichten blij dat we (zo lang) thuis zijn...

TAG(-S): kerst,poesjes

KERSTMIS 2006

Met z'n elven aan 't kerstdiner...

TAG(-S): fam,kerst

KERSTMIS 2006

Verwennerij onder de kerstboom...

TAG(-S): kerst

EN NU...

En nu zijn het rare en moeilijke weken. We hebben afscheid van Cora genomen op een megadrukke begrafenis. Er werden een hoop mooie en ontroerende woorden voorgedragen en er was heel veel verdriet. En dat is er natuurlijk nog... We proberen met zijn allen er doorheen te komen, we proberen er allemaal voor elkaar te zijn.

En ondertussen gaat het leven door, moet er gewerkt worden en moeten er voorbereidingen worden getroffen voor de komende feestdagen. Ondertussen ga ik door, ondertussen maak ik het mijn lief soms moeilijk, want ondertussen ben ik niet zo in mijn hum. Ondertussen vertellen wij ons vakantieverhaal, maar eigenlijk voelt Cambodja ondertussen alweer mega-ver weg. Ondertussen spreek ik af met vriendinnen, maken we ook lol, dat beurt me weer op. Ondertussen hoor ik al haar zinnen, ondertussen wordt ik soms met d'r wakker. Ondertussen denk ik, denk ik allerlei zwarte dingen. Ondertussen moet ik oppassen. Ondertussen maken we plannen voor Oudjaarsavond. Ondertussen heb ik geen zin in de was en de strijk. Ondertussen is het werk weer druk, ondertussen zit ik alweer middenin al het gestress van vóór november. Ondertussen zitten we daar allemaal in.

ondertussen ondertussen,
maar ondertussen gaat het leven door...

TAG(-S): verdriet,vriendschap

EN PLOTSELING IS ALLES ANDERS

Het was wennen, zo inene weer in Nederland. Het hele weekend stond in het teken van terugdenken plus vertellen over Cambodja en verder waren we gewoon een beetje van slag en gigantisch uit ons (slaap-)ritme. We werkten wat verder aan het online-reisverslag en we werkten ondertussen geestelijk weer toe naar het gewone (werk-)leven. En dan is er op zondagavond ineens dat telefoontje. Dat telefoontje dat iets zegt wat je niet kunt bevatten. Dat telefoontje dat vertelt dat één van je vriendinnen niet meer leeft. Dat telefoontje dat vertelt dat ze die morgen gewoon niet meer wakker is geworden. Dat telefoontje dat maakt dat je een uur later met twee wederzijdse vriendinnen, verslagen in een woonkamer zit. Dat telefoontje dat alles ineens op zijn kop zet. Dat telefoontje dat maakt, dat plotseling alles heel anders is...

Alles anders,
want Cora is er niet meer.

Zo ineens en onherroepelijk. Geen bulderende Cora-lach meer, geen geWÉLdig en geen muiltjes pompen, geen TOEStand en geen lulululu. Geen Beppie meer, geen Struis en zuigvogel. Geen hallo schÁt en dag lieverd. Geen bruisende meid met mooie lange rode haren, een grote mond, lol voor tien en een hart zo lief en van goud meer. Geen Cora meer, hoe kan dat nou, het was toch nog lang geen tijd...


Gisteren kwam de kaart en bovenaan staat de ontroerende tekst:

'Onsterfelijk ben jij voor hen
wier leven jij hebt beroerd.'

En dat is zó helemaal waar.

Bedankt Cora, bedankt dat jij ook mijn leven hebt beroerd.
Beroerd dat je er nu al uit moest. Wij gaan je allemaal missen.

TAG(-S): verdriet,vriendschap

EN ZIJ VERDIENEN OOK EEN PLEKKIE

TAG(-S): cambodja,kids

MEER CAMBODJAANSE MODELLEN

TAG(-S): cambodja,kids

CAMBODJAANS FOTOMODEL VAN KOH RU

TAG(-S): cambodja,poesjes

WEER THUIS

Gisteren om 11:30 uur (Nederlandse tijd 5:30 uur) naar het vliegveld van Phnom Penh vertrokken en vanmorgen 6:30 uur geland op Schiphol. Om een uur of negen hebben we paps en mams die ons daar vandaan hebben opgehaald, gedag gezegd en nu zijn we dus weer hier... bij de (blije) poesjes en een stapel post. Reisverslag wordt er als beloofd nog tussengeplakt, maar eerst...... tukkie doen!!!

TAG(-S): cambodja,reizen

IN NOVEMBER 2006 WAREN WE DUS IN CAMBODJA!

Hier vind je ons complete
reisverslag in woord en beeld.
Onderaan beginnen
voor de juiste volgorde!

PS: door de vele foto's die in het verslag zijn geplaatst
duurt het een tijdje eer alles correct is ingeladen. Dus ga even iets te drinken pakken en als je terug komt is de pagina klaar
om naar beneden te scrollen! ;o)
.

TAG(-S): cambodja,reizen

DAT WAS 'M DAN...

onze Cambodja-trip;
onze allereerste vakantie samen,
mijn allereerste rugzak-guesthouse-rondtrek-ervaring,
onze allereerste aanraking met Azië,
mijn allereerste verre vlucht,
ons allereerste 'samen te delen' reis-herinneringen...

Wij vonden 'm zeer bijzonder.

Marco & Jannie @ Cambodia * 5 november - 1 december 2006

Onze route:
Amsterdam - Kuala Lumpur - Phnom Penh * by airplane
Phnom Penh - Battambang * by bus
Battambang - Siem Reap * by boat
Siem Reap - Kompong Cham * by bus
Kompong Cham - Sen Monorom * by bus
Sen Monorom - Phnom Penh * by bus
Phnom Penh - Sihanoukville * by bus
Sihanoukville - Koh Ru * by boat
Koh Ru - Sihanoukville * by boat
Sihanoukville - Phnom Penh * by bus
Phnom Penh - Kuala Lumpur - Amsterdam * by airplane

En?
Het mooiste plekkie? Ohwwwjee zoveel! De tempels in Angkor waren super, al vonden we Siem Reap nu al veel te toeristisch. In Sen Monorom was het landschap hartstikke mooi en zaten we heerlijk samen (er was verder niemand) bij een mooie waterval. De bootreis van Battambang naar Siem Reap bracht ons de prachtigste boot- en paalhut-tafereeltjes. En dan het Bamboo Island... misschien was dat het mooiste plekkie? Ik denk dat we héél Cambodja een mooi (vakantie-) plekkie vinden! Grootste verbazing? Uhm... dat de halve maan hier op zijn rug aan de hemel blijkt te liggen? (ipv rechtop aan de Hollandse lucht) Lekkerste eten? Amok met vis of Lok Lak! Engste beest? Uhm.. de schorpioen die op ons kussen is blijven slapen?! Mooiste moment? Misschien wel onze aankomst in Azie; in vogelvlucht achterop twee brommertjes, met grote ogen om ons heen kijkend naar ÁL die mensen met mondkapjes op ÁL die verschillende soorten voertuigen en de stoffige straten met al die handel aan de zijkant, ondertussen naar adem happend in verband met stof/zand en uitlaatgassen. In één klap in Azie, met de hele reis nog voor ons.

Leukste vakantie-stopwoordjes en uitspraken:
- Ja, maar die kans is maar zóóó klein!
- Wel leuk hoor zo'n airco, maar...
- Do you have a cronicle noseproblem? Jenny?
- Love you longtime!
- Fuck this shit, where's the bamboo?

Meest uitgesproken zinnetje?
- No thank you.

Nog eens?
Backpacken? Ja! Azië? Ja, zeker. We willen na Cambodja nog wel eens vergelijken met buurlanden. Seempies op vakantie? Jaaaaaaaaa, we blijken ook nog eens primo-vakantie-competable! *turfstreepjezet* ;o)

Jullie nog vragen?

TAG(-S): cambodja,reizen

VAN CAMBODJA TERUG NAAR NEDERLAND;
IS DUUR EN DUURT LANG!

We zijn heel erg goed uitgekomen met ons 'reisbudget'. Omdat we vooraf lazen dat het lastig pinnen en visakaarten was in Cambodja hadden we ons hele vooraf ingeschatte vakantiebudget contant in dollars meegenomen. De pinpas en creditcard gingen alleen voor de zekerheid mee. De vakantie zit er op en we hebben nog 85 dollar in de pocket. Die gaan we lekker 'verbrassen' tijdens de wachturen op Phnom Phen en Kuala Lumpur is het plan. Maar ze gaan harder dan verwacht want tijdens het inchecken komen we er achter dat we 25 dollar 'vertrekbelasting' per persoon moeten betalen. Kassa! Toen hadden we er dus nog 35....

Het vliegveld van Phnom Penh stelt niet zoveel voor. We internetten nog even wat en hangen wat rond bij een koffiebarretje, alvorens het tijd is om te gaan boarden. De eerste vlucht is maar een korte en voor we het weten staan we op het vliegveld van Kuala Lumpur. Hier moeten we een stuk langer wachten, zo'n zes en een half uur. We zullen om 23:45 uur weer opstijgen. Tijd zat dus, we beginnen eerst maar eens met een lekkere koffie plus muffin bij Starbucks. Als die op is gaan we een rondje wandelen, daarna nog een rondje en nog een ;o). Dan zien we dat ze bij 'cafe Cheers' ook een pooltafel hebben. Leuk! We hebben wel zin in een potje. Als Marcus met twee grote pints bier en een muntje voor de pooltafel van de bar terugkomt "ziet hij witjes om de neus". "Hij had ze al getapt en ik wil er niet over praten en anders mag je niet boos worden." zegt hij. Ik moet al lachen, dat zal wel met de prijs te maken hebben, al had ik het niet verwacht want bij Starbucks was het hartstikke meegevallen. Maar het bier hier dus niet! 10 dollar per glas! Dat hakt er lekker in. Nu hebben we er ineens nog maar 3...

Nou ja, laten we er dan maar goed van genieten. We openen de handbagage waar de vanmorgen in de supermarkt gekochte snoepvoorraad in zit en trekken grote zak chips open. We nippen aan de pintglazen, graaien in de chipszak en spelen ondertussen het partijtje pool. Hmmmm.... de biertjes zijn heerlijk.

Een uurtje of twee later gaan we met 3 dollar en nog wat wissel RM (Maleisies geld) naar de noodlebar. "Hebben we nog genoeg?" vragen we de gastvrouw terwijl we de poet laten zien. We hebben nog genoeg voor één noodlesoep. We komen een beetje 'landloperig' over, maar wat kan ons het schelen. We smikkelen samen uit de grote soepkop, hebben meer dan genoeg snacks in de tas EN.... we zijn met ons budget van 1500 dollar precies uitgekomen en hebben tijdens de vakantie eigenlijk best luxe geleefd. Very Good!!!

Even over twaalven kunnen we eindelijk gaan boarden. We zijn helemaal sleepy. Het duurt nog best een tijdje eer het vliegtuig naar de startbaan gaat taxien, maar uiteindelijk hangen we dan hoog in de lucht boven Kuala Lumpur en gaat de laatste (lange) ruk van onze thuisreis beginnen. De volgende 11 uur is het eten, lezen, snoepen, film kijken, spelletjes doen, kletsen en proberen wat te slapen. Dat laatste lukt niet zo goed deze keer. Het is sowieso veel minder confortabel dan de heenreis, toen we bij de nooduitgang zaten en onze benen konden strekken. Nu zitten we 'gewoon' en dat bevalt echt stukken minder.

Maar aan alles komt een eind, zelfs aan een ellenlange, onconfortabele vliegreis van Azie naar Nederland en om even over twaalf uur 's middags (maar om even over zessen's morgens, terug in de Nederlandse tijd) raken de wielen de landingsbaan. We zijn er. 'T zit erop. Dat was 'm dan....

TAG(-S): cambodja,reizen

DONDERDAG (30-11); TERUG NAAR HUIS

Vandaag is het dan zover, we gaan naar huis. Na een lekker ontbijtje (thee en sandwiches met gesmolten kaas en kip) beneden bij het restaurant van Royal Guesthouse, wandelen we naar het onderkomen van de dokter om het formulier van de bloedtest op te halen. Het is leuk om de dokter en zijn assistente-meisje weer te zien. Hij vraagt naar onze dagen in Sihanoukville en wij vertellen over onze heerlijke dagen op het Bamboe Eiland. Als hij het formulier pakt, zien we dat de waarden die eerder te laag waren nu inderdaad allemaal binnen de aangegeven normale norm liggen. We nemen afscheid en vervolgen onze weg. Met een tuk-tuk naar de Russische Markt om nog wat souvenirs te kopen. We hebben een beetje medelijden met onze tuk-tuk-driver want zijn brommer klinkt alsof dit zijn laatste ritje wel eens zou kunnen zijn en we gaan heel langzaam. Tot overmaat van ramp hebben we ook nog bijna een botsing met brommer. Ik gil er zelfs van, het gaat ook maar nét goed. Gelukkig halen we de markt heelhuids, we stappen gauw uit want we hebben niet zoveel tijd. We gaan de markt op, of 'in' beter gezegd en hebben binnen de kortste keren wat we nodig hebben binnen. Hup, weer een tuk-tuk in en op naar de supermarkt. Wat lekkere dingetjes inslaan voor in het vliegtuig. Dan rijden we weer terug naar het guesthouse waar we op de kamer alle gekochte in de rugzakken stoppen en uitchecken.

We hebben een taxirit naar het vliegveld besteld en om 11:30 uur stappen we in het busje van het Royal Guesthouse. Dag Phnom Penh! Het zit er echt op nu en een beetje weemoedig kijken we tijdens de rit nog eens goed naar alle Cambodjaanse (stads-)tafereeltjes die aan ons voorbijtrekken. We zullen straks om half drie de lucht in gaan en ik denk terug aan de heenreis. Aan het lekkere gevoel van toen, nieuwsgierig naar hoe het zou zijn in dat verre Azie. Het lijkt zo lang geleden. Nu weten we hoe het is en hebben we het allemaal beleefd. Een hele ervaring rijker gaan we weer terug naar huis. Aan de ene kant hebben we zin en aan de andere kant helemaal niet. Gaan we nog een keer terugkomen in deze hoek? We denken van wel...

TAG(-S): cambodja,reizen

WOENSDAG (29-11);
VIA SIHANOUKVILLE WEER TERUG NAAR PHNOM PENH

Vandaag zijn we weer vroeg wakker (gaat automatisch hier) en weten we dat onze 'eiland-van-niets-dan-genieten-dagen' erop zitten. We pakken de rugzakken weer in en nemen ze mee naar de bar. Vandaag zal het bootje om 12:00 uur terug naar Sihanoukville varen, zodat we daar de bus naar Phnom Penh nog kunnen halen. De kaartjes zijn al voor ons gereserveerd, dat konden we hier allemaal via de bar regelen. Erg handig. We genieten nog uitgebreid van de ochtend; zwemmen, zonnen, lezen en eten. Dan is het twaalf uur en zeggen we iedereen gedag. Het bodempje wiskey gaat naar de Australische krullenbol, die hier met zijn vriendin nog wat langer blijft en wij stappen aan boord van het leuke bootje voor de trip naar Sihanoukville. Het einde van ons Cambodja-avontuur nadert met rasse schreden...

In Sihanoukville loopt alles gesmeerd. We worden bij het bootje opgepikt en met brommers eerst naar bar Ru gebracht. De buskaartjes liggen daar voor ons klaar en we hebben nog ruim een half uur voordat de bus vertrekt. Vervolgens worden we weer keurig bij het busstation afgeleverd en is het wachten op het vertrek van de bus naar Phnom Penh. Die vertrekt om twee uur. Mijn boek is inmiddels zo spannend (Insomnia van Stephen King) dat ik me voor het eerst sinds de reis ga wagen aan 'lezen in de bus', hopende dat ik er niet misselijk van zal worden. Ik wissel lezen met naar buiten kijken af (tenslotte zijn dit de laatste blikken op Azie/Cambodja) en op de achtergrond klinkt de 'autentieke' karaoke-muziek. Ik ben er al helemaal aan gewend ;o). In Phnom Penh aangekomen hebben we wéér last van een verkeersopstopping. Wat nu weer? Blijkt dat er deze keer een minister president van Srilanka op bezoek is. Wat een giller, het blijft feest hier. Om zeven uur arriveren we bij het Royal Guesthouse. Ons laatste avondje Phnom Penh en ook Cambodja gaat in.

Na een douche lopen we hand in hand langs de Tonle Sap rivier. De maan, die rare maan die hier een kwartslag gedraaid tov in Nederland staat, staat hoog aan de hemel, hij is bijna weer rond. We gaan eten bij het restaurant aan de waterkant waar we de allereerste avond in Phnom Penh, toen met het Waterfestival, ook hebben gegeten. Dat blijkt een goede keuze. We eten echt hartstikke lekker, met stokjes en Angkor bier erbij. Helemaal in stijl. We kijken terug op een echt hartstikke leuke vakantie. Als we zijn uitgegeten wandelen we naar het terras van de Jungle Bar om daar nog even lekker op ons gemak een paar drankjes te drinken (rum-cola's hmmm), tafereeltjes te bekijken (soms disgusting) en te internetten. Om een uur of twaalf gaan we terug naar 't guesthouse, waar iedereen alweer in bed ligt en alles potdicht zit, zodat de bewaker heel lang moet kloppen en bellen voor onze sleutel. Uiteindelijk wordt deze door een slaperig hoofd door het rolluik gestoken en kunnen we naar boven om lekker te gaan slapen. Morgen vroeg op want we hebben nog heel wat te doen!

TAG(-S): cambodja,reizen

ZO (26-11) T/M WOE (29-11);
GENIETEN OP KOH RU, THE BAMBOO ISLAND

Als we die zondag onze spullen in de hut hebben gelegd en onze zwemkleding aantrekken begint er een deel van onze trip waarin we eigenlijk alleen nog maar GENIETEN (met hoofdletters ja!). De zee is net zo warm en mooi helder als in Sihanoukville en op de grote bar-veranda is het heerlijk relaxed vertoeven. Naast de veranda liggen of staan koeien te grazen en daar omheen dartelen wat kippen en kuikentjes. Op de veranda zijn er een hartvervoverende zwarte moederpoes met twee even zo leuke schidpad-kat-kinders en een jong hondje, die met je komen kroelen en bij je komen bietsen. 's Avonds blijven we na het eten lekker hangen aan een van de loungetafels, het sfeertje is prima en er is niet eens muziek. Alleen wat licht (tussen 17:30 en 00:00 uur), eten, drinken en relaxte mensen.

We slapen drie nachten in het houten hutje en dit is, zeker de eerste nacht best spannend. We controleren het bed heel zorgvuldig alvorens we de klamboe aan alle kanten onder het matras stoppen. Als één van ons 's nachts naar het toilet moet dan gaat de ander mee. Dat is meer mijn wens dan die van Marcus trouwens hoor, maar ik moet er niet aan denken om in mijn eentje door het donker, met een lantarentje helemaal naar dat toilethokje te lopen en Joost mag weten wat voor enge beesten tegen te komen! In praktijk blijkt dat trouwens nogal mee te vallen. Het engste beest dat we op onze weg naar de plee zijn tegengekomen was een grote, bruine, vliegende tor. Het slapen en wakkerworden in het hutje is super. We horen de zee constant ruisen en klotsen en als het 's morgens licht wordt zien we hem door het 'raam' bij het voeteneind. We poetsen onze tanden met een fles water op de veranda en daarna duiken we de zee in voor een alternatieve douche-partij. Free as a couple of birds, dat zijn wij...

We proberen alles van de kaart, zelfs een gefrituurde Mars wat een Engelse snack blijkt te zijn (beetje vreemd en redelijk lekker). Het eten is allemaal hartstikke lekker, vooral de Maracuja-schotel hmmmm.... Twee keer blijven we de hele avond bij de bar hangen maar we gaan ook een keer op de veranda van ons eigen hutje zitten. We hebben in Sihanoukville een fles wiskey gekocht, die we mixen met wat bij de bar gekochte cola's en zo hebben we ons eigen baco-feestje. Hoe meer we nippen van de baco's hoe grappiger we worden. Ik kan het allemaal niet precies meer navertellen maar het had te maken met lichtjes van bootjes en seinen met de lantaren van Marcus. En met Jenny with the cronicle noseproblem die dat ging voorkomen. We zijn rollend van het lachen onder onze klamboe gekropen en heerlijk gaan slapen.

We wandelen ook een keer naar de andere kant van het eiland, een kwartiertje door het oerwoud (er is een pad) lopen (wel helemaal ingesmeerd met Deet want anders word je opgevreten!) en je bent er. Daar ook een barretje en een paar hutjes. We drinken er een vruchtenshake, maar dan gaan we gauw weer terug naar onze eigen en veeeeeeeeel leukere ;o) kant van het eiland.

Het is gewoon helemaal leuk deze dagen op Koh Ru, we worden nog hartstikke bruin en raken helemaal uitgerust. En had ik al verteld dat de krabbetjes hier voor je voeten wegschieten als je door de branding loopt? En dat er 's morgens vroeg honderden kleine visjes in het water zwemmen? Het leven bestaat alleen nog maar uit lezen, slapen, soezen, zonnen, zwemmen en relaxen. En een beetje kletsen met elkaar of met de andere tijdelijke eilandbewoners. We maken niet veel mee, maar het zijn qua genieten de lekkerste dagen van de hele vakantie. We zeggen tegen elkaar dat we voortaan altijd wel zoiets willen na een trek-vakantie, het is wat ons betreft een ideale combinatie. En dat we dus nog wel eens een trek-vakantie gaan doen staat ook vast. Het is goed bevallen, Jannie is om, ik ga die sandalen houden ;o).

TAG(-S): cambodja,reizen

ZONDAG (26-11); AANKOMST OP KOH RU

Nadat we bij bar Ru hebben ontbeten worden we met brommertjes naar het strand gebracht. Er ligt al een bootje voor ons klaar en na nog wat grappenmakerij met de verkoopkinderen en de bedelaars, stappen we in en begint onze boottocht naar Koh Ru, het Bamboe eiland.

Het is ongeveer een uur varen eer we bij het eiland aankomen. We zien de hutjes al op een rijtje langs het strand staan! We springen één voor één van boord en lopen het strandje op. Er is een grote barruimte, wat tevens de receptie van de hutjes is. De barruimte bestaat uit een grote rond/hoekige veranda waar je vanuit verschillende kanten via een houten trappetje op kunt komen. Bij ieder trappetje staat een teiltje water. Het is de bedoeling dat je je voeten even schoonspoelt alvorens je blootvoets de veranda betreedt. Leuk. Op de veranda staan, behalve de bar, allemaal langwerpige, houten salontafels met grote kussens er omheen. Ziet er onwijs cosey en relaxed uit. Er lopen een paar katten rond en ook een jong hondje, we hebben het er eigenlijk gelijk naar onze zin daar. De hele sfeer die rond die bar (midden op het strandje dus) hangt is een fijne, waar je je meteen in thuisvoelt. We krijgen de sleutel van hutje nummer 6 en in schriftje nummer 6 komen onze namen te staan. Alles wat je van de bar gebruikt wordt genoteerd, zodat je niet de hele tijd met geld hoeft te lopen. Alle belangrijke zaken zoals de voorraad geld, paspoorten en dergelijke kunnen we inleveren en deze worden in een kluis opgeborgen. Vanaf dit moment hoeven we nergens meer op te letten, Marcus kan zijn de hele reis zwaarbewaakte 'geld- en papierenholster' even een paar dagen vergeten. Het lijkt wel vakantie!

De hutjes staan dus op een rijtje vanaf de linkerkant van de bar-veranda, allemaal direct naast de strandlijn opgesteld. Wij moeten het zesde hutje in lijn hebben. Het is een hutje op palen met een veranda aan de voorzijde en ook hier staat er een teiltje met water naast het trappetje. Rechts van de deur hangt een hangmat, relaxed! De deur zit zit met een hangslotje. Als we de deur openen en het hutje binnengaan zien we links en rechts een verhoging van de vloer met dezelfde planken als waar het hele hutje van is gemaakt, met daarop een matras van het twijfelaarsformaat. Een klein looppad tussenin en aan de voorzijde. Boven de bedden hangen grote vierkante klamboes aan de stijlen, het zijn net een soort hemelbedden eigenlijk. Aan de voor- en achterzijde van de hut zitten ramen, dwz; gaten in de houten wand waar je een houten paneel voor of vandaan kunt schuiven. Het raamgat bij het hoofdeind van het bed kijkt op het groen van het oerwoud achter ons en die aan het voeteneind kijkt zo de zee op. Als we van het veranda'tje afstappen lopen we in vijf stappen het water in. Helemaal geweldig. Marcus kijkt me aan en ziet er helemaal gelukkig uit en dat is precies hoe ik me zelf ook voel. Dit gaat leuk worden, dat weten we nu al zeker.

TAG(-S): cambodja,reizen

ZATERDAG (25-11); EINDELIJK NAAR SIHANOUKVILLE!

Om half zeven gaat de wekker. Dat valt even tegen na ons redelijke doorzakavondje, maar gelukkig hebben we gisteravond alles al zover mogelijk ingepakt dus we zijn snel klaar. Daardoor hebben we de tijd om beneden nog een lekker potje thee en twee sandwiches te bestellen. Jammie! Om even over achten worden we met het busje van het Royal Guesthouse naar het busstation gebracht. Daar staat de touringcar al te wachten. Het is een busreis van vier uur, één van de kortste die we hier hebben maar deze keer duurt de rit voor mijn gevoel erg lang. Misschien omdat ik zo'n zin heb en zo benieuwd ben hoe het zal zijn in Sihanoukville.

Als we om een uur of één op plaats van bestemming arriveren stormen de moto-taxi-drivers weer op ons af. We willen naar het guesthouse 'Orchidee', dat schijnt van Nederlanders te zijn. De moto-driver vindt het niet de beste keuze maar vooruit, voor drie dollar totaal (2 brommers) willen ze ons er wel heen brengen. Als we na een ritje van zo'n tien minuten bij het guesthouse aankomen blijken ze nog maar één kamer vrij te hebben. Van 25 dollar! Dat vinden we veel te duur dus nu mogen de drivers ons toch naar een ander guesthouse (van hun keuze) brengen. Ze brengen ons naar het GST Guesthouse, vlakbij het strand; het Ochheuteal Beach. Daar blijken de kamers 8 dollar te zijn en dat klinkt ons een stuk beter in de oren. Voor het eerst hebben we een kamer waarvan de deur gewoon buiten is. Met een voorportaaltje met twee stoeltjes en een tafeltje. Zo'n motel-idee, ziet er hartstikke leuk uit.

We zijn helemaal opgetogen. We zijn vlakbij de zee! We kleden ons snel om en gaan even later gehuld in bikini met sarong plus in zwembroek met t-shirt de deur weer uit. Het is maar een klein stukje lopen en we staan op het strand. De blauwe zee bruist ons tegemoed. Dit is lekker! We gaan gelijk zwemmen, het water is heerlijk. Helemaal niet koud, eigenlijk gewoon warm! Met Marcus zwemmen in de zee. Zalig! Ik krijg inene dat sub-tropische-vakantie-gevoel over me. We gaan op de sarong op 't zand liggen. De zon staat hoog aan de hemel. Wie weet gaan we deze laatste dagen nog even bruin worden ook! ;o) Er komen wel heel veel verkopers (vrouwen en kinderen) en bedelaars langs. Massage? Pedicure? Manicure? Zonnebril? Armband? Ketting? Snack? Alles is in overvloede verkrijgbaar en we moeten de hele middag "no thank you" zeggen. Marcus brengt ze soms in verwarring door te vragen of ze door hem willen worden gemasseerd. Voor één dollar. Dat is wel lachen. Aan het eind van de middag schuiven we een terrasje aan het strand op en zitten we tot zonsondergang biertjes te drinken en vliespinda's te eten. Zalig is het. Er zit ook een internetcafe aan het terras en Marcus belt van daaruit op naar de dokter in Phnom Penh. Die heeft hele goede berichten. Het bloed en de waarden zijn "normal" zegt hij en hij wenst ons veel plezier in Sihanoukville. Niets staat ons meer in de weg om naar het Bamboo Island te gaan, we besluiten de trip gelijk voor de volgende ochtend te regelen.

Die avond gaan we naar Bar Ru, waar je een hutje op het eiland kan reserveren. De man achter de bar neemt via een bakkie contact op met het eiland en regelt ons verblijf en de boottocht er naartoe. Morgenochtend moeten we om 9:00 uur bij de bar zijn en van daaruit vertrekken we naar Koh Ru, de echte naam van het eiland. Er staan 1 bar en 10 hutjes op het eiland. De hutjes hebben alleen bedden en klamboes, douche en toilet moeten we delen en stroom (alleen voor een lamp) is er van 17:30 tot 00:00 uur via een aggregaat. We zijn echt benieuwd. Maar eerst moeten we vanavond nog eten. De man achter de bar raadt ons het restaurant van de Nederlanders Pim en Wilma aan. Één van de medewerkers kan ons er wel even op de brommer naartoe brengen. Zo gezegd zo gedaan. Het is wel leuk (en vreemd) om ineens met twee van die mensen Nederlands te praten. Een paar jaar geleden hebben ze samen voor het eerst door Azië gereisd en een jaar later (nu twee jaar geleden) zijn ze dus dat restaurant met guesthouse in Sihanoukville begonnen. Bijzonder.... Ze missen Nederland helemaal niet zeggen ze. Wij kunnen ons er niet zoveel bij voorstellen want in heel Sihanoukville en met name in hun restaurant kun je een kanon afschieten. Er zit geen kip! Het eten is redelijk lekker en ze hadden een mooie toilet *grijnz* dat wel. Als we alles op hebben wandelen we helemaal terug naar GST (een heel eind!). Sihanoukville lijkt een beetje een spookstadje, geen gezellig centrum ofzo en bijna geen mensen op de been. Dat hadden we niet verwacht! We proberen de maan, die hier dus haaks tov in Nederland aan de hemel staat, op de foto te zetten. Marcus is echter zo lang aan het pielen met het statief en de zelfontspanner dat als hij er eindelijk klaar voor is, de maan achter de wolken is verdwenen. Lachen weer. Dan proberen we het morgen wel vanaf het Bamboo Island, maar eerst slapen!

TAG(-S): cambodja,reizen

MOONVIEW

We vlogen naar Cambodja met volle Maan, de eerste avond (die van het Waterfestival) stond de volle Maan hoog aan de hemel boven de Tonlé Sap. De rest van onze trip heeft de Maan onze aandacht. De halve en kwartManen zien er hier namelijk héél anders uit. Ze liggen op de rug! Best logisch achteraf, want we zijn hier veel meer aan de onderkant van de Aarde en kijken dus vanuit een andere hoek. Maar een vreemd gezicht is het wel! Ik heb het nog uit proberen te leggen aan een Cambodjaanse boy, die de Maan waarschijnlijk nooit van zijn leven rechtop gaat zien zoals wij dat doen. Helaas snapte hij er geen sikkepit van, hoe ik ook naar de Maan wees en het verschil met 'hoe ie is in Holland' uitbeelde... Misschien vind die boy dat ook helemaal niet zo interessant, net als jullie nu wellicht denken 'lekker belangrijk?'.

Maar ik vond 't erg fascinerend
dus...

TAG(-S): cambodja,reizen

DI (22-11) T/M VR ( 24-11);
RELAXEN IN PHNOM PENH

Liever gingen we natuurlijk gewoon kiplekker door naar een volgende bestemming, maar als het dan moet, dan is het Royal Guesthouse in Phnom Penh niet de slechtste plek om een paar dagen noodgedwongen te verblijven. Naast de behoorlijk goede kamers met een warme douche, airco, televisie en een koelkast hebben ze ook een restaurant en een internetvoorziening bij de receptie. Vooral dat laatste is erg handig. Marcus heeft toen we van de dokter terugkwamen een tuk-tuk naar een grote supermarkt genomen en is teruggekomen met twee grote tassen boodschappen. Zodoende ontbreekt het ons aan niets, terwijl we net als Yoko en John, de hele dag op het hotelkamerbed liggen.

Dinsdagmiddag gaan we terug naar de dokter. De uitslag is binnen en wijst uit dat ik géén malaria heb (pfffjiew) maar wel een tekort aan witte bloedlichaampjes en bloedplaatjes. Dat en de rest van mijn klachten zijn verschijnselen van Denque Fever en dat is dan ook de diagnose die hij stelt. Hij zegt dat de rode uitslag binnen een dag of twee moet verdwijnen en dat het zou kunnen dat ik dan nog een keer koorts krijg. Dat laatste is echter niet zeker. Wat wel zeker is, is dat ik veel moet slapen, veel moet drinken, goed moet eten en niet reizen dus. De Dengue Fever moet daarmee vanzelf over gaan, ze hebben er verder geen medicijnen of behandeling voor.

En zo spenderen we dus een aantal van onze vakantiedagen in een hotelkamer. We lezen, kijken naar BBC en Discovery Channel, doen kaartspelletjes en gaan naar beneden om iets te eten. Ik slaap veel, Marcus gaat nog een keer in zijn eentje naar de Russische Markt. Het is allemaal een beetje onwerkelijk, maar niet echt vervelend. Zo lang ik mijn gemak hou (lees: op bed lig) voel ik me eigenlijk prima en we hebben samen best veel lol. Ondertussen zorgt Marcus echt supergoed voor me. Hij geeft me constant eten, drinken en voedingssupplementen ÉN liefde natuurlijk, dat is nog het lekkerst.

Na twee dagen volledige rust en niet verder komen dan het restaurant beneden, voel ik me echt een stuk beter en gaan we er ook af en toe weer samen op uit. 's Avonds eten in het centrum en overdags een keertje naar een markt, we nemen een lekkere fullbody-massage (1 uur voor 5 dollar!) én gaan ook een keer naar een schietbaan waar we met een M16 en een Colt 45 schieten (best eng!)!

Op vrijdagochtend vinden we dat het tijd wordt om te kijken of we door kunnen reizen naar Sihanoukville. We hebben nog zes dagen Cambodja voordat we weer terugvliegen. Als we de volgende dag vertrekken kunnen we misschien ook nog naar het geplande Bamboo Island, al is het maar voor één nachtje. We hadden eigenlijk voor zaterdags een afspraak met de dokter, maar we besluiten nu al te gaan. We worden hartelijk verwelkomd door de dokter en zijn assistente. We vertellen wat ons plan is terwijl hij mijn benen bekijkt. Hij zegt dat de uitslag wel wat lang aanhoudt maar dat het op zeker zal verdwijnen. Mijn bloeddruk blijkt alweer een stuk hoger te zijn en hij ziet geen probleem in onze plannen om morgen richting Sihanoukville te vertrekken. Hij zal nog een bloedmonster nemen en dan kunnen we morgenmiddag opbellen voor de uitslag. Het rapport zelf kunnen we op komen halen als we weer in Phnom Penh zijn voor de terugreis naar Nederland. Goeie deal! Met een blij gevoel nemen we afscheid.

's Avonds regelen we buskaartjes voor de volgende ochtend en blijven we na het eten lang hangen in de bar van de Amerikaan. Er staat daar een computer op de bar en daar heb ik wel weer eens zin in (weblog bijwerken!), Marcus kletst ondertussen met de Amerikaan en zijn vrienden. Het is echt een leuke avond. Als we een paar uur later naar het hotel 'terugwaggelen' zeg ik tegen Marcus: "ik heb vanavond ineens alleen maar wiskey-cola en bier op!" (staat haaks tegenover al die alcoholvrije hotelkamerdag- en avondjes) Hij antwoordt: "ik ben trots op je".

Grappig...
Ik voel me super btw
en morgen vertrekken we lekker naar Sihanoukville.

TAG(-S): cambodja,reizen

MAANDAG (20-11); ONGEPLAND EXCURSIE-ADRES

We gaan ontbijten in de Kiwi-bakkerij aan de rivier, dat is op de 1e etage en daar kun je lekker langs de open balustrade zitten. Als we echter achter onze thee en geroosterde boterhammen zitten word ik overvallen door een gigantische moeheid en een algeheel malaisegevoel. Mijn voeten zijn inmiddels echt harstikke rood en het is ook al omhooggetrokken naar mijn benen. Marcus vindt het al lang niet grappig meer en zit te lezen in de Lonely Planet bij 'ziektes & risico's'. Hij wil dat we naar een dokter gaan. Ik wil daar eigenlijk helemaal niets van weten, maar ik zie ook wel in dat het zo niet door kan gaan. Bovendien staan er bij het stukje over 'Denque Fever' herkenbare klachten plus een omschrijving over rode uitslag. En uitslag heb ik, dat valt niet meer te ontkennen...

Een uur later lopen we bij een Vietnamese dokter naar binnen, zijn adres hebben we gehad van de Amerikaan van de Jungle Bar wiens vriendin zelfs is meegegaan in de tuk-tuk om de weg te wijzen. De dokter is een klein mannetje met een bril waar hele grote, borstelige wenkbrauwen overheen steken. Hij heeft een blauw operatie-achtig pak aan, met gympen eronder. Naast zijn bureautje staat een assistente van twee turven hoog met net zo'n (veel te ruim) pak aan. We gaan tegenover de dokter zitten en geven antwoord op al zijn vragen over 'de klachten'. Nadat alle antwoorden zijn genoteerd stopt de assistente een thermometer in mijn oor (waarom maakt ze die niet eerst schoon? ik ben helemaal para) en neemt ze mijn bloeddruk op. Daar schrikken ze van, die is veel te laag. Ik opper nog dat ik altijd een lage bloeddruk heb, nou dat scheelt misschien een stukje maar ze kijken er niet gerust bij. Of we ze willen volgen naar een behandelkamertje. Marcus en ik lopen achter de assistente aan een gangetje door, we moeten allebei bukken om ons hoofd niet aan het plafond te stoten.

We komen een kleine ruimte binnen. Ik ga op het behandelbed zitten en Marcus op een stoeltje. De dokter begint me verder te onderzoeken, hij kijkt in mijn oren, neus en mond en luistert naar mijn hart en/of longen. Dan zegt ie dat ie bloed af wil nemen om naar het lab te brengen, het moet onder andere getest worden op Malaria. Ik schrik me een hoedje, maar ja, er zit waarschijnlijk niet veel anders op. Marcus vraagt de dokter of ie mag meekijken waar hij de injectienaalden vandaan haalt, dat is ok. We zien dat de injectiespuit inderdaad uit een nieuwe verpakking wordt gehaald, ik ga liggen, doe mijn ogen dicht en laat het verder allemaal maar gebeuren. De dokter zegt dat ie ook een soort zoutoplossing/vitaminecocktail wil geven, via het infuus of via een injectie. Hij zegt dat dit in het Westen omstreden is, dat ze zeggen dat 't alleen een placebo-effect heeft, maar dat daar hier in Azie anders over wordt gedacht. Dat 9 van de 10 mensen er zich een stuk beter door voelen. Ik overleg even met Marcus en we vinden dat we dat dan maar moeten proberen. Via die injectie dan. Het assistente-meisje breekt 3 ampullen en doet deze stuk voor stuk in 3 injectiespuiten. Dan gaat ze ineens een soort infuusnaaldje met een slangetje eraan pakken. Ohwjee ze gaat in mijn hand prikken, ik doe mijn ogen maar weer dicht, het zal vast wel weer goedkomen. Maar nee, dit gaat toch niet zo goed. Die prik in mijn hand doet pijn! De dokter staat inmiddels ook weer boven mijn hand gebogen en als ze beginnen met het inbrengen van de vloeistof hou ik het niet uit. Ik zeg dat ze moeten stoppen, raak lichtelijk in paniek. "Sorry, sorry, sorry" zegt de dokter terwijl hij over mijn hand wrijft. Het infuusnaaldje is er weer uitgehaald. Als de gemoederen weer een beetje bedaard zijn, zegt hij dat ze de cocktail verder ook in mijn billen kunnen spuiten. Iets minder effectief, maar zeker ook zinvol. Ik draai me om en het meisje gaat aan de slag. Heel langzaam spuit ze de vloeistof in, nog steeds geen pretje maar alles is beter dan dat enge gedoe in mijn hand.

Ik kan niet anders zeggen dan dat de dokter en zijn assistente erg aardig zijn. Het was eerst heel even wennen, maar in de loop van het bezoek krijg ik vertrouwen in zijn kunde. Als het assistente-meisje even later ook nog met een kommetje warme melk met een soort cornflakes voor me binnenkomt, ben ik helemaal om. Wat lief! De dokter zegt dat ik rust moet houden, veel moet drinken, veel zout moet nemen, goed moet eten en vitaminepillen nemen. Een van zijn medewerkers zal zo meelopen naar de apotheek om goede uit te zoeken. De volgende dag kunnen we terugkomen voor de uitslag van de bloedtest.

Dan staan we weer op straat in Phnom Penh. Marcus is heel lief. Hij zegt dat we er gewoon het beste van gaan maken en dat alles goed komt. Dat we het gewoon gezellig gaan maken op de hotelkamer. Ik vind het heel fijn dat hij zo reageert, heel langzaam wandelen we terug naar het Royal Guesthouse.

TAG(-S): cambodja,gestel,reizen

ZONDAG (19-11); TERUG NAAR PHNOM PENH

Met de bus van Sen Monorom naar Kompong Cham. We weten nu wat ons te wachten staat, alleen nu begint de reis met de zanderige bult- en gat- weg. We hebben nu een jongere chauffeur die er aardig vlot doorheen blaast. Maar ja, hoe vlot hij dit ook doet, het blijft een lange weg die hij al zigzaggend om de obstakels heen moet afleggen en op een gegeven moment weet je gewoon niet meer HOE je moet gaan zitten om je billen en je rug te ontzien. We zijn dan ook blij als we bij de stopplaats arriveren en we weten dat de vervolgweg weer verhard zal zijn. Als we weer in de bus én op de verharde weg zitten wordt de tv direct aangeslingerd en worden we wederom verwend met karaoke. Daarna komt er een slapstickachtige ouderwetse oorlogsfilm, hee... als we even meekijken vinden we 'm wel grappig en voor we het weten zitten we net zo hard te lachen als de Cambodjaanse mannen in de bus.

Als we in Kompong Cham arriveren blijkt dat deze bus nog doorrijdt naar Phnom Penh! Het lijkt ons wel wat om gelijk te blijven zitten, dus Marcus regelt het met de chauffeur. Dit betekent wel dat we nóg langer in de bus moeten zitten (twee uur langer ofzo), maar dan zijn we wel gelijk een stuk verder op weg. We leunen weer achteruit en kijken... karaoke *pfff*. Als we tegen de avond in het centrum van Phnom Penh arriveren is er weer wat bijzonders; een gigantische verkeersopstopping. Wat is hier aan de hand? Het blijkt dat de president van Noord Korea op bezoek is en hij is hier net langsgekomen. Er zijn honderden geuniformde schoolkinderen met vlaggetjes van Noord Korea op de been en het verkeer is totaal ontregeld.

Na een hele tijd vaststaan en lachen om de gefrustreerde grappenmakerij van de buschauffeur kunnen we eindelijk verder rijden en staan we even later op het busstation. We nemen een tuk-tuk naar het door Cees en Arjanne in de Lonely Planet aangekruiste Royal Guesthouse. We hebben zin in een goede kamer met een warme douche, die is er voor 12 dollar, we nemen hem. Ik vind het echt fijn om na Sen Monorom weer in Phnom Penh te zijn, voelt zoiets als 'weer terug in de bewoonde wereld'. 's Avonds lopen we naar de rivierzijde en strijken neer op het terras van de Jungle Bar, het restaurant van de Amerikaan die we nog kennen van onze eerste dagen in Phnom Penh. Het is leuk om hem en de meiden die er werken weer te zien. We hebben trek en bestellen allebei Amok. We besluiten om een extra dagje aan onze Phnom Phen-stop te plakken, kunnen we morgen wat souvenirs gaan kopen op de Russische markt. Ik voel me toch nog een beetje raar, niet meer misselijk gelukkig, maar wel wat dizzy en niet zo vast op mijn benen. Het zal de vermoeiende reis wel zijn. De bovenkant van mijn voeten is een beetje vreemd rood geworden, ik ga er maar vanuit dat 'al deze vage dingetjes' na een goede nachtrust verdwenen zullen zijn.

TAG(-S): cambodja,reizen

DO (16-11) T/M ZO (19-11); SEN MONOROM

In de Lonely Planet hebben we een questhouse uitgezocht van ene Long Vibol. Dat schijnt een goed guesthouse te zijn, waar je ook prima trackings kunt boeken. We hijsen onze rugzakken op en beginnen te lopen. Dat valt niet mee in die hitte en na zo'n slopende reis, maar we lopen en we lopen. Als na een heel eind lopen het bewuste guesthouse echter nóg niet in zicht is, zwichten we toch maar voor de schijnbaar enige moto-taxi-rijder van heel Sen Monorom die al een tijdje naast ons rijdt en ons naar zijn hotel probeert te lokken. Ik stap als eerste bij hem achterop en enige tijd later staan we voor het Oeun Sakona hotel, een luxe ogend gebouw. De kamer is redelijk ok, al had de badkamer een stuk schoner gemogen. Maar goed, we zijn hier lang niet zo kieskeurig als thuis dus we nemen een kamer en gaan lekker douchen (ogen dicht ;o).

Weer helemaal opgefrist lopen we een tijdje later door rodezandstofstraat van Sen Monorom. Van een Engelsman in het barretje "in the middle of somewhere" horen we over één of ander restaurantje waar je goed kunt eten. Hij zegt dat het het enige goede is trouwens, het enige waar hij geen buikpijn heeft na het eten. Daar lopen we dan maar naartoe. Het ziet er niet uit, maar we nemen plaats op de plastic stoelen en bestellen wat te eten. Aan een ander tafeltje zit een groep hele luidruchtige Cambodjaanse mannen bier te hijsen. Van de eigenaar horen we dat ze er al vanaf 's morgens negen uur (aan 't bier!) zitten! Ja, dan praat je op een gegeven moment niet zachtjes meer! Het eten komt op tafel en het smaakt goed. Dat is eigenlijk iedere keer zo, de restaurants en keukens zien er niet uit en als de smaakpolitie hier kwam surveilleren dan kon je lachen, maar toch is het eten steeds hartstikke lekker. Na een tijdje schuift David, een Canadese jongen bij ons aan. Hij wil graag een tracking doen, zegt dat hij al één meisje uit Australie heeft gecharterd en wil ons ook mee hebben. Wij willen ook graag een tracking doen dus dat komt mooi uit. Maar hij wil gelijk de volgende dag en gezien de staat (ziekig) waarin ik verkeer denken we niet dat we dat gaan redden. Later op de middag als ik op bed lig, gaat Marcus hem definitief vertellen dat wij de volgende dag niet mee kunnen, hoe jammer we dat ook vinden. Als Marcus terugkomt zegt ie dat we nu voor de volgende dag om vier uur hebben afgesproken om te zien of we de tracking dan misschien die dag erna kunnen doen. Dat lijkt vooralsnog een goed plan.

Als we de volgende ochtend wakker worden pakt Marcus ineens één van de hoofdkussens op en zegt: "hier word ik niet vrolijk van!" Over de rand van het kussen loopt in een rap tempo een rode schorpioen!!! Marcus pakt het kussen op en dumpt het beest in de toilet, daar gaat hij al klappend met zijn steekstaart ten onder. Marcus dacht dat het een babyschorpioentje was, maar bij latere navraag blijkt dat dit gewoon een volwassen exemplaar te zijn geweest en zÉÉr giftig. Getsie! We staan op, douchen, kleden ons aan en gaan maar weer naar het zelfde restaurantje. Ik neem een stokbroodje met een ommelet. Ik moet zeggen dat ik me alles behalve ok voel, deze dagen in Sen Monorom. Ik voel me eigenlijk bijna de hele tijd misselijk, ik eet omdat het moet maar het gaat niet van harte.

Na het ontbijt gaan we een stuk wandelen. We lopen naar dat Vibol guesthouse, even zien wat dat is. Het ziet er allemaal leuk uit en we krijgen goede informatie over de mogelijkheden voor een tracking. Deze is echter wel een stuk duurder dan die waar David het over heeft. Voordat we weer weggaan, ga ik nog even naar het toilet. Marcus en de man van het guesthouse wachten in de ruimte voor de toilet. Tot zover geen problemen, maar als ik doortrek loop het water tot mijn grote schrik niet weg. Mijn drolletjes drijven bijna over de wc-rand heen, ik schaam me rot. "Ohwja", zegt de man: "Sorry maar de toilet is kapot." Ook leuk. Marcus ligt helemaal dubbel en ik dan uiteindelijk ook maar. Wat moet je anders? Ik zei toch dat ik nog voor hetere plas- en poepvuren zou komen te staan! ;o)

We wandelen weer terug, maar ik ben weer helemaal kapot en misselijk bovendien. Moeten we zo een tracking gaan doen? Als ik eerlijk tegen mezelf en tegen Marcus ben dan gaat het gewoon echt niet, zou 'gekkenwerk' zijn. Als we om vier uur dan ook meeten met David en de Australische Leah, zeggen we definitief af. Ze vinden het jammer maar ze begrijpen het wel. Je moet wel fit zijn voor zo'n onderneming, anders wordt het waarschijnlijk niet zo'n suc-6. Nadat we voor hun guesthouse wat hebben gekletst en gedronken gaan we met zijn vieren naar "het stamrestaurant". Het wordt een hele gezellige avond. David en Leah zijn allebei hele leuke mensen. Ik ben blij dat de knoop is doorgehakt: géén tracking voor ons. Volgende keer (reis) beter. Marcus en ik gaan nu de volgende dag een brommertje huren en zo de omgeving verder verkennen. Dan hoeven we met niets of niemand rekening te houden. Lijkt me fijn. We nemen uitgebreid afscheid van David en Leah want als zij terugkomen van de tracking dan hebben wij Sen Monorom alweer verlaten. We wensen elkaar een fijne reis en onze wegen scheiden weer.

De volgende dag huren we ons brommertje en gaan op weg. De omgeving van Sen Monorom is echt prachtig. Mooie heuvels, mooi groen en mooie watertjes. Bij Marcus achterop voel ik me lekker. De wind waait door mijn haren en ik zie de mooiste landschappen aan me voorbij trekken. Dat is het mooie van zo'n brommer, je gaat ineens heel snel van A naar B en ziet zonder dat het inspanning kost een heleboel. Als je dat met die warmte allemaal moet lopen dan kom je niet zo ver. Maar nu dus wel en dat is hartstikke leuk. We vinden na een tijdje zoeken ook de 'Sen Monorom waterval' en Marcus gaat hier lekker zwemmen. Ik hou het zelf bij foto's maken, al heb ik mijn bikini aan, ik durf toch niet. Maar ik geniet wel van het uitzicht en ben blij dat we op deze manier toch een mooie indruk van Zuidoost-Cambodja hebben gekregen.

Tegen vijf uur brengen we de brommer weg en regelen de buskaartjes voor de volgende dag. We gaan weer met de bus terug naar Kompong Cham. 's Avonds nog een laatste keer naar "het stamrestaurant", want dankzij de Engelsman, denken we er niet eens meer aan om nog naar één van de andere twee restaurantjes in de straat te gaan. Ik heb het er nu eigenlijk wel mee gehad daar en ben blij dat we morgen vertrekken.

TAG(-S): cambodja,reizen

WOE (15-11) & DO (16-11); MET DE BUS
VIA KOMPONG CHAM NAAR SEN MONOROM

Het is woensdagochtend en onze drie tempel-dagen (je koopt een pas voor drie opeenvolgende dagen voor 40 dollar) zitten erop. Tijd om Siem Reap weer te verlaten. Om 7:30 uur stappen we op de bus richting Kompong Cham. Het is een busrit van vijf uur en onderweg worden we weer flink geëntertaind want de karaoke-televisie draait op volle kracht en de uitzichten zijn weer prachtig intrigerend. Deze keer genieten we echter een stuk minder dan in de bus naar Battambang want Jans hier is een beetje ziek. Eigenlijk al een paar dagen. Het begon op de eerste tempeldag; 's avonds in het internetcafé brak het koorts-zweet me uit. De tempeldag daarna doorgekomen door steeds een ibiprofennetje te slikken, maar de derde dag zelfs in het hotel gebleven en Marcus in z'n uppie naar de tempels gestuurd. Vandaag toch besloten om door te reizen, maar het blijkt dat we er dan wel een spuugzakje bij nodig hebben en dat is geen pretje. We zijn dan ook blij als we in Kompong Cham arriveren.

Na even zoeken nemen we een kamer in het Mekong Hotel. Ik ga gelijk op bed liggen en Marcus gaat er op uit om iets te eten en het plaatsje een beetje te verkennen. Hij ontdekt een leuk restaurantje waar we 's avonds samen gaan eten. Het wordt een diner bij kaarslicht want in Kompong Cham blijkt er al twee dagen geen stroom te zijn. In het hotel merken we dat niet, want zij hebben een aggregaat, maar in dit restaurantje staan dus overal kaarsjes op tafel. Het sfeertje is daardoor heel knus en romantisch. Moeten ze vaker doen!

Vanuit de hotelkamer in Kompong Cham, uitzicht op de Mekong rivier.

Onze plannen mbt de route worden ondertussen wel flink door de war geschud. Bij aankomst in Kompong Cham bleek al dat er geen boot meer over de Mekong naar Stung Treng vaart en dus hebben we inmiddels buskaartjes voor deze afstand op zak. Nu blijkt echter, na wat gebabbel met de eigenaar van het restaurant, dat de binnenlandse vlucht die we uiteindelijk vanuit het noorden terug naar Phnom Penh willen nemen geen aanradertje is... Ten eerste heeft de dienst tot voor kort niet gevlogen in verband met een aantal ongelukken *slik* die ermee hebben plaatsgevonden en ten tweede is de trip 2 x zo duur als eerder geworden, maar of de kwaliteit van de piloot en/of vliegtuigen is ook is verdubbeld, dat is nog niet zo zeker.

Marcus en ik beginnen een beetje te twijfelen. Moeten we dat wel doen dan? En als we straks niet terug kunnen of willen vliegen, dan zijn we zeker 3/4 dagen langer in bussen aan het terugreizen. Hebben we daar wel zin in? We komen tot de conclusie van niet. We besluiten de route om te gooien en naar het zuid-oosten te reizen ipv naar het noord-oosten. We proberen de kaartjes van de bus naar Stung Treng om te ruilen voor kaartjes naar Sen Monorom en dit lukt nog ook. Very good, de volgende morgen stappen we om half negen in een tuk-tuk richting busstation en even later zitten we in de bus richting Sen Monorom. Gelukkig voel ik me een stuk beter dan gisteren en kunnen we relaxed achterover leunen en genieten van het wederom mooie uitzicht en van het altijd weer leuke televisie-entertainment bestaande uit karaoke en een film. Om even voor twaalf stoppen we nog voor de lunch en dan verandert de busreis want de rest van de weg is onverhard. Geen film meer want die zou over gaan slaan. Nee, de volgende vijf uur rijden we over een rode, zanderige weg, vol met kuilen, gaten en sleuven. Het is een hele klus voor de chauffeur, ik bewonder hem om zijn rijkunsten. Als we om een uur of vijf 's middags in Sen Monorom arriveren zijn we flink door elkaar gehusseld. Fijn om uit te kunnen stappen. Weer een busreis overleefd....

TAG(-S): cambodja,reizen

WE LOPEN ACHTER!!!

Ja, zoals jullie wel hebben gemerkt lopen we wat achter met onze reisverslaglegging, al heb ik vanavond wel weer even een klein inhaalslagje gemaakt, ik ben er nog lang niet! De vakantie zelf gaat echter gewoon onvertraagd door! Nog 6 dagen! Wat gaat het hard! We hebben een hoop meegemaakt. Ik doe Cambodja ook beter dan de gemiddelde toerist, want ik heb me onderweg zelfs een gevalletje Denque Fever aan laten meten! Nee, *grumblegrumble* ik maak géén geintje!

Gelukkig hebben we daar inmiddels het ergste ook weer van gehad, so no need to worry.

Morgenochtend vertrekken we van Phnon Penh, waar we de laatste dagen hebben doorgebracht, naar Sihanoukville.
Het beachparadise, we gaan chillen!

Ik weet niet wanneer we weer een internetcafeetje tegenkomen, maar zoniet dan maak ik de vertel-inhaalslag thuis wel af. Kan ik er gelijk wat fotootjes bijzetten, beter toch?!

Tot snel!

TAG(-S): cambodja,reizen

ZONDAG (12-11); TIDA EN BAN

Die zondag is de Banteay Kdei de eerste echte grote tempel die we zien. Aan de overkant van deze tempel is een soort stenen trap naar een groot meer. "Sra Srang" heet het. Hier ontmoeten we Tida en Ban. Tida "komt als eerste op ons af". Hij vraagt net als al die andere kinderen die voor iedere tempel staan of we een cold drink willen kopen. Nee, dat willen we niet. Wij zijn inmiddels op de stenen trap gaan zitten, hij blijft een beetje bij ons hangen en blijft het vragen... Willen we echt geen cold drink? Dan geeft hij me ineens een armbandje. Een gevlochten armbandje van gras en bamboeblad. Hij zegt dat ik het mag hebben "for free" en hij vraagt mijn naam. Als hij hem weet zegt hij: "ok, don't forget my cold drink Jenny!". Ik moet lachen om zoveel gewiekstheid, maar ik ben er ook door geroerd. Inmiddels is Ban er ook bij komen zitten. Tida en zij zijn friends. We zijn helemaal met ze aan de praat geraakt. Tida is veertien zegt ie, maar als je hem zo ziet zitten denk je eerder dat hij nog geen tien is. Ban is vijftien.... We blijven een beetje met ze doorpraten. Ze willen geen van beiden een snoepje, want: en dan wijzen ze op hun slechte voortanden. Ban d'r Engels is wat beter dan dat van Tida, ik vraag naar broertjes of zusjes van Tida, die heeft ie niet zegt Ban. Ook geen vader en moeder zegt Tida. "Ohw" zeg ik, "maar wel friends"? Een grote smile op zijn gezicht, ja, wel friends. Hij woont "daar", hij wijst ergens naar rechts. Ondertussen blijft hij maar over zijn cold drink doorgaan. Als hij ons dat drankje verkoopt, krijgt hij wat provisie en kan hij eten gaan kopen.

Ik zit inmiddels met een enorme brok in mijn keel, deze twee kinderen en vooral het jongetje Tida raken me enorm. Marcus en ik willen ze eigenlijk wat geld geven zonder de cold drink. Marcus geeft Ban als eerste, ze is een beetje onwillig maar ze pakt het uiteindelijk wel aan. Tida echter niet. Hij rent er voor weg en Marcus kruipt achter hem aan en smeekt hem, het aan te pakken. Het is een grappig maar ook een hartverscheurend gezicht.

Uiteindelijk gaat Marcus met hem mee om dat koude drankje te gaan kopen. Tida krijgt 1000 riel provisie en is blij. Ban geeft Marcus ook een armbandje, met veel moeite krijgt ze het bij hem om.

We gaan weg en worden helemaal uitgezwaaid door die twee
en ik kan alleen maar huilen.

Tida en Ban, ik ga ze niet meer vergeten.

TAG(-S): cambodja,reizen

ZO (12-11) T/M DI (14-11); DE TEMPELS VAN ANGKOR

We zijn in Siem Reap en gaan dus net als iedereen die naar Cambodja komt een paar dagen Tempels in Angkor bezoeken! We zijn wel benieuwd naar wat en hoe dat nou eigenlijk is.....

Inmiddels kunnen we er over meepraten en inderdaad, dat is een heel inmens iets om te zien. De eerste dag zijn we lekker met de fiets gegaan, we hadden er via ons guesthouse twee kunnen huren. Dat was echt leuk, want als je met z'n tweetjes met de fiets bent, ben je helemaal je eigen baas en kun je overal zo lang blijven hangen als je wilt. Op de weg naar de tempels werden we al verwend door een groep apen langs de kant van de weg, echt leuk om een poosje bij stil te blijven staan. Verder hebben we ook lol gehad omdat het wel erg lang duurde eer dat we dan een tempel te zien kregen. Op een gegeven moment zien we een soort van fietsenrek en aan de overkant een hek. Zou dit er een zijn? We zetten de fietsen op slot en lopen door het hek. We weten nu nog niet wat het geweest is, één of andere botanische tuin ofzo ( ? ) maar géén tempel. De man die we het vroegen keek ons bevreemd aan en meldde ons eerst nog maar eens een stukje verder te fietsen. We liggen in een deuk. Jut en Jul naar de tempels, allebei in korte broek: "Waar zijn nu de tempels?!?!?!" Zie je het voor je?

Een uurtje later lopen we bij onze eerste tempel en die dag en de twee dagen erna is het tempelgebrek ruimschoots goedgemaakt. De Bayon en de Ta Prohm (van tomb raider) zijn onze favorieten. We schieten een hele partij foto's (het eerste 1-giga geheugenkaartje is nu al vol!), hier volgt een 'kleine' selectie. Was moeilijk kiezen joh!!!

Eerst even schuiven natuurlijk.

Aapjes langs de weg.

Prasat Kravan

Bat Chum

Banteay kdei

Ta Prohm (tomb raider)

Pre Rup

Eastern Mebon

Ta Som

Preah Neak Pean

Preah Khan

Angkor Thom - Preah Palilay

Angkor Thom - Phimeanakas

Angkor Thom - Bayon

We steken een wierookje aan in de middelste toren
van de Bayon, wat gelijk het middelpunt van het hele Khmer rijk is.

Phnom Bakheng
"Met zijn allen gaan we voor de zonsondergang."

Alles is uit de kast getrokken voor een goeie vastlegging...

Maar de zonsondergang zelf stelt vandaag helaas niet zoveel voor.

Angkor Wat
Die moet je zien bij zonsopgang, om 5 uur al in de tuk-tuk!

Oei oei oei. Het 'weer naar beneden gaan' is iedere keer best lastig!

Bantaey Srei

TAG(-S): cambodja,reizen

ZATERDAG (11-11); BOOTJE VAREN!

Om 5:45 uur gaat het wekkertje... ai ai ai akelig vroeg! Maar we zetten door en het lukt ons deze keer om ruim voor het ophaalbusje beneden te zijn. We gaan Battambang weer verlaten. Een tijdje later staan we in de rij om op de boot te stappen want we gaan naar Siem Reap en we gaan dus over het water. Het is een klein bootje met een klein vooronder (benedendek) en verder alleen een dak dat voor de helft bedekt is met een groen zeil. We moeten onze bagage allemaal op het dak neerleggen en mogen kiezen waar we gaan zitten, boven of beneden. Wij kiezen voor het laatste. Behalve rugzakken en een enkele koffer liggen er ook allerlei dozen en balen met etenswaren. De passagiers moeten hier allemaal zo'n beetje links en rechts omheen gaan zitten. Eén van de bemanningsleden komt nog een keertje zwakjes melden dat we meer verdeeld moeten gaan zitten, maar hier wordt weinig mee gedaan. Iedereen wil op zijn verworven plekkie blijven zitten en het liefst ook op het groene zeiltje achterop het dek.

Dan wordt de motor gestart en gaan we varen. Achteruit van de steiger af. Inene een hoop paniek bij de bemanning; "naar voren! naar voren!" schreeuwen ze. "De boot loopt vol met water!" Vervolgens natuurlijk nog een grotere paniek bij ons, de passagiers. Iedereen weet nu ineens niet HOE snel hij naar voren moet komen. Dit is niet grappig. De mensen beneden in de boot, waaronder een hele oude monnikmeneer, zitten met hun voeten in het water. Op een gegeven moment stopt de motor er ook nog mee en ik moet denken aan de woorden van Marcus die morgen: "er zitten krokodillen in het water daar".

Het zijn dus hele hectische, onze eerste uitvaart-momenten in Battambang. Op een gegeven is iedereen blijkbaar toch beter over de boot verdeeld, hebben ze de motor gemaakt en gaan we onze (lange) reis dan toch echt beginnen. Wij vinden de hele boottrip vervolgens echt hartstikke leuk. Al die boot-tafereeltjes die je tegenkomt en al die 'paalhuisjes' langs de waterkant. Echt super om te zien. We blijven gewoon echt foto's maken! Alles is de moeite waard! Er zitten een hoop locals op de boot (die her en der ook met hun balen en dozen uitstappen bij een paalhuisje), maar ook best veel toeristen. Zo is de Engelsman van de bus naar Battambang er weer en de twee Canadese meiden van de kookcursus. Het sjaggerijnige, wat oudere (Franse?) stel dat we steeds tegenkomen en echt flink ouder echtpaar uit Zweden. De man is al iets van 63 jaar oud en zit gewoon met steunkousen en al tegen een baal rijst aan. Tot slot is er ook nog een Amerikaans stel dat echt heel grappig is, vooral de man. Hij heeft zo'n Hawai-achtig shirt aan en een glimmende oorbel in. Hij en zijn vrouw zijn ook heel erg bang geweest tijdens het 'we-gaan-bijna-zinken-moment' en dat maakt nu dat we er juist de leukste grapjes over kunnen maken. Zij hebben alles voor veel geld in Amerika geregeld en daar zitten ze nu dan met hun mooie koffertjes op één of andere aftanse boot tussen de zakken rijst geplakt. Ze zien er de humor wel van in en dat is erg grappig.

De hele boottrip duurt al met al een uurtje of zes en aan het einde van de rit stappen Marcus en ik, ondanks ons vele gesmeer, behoorlijk verbrand af. Siem Reap, we zijn er!!!

TAG(-S): cambodja,reizen

VRIJDAG (10-11); SMOKIN POT

Vandaag is het dan zover, we gaan op kookcursus! We moeten om 9:30 uur aanwezig zijn en zullen dan eerst met elkaar naar de markt gaan om boodschappen te doen. We blijken met een groepje van 7 cursisten te zijn. Een Amerikaan, twee Canadese meiden, twee Franse meiden en wij met zijn tweetjes. Nadat we met elkaar hebben zitten 'kissebissen' wat we zullen gaan klaarmaken, vertrekken we naar de markt. Bizar wat we daar allemaal zien; varkenskoppen, torren, hersenen, levende vastgebonden vleermuizen ( ! bizar zielig vond ik dat), kuikens tussen het fruit gegooid, schildpadden, allerlei levende vissen op het droge en ga zo nog maar even door. We lopen achter onze leraar aan om alle verse ingredienten te kopen en iedere keer krijgt iemand van de groep een tasje om te dragen. Als ik op een gegeven moment één of ander tasje in mijn handen krijg dat blijkt te bewegen (aaaaargh!), dan wordt het me teveel, Marcus? Kan jij het dragen, please??

Terug bij Smokin Pot staan er zeven stenen 'pureerkommen', snijplanken en grote messen op een lange tafel. Dat is leuk, we zitten met zijn allen op een rijtje en moeten van alles heel fijn snijden en later in dat kommetje met zo'n stenen ding pureren. Ik kom nog aardig mee met mijn nul komma nul snij- en hak- ervaring ;o). We moeten ook gemalen kokosnotenvlees in een theedoek in water dopen en een heleboel keren uitknijpen, zodat er een romige kokosmelk onstaat voor de soep. Er staan ook 8 gasfornuizen op een rijtje opgesteld en daar gaan we vervolgens achter aan de slag. We maken in z'n totaal 3 gerechten; soep, Amok met vis en een biefstukgerecht. Veel te veel om allemaal zelf op te eten! Maar lekker dat het is! Ik word helemaal enthousiast en ben vast van plan om thuis met Marcus uit ons nieuwe Cambodjaanse kookboek te gaan koken! (dat krijgen we namelijk ook nog mee).

Als we ons eerste gerecht zitten te eten komt er een zwervermeneer achter ons staan (zoals dat hier constant gebeurt) om geld te vragen, ik vind het ineens rot en bied hem mijn net gemaakte Amok Visschotel aan. Nou, daar heeft hij wel zin in, voorzichtig komt hij naast me zitten en laat het zich smaken. Het lijkt erop alsof ik geslaagd ben voor de kookcursus want hij eet het hele bordje schoon! Wie zei er nou dat ik niet kon koken? Ohw dat was ik zelf. Ik rectificeer hierbij....., bigtime ;o) !!!

TAG(-S): cambodja,reizen

DONDERDAG (9-11); MET DE BUS NAAR BATTAMBANG

Vandaag gaat ons wekkertje om half zeven, want we worden om half acht opgehaald bij ons hotel. Helaas wordt er om voor zevenen al op de deur geklopt. De bus is er! Tssss... ja, zo kunnen we natuurlijk niet anders dan de mensen laten wachten! We haasten ons en zijn toch nog redelijk snel beneden. Na een kwartiertje rijden komen we bij een hoek van een hele drukke straat en daar worden we afgezet. Het is een soort bushalte. Druk!!! Het krioelt er van de mensen, er staan her en der wat tafels en stoelen op de stoep en ondertussen stopt er soms een bus en wordt er omgeroepen wat voor bus het is en of je dan alsjeblieft in wil stappen. Op 1 Engelsman na is er geen toerist te bekennen. Na drie kwartier komt onze bus en kunnen we instappen. De bus is best ok, het is een oude touringcar en de temperatuur is redelijk. Dat is erg fijn want het wordt een rit van ongeveer vijf uur.

Het is een genot om naar buiten te kijken, de hele weg door. Het verandert van een druk stadsbeeld langzamerhand naar de meer 'dorpse' gebieden en daarmee wordt de natuur om ons heen steeds mooier. Groene velden, palmbomen en andere bomen, af en toe wat koeien (beetje mager hier en zonder zwarte vlekken ;o) en zo ook de figuren met een punthoedje die aan het werk zijn in de groene velden, net als op zo'n ansichtkaart. In de bus speelt 'pikkepoeli-muziek' zoals Marcus dat noemt en dat maakt, samen met de beelden maakt dat ik wegdroom en me de levens van de mensen hier probeer voor te stellen.

Halverwege stoppen we nog in het plaatsje Pursat, hier kunnen we wat eten en plassen. Dat is de eerste keer dat ik het echt in een gat in een houten huisje moet doen. Marcus heeft het dan maar makkelijk. Ik sta in de rij met alle Cambodjaanse meisjes en die hebben weer de grootste lol om die lange witte griet. Op mijn lachende "what is it?" komt geen reactie. Nevermind, misschien is het dat ik bang voor de vloer in het hokje mijn pijpen sta op te rollen in de rij hahaha... maar het is gelukt, ik zal nog wel voor hetere plas- en poepvuren komen te staan.

Na een uur of vijf komt er inderdaad een eind aan de reis. Gelukkig, hoe confortabel je ook zit, op een gegeven moment heb je het gewoon gehad. Als we de bus uitstappen worden komen er gelijk van alle kanten motor-taxi-rijders, op ons af, maar we hebben vooraf al besloten dat we gaan lopen. Het centrum van Battambang is niet groot, dat moet te doen zijn. Even later lopen we ieder een grote rugzak op de rug en Marcus nog 1 kleine in zijn hand door de straten. We willen tenslotte 'backpackers' zijn en de rugzakken niet alleen maar van de ene in de andere tuk-tuk oid gooien! We vinden het door ons uitgezochte hotel en nemen nu een kamer van 5 dollar per nacht, zonder airco en zonder warm water deze keer. Als we boven komen vinden we de kamer best keurig (wij wisten voor de reis natuurlijk wel dat we onze normale eisen flink bij zouden moeten gaan stellen), nix minder dan die van 10 en het koude douchen is hier bijna een feest, echt waar.

's Avonds vinden we het restaurantje 'Smokin Pot' waar we de kookcursus voor morgenochtend boeken. Verder is Battambang een stuk rustiger dan Phnom Penh, het is trouwens de twee na grootste stad, dat wel, maar het oogt een stuk rustiger, de straten zijn zanderiger en rustiger. We vinden het wel leuk en zullen hier twee nachtjes blijven.

TAG(-S): cambodja,reizen

UPDATE TIME!

Jawel, Marcus en ik zijn weer in ons favoriete onderkomen; een internetcafe! In Siem Reap deze keer, zo hebben we toch steeds weer een totaal andere omgeving rond onze computers ;o). Marcus zit mailtjes te schrijven en te chatten en ik ga weer eens kijken of ik nog wat 'inhaal-verslagjes' kan typen. We zijn vandaag precies een week onderweg en we hebben het echt naar onze zin. We doen enorm veel verschillende dingen en daardoor ook veel verschillende indrukken op. Emoties, dat is wat we hier beleven, van veel lol om al die grappige situaties waar we in terecht komen of observeren, via bang en spannend (op een boot die lijkt te gaan zinken), (of van Malaria- en Denguemuggen die er 'misschien' zijn (ik spreek nu even voor mezelf)), naar gruwelen van de viezigheid waar we soms mee geconfronteerd worden (op straat, op de markt) tot huiveren op de Killing Fields en huilen; vandaag bij een tempel in Angkor (vertel ik ook nog wel). Heftig, dat is wat ik het vind en we zijn eigenlijk nog maar net begonnen. Ok, ik ga eens even typen mensen, tot de volgende keer.

PS: leuk, leuk, leuk, die reacties!
Hebben we toch een beetje thuisfrontcontact! Keep going please! X

TAG(-S): cambodja,reizen

WOENSDAG (8-11);
KILLING FIELDS EN TUOL SLENG MUSEUM

Vandaag was een heftige dag. We hebben de gevolgen van het Pol Pot regime tussen 1975 en 1979 kunnen aanschouwen en daar word je op zijn zachtst gezegd niet vrolijk van. Ik ga hier nog wel een keer over schrijven, maar niet nu. Het is inmiddels 23:00 uur en dit internetcafé gaat nu ook zijn deuren sluiten. Ik vond het fijn jullie toch van een paar verslagjes te kunnen voorzien en ik hoop binnenkort met meer nieuws te verschijnen.

Morgenochtend nemen we de bus naar Battambang,
alwaar Marcus en ik een kookcursus gaan volgen.
Whahahaha, ja echt waar!

Tot later!!!

TAG(-S): cambodja,reizen

DINSDAG (7-11); MEER THUIS IN PHNOM PENH

Ja, die eerste maandag met dat Waterfestival, dat was me wat. We zijn die middag na een, wel heel erg lekker suikerrietsapje en een bakje rijst (veel te duur betaald!), eerst maar eens terug naar het hotel gegaan om het zweet af te douchen (wennen hoor die warmte echt waar) en twee uurtjes te slapen (we trokken het gewoon niet om volledig wakker te blijven tot bedtijd). Daarna weer vol goede moed naar de rivier waar het festival nog steeds in volle gang was. We vonden tussen alle drukte door gelukkig wel een leuk restaurant (thanks to the Lonely Planet en daar hebben we NU al heel veel meer handigs in gevonden!) waar we neerstreken en een lekker rijstgerecht (met stokjes natuurlijk) + een paar flinke flessen koud bier naar binnen werkten. Daar knapten we flink van op! Daarna weer even door de straten geslenterd, waar niet veel was veranderd ten opzichte van 's middags. We waren blij toen we in onze lakenzakken kropen en onze oogjes dicht konden doen (en ja Tinus, ook mijn mond stijf dichtgehouden ;o).

Dinsdag was alles ineens heel anders. Om te beginnen waren we zelf lekker uitgerust want we hebben tot 10:30 uur doorgeslapen. Ten tweede was het op de straten ineens heel anders. Het Waterfestival was voorbij en we hadden nu met het 'gewone leven' van Phnom Penh te doen. Dat is nog steeds vrij druk en met enorm veel hectiek op de weg hoor, vergis je niet. Maar in vergelijking met die maandag was het enorm rustig, want tijdens dat Waterfestival blijken er dus 2 miljoen extra mensen naar Phnom Penh te trekken! We denken dat dat dan ook mensen vanuit dorpen en of de buitenwijken zijn, die nog redelijk moeten wennen aan het beeld van een 2 meter lange man met een 1 meter 83 lange vrouw ernaast. Dat ze je dan keihard uit gaan staan lachen dat is verhaal twee, maar we beginnen te geloven dat dat wel een beetje een Aziatische gewoonte is. Glimlachen, lachen, schateren; dat oefenen ze veel! ;o)

Afijn, dinsdag hebben we heerlijk rondgeslenterd, lekker gegeten, het National Museum en het Koninklijk Paleis bezocht. 's Avonds lekker lang op een terras gezeten (happy hour!), ons ook wel weer verbazend om de westerse-oudere-man-aziatische-jonge-vrouw-tafereeltjes, maar daarover later wellicht een keer meer.

Wat we maar even wilden zeggen;
De Cambodja-PhnomPenh-dins-day-after-the-festival was Cool!

TAG(-S): cambodja,reizen

MAANDAGMIDDAG (6-11); HET WATERFESTIVAL

We hebben gehoord dat we voor het Waterfestival richting de rivier moeten lopen. Het hotel uit, rechtsaf en dan hooguit drie minuutjes wandelen. We gaan op weg. De hele weg zit vol met mensen achter kraampjes met eten en drinken en allerlei andere handel en het is DRUK!!! We komen bijna niet vooruit op de straat, zo vol is die met allerlei mensen en afgeladen voertuigen. Het rare is dat we echt enorm worden aangekeken. Niet een klein beetje en af en toe, nee een constante stroom van mensen die naar ons kijken en hard gaan lachen. Ze kijken vooral naar Marcus en gaan steeds naast hem lopen en vertellen hem (niet dat we het gebrabbel kunnen verstaan, maar we kunnen het wel raden) hoe lang hij wel niet is. Je ziet ze elkaar ook aanstoten, om toch vooral eens even naar "die twee" te kijken.... We moeten er wel om lachen, maar aan de andere kant is het ook wel een beetje irritant soms. Er staat een grote "Te" voor zullen we maar zeggen.

Op de rivier vinden wedstrijden met boten plaats en ook hier, waar je ook loopt; een grote mensenmassa en volop kleedjes en tafeltjes met eten en drinken. We lopen weer in de massa, komen bijna niet vooruit en worden de hele tijd aangekeken en (er wordt naar ons) (uit-)gelachen. Heel apart! We zien ook totaal geen andere Westerse mensen, we lijken de enige buitenlanders. Hoe kan dit nou? Dit is toch de hoofdstad?

TAG(-S): cambodja,reizen

MAANDAGMORGEN (6-11) 10:30 UUR;
ONZE AANKOMST IN AZIE

We lopen door de douane naar buiten. Marcus zegt: "We zullen zo wel worden besprongen door allerlei taxi-chauffeurs." Hij heeft de woorden nog niet uitgesproken of er staat er één voor onze neus. Twee dollar per persoon is de prijs. We hebben gelezen op zeven dollar te rekenen dus dat valt mee. We lopen achter hem aan en staan ineens voor twee brommertjes. Hahaha het blijken chauffeurs van Moto-taxi's te zijn! Ze nemen onze rugzakken over en plaatsen die voor hun voeten. We stappen achterop en mijn chauffeur scheurt gelijk weg. "Wait for my husband!" (zozo Jans! ;o) roep ik. "Yes, he will come!" roept hij terug. Ik geef me maar aan de situatie over, grijp mijn chauffeur in zijn zij en hou me stevig vast terwijl de zweetdruppels langs mijn lijf lopen. Of het hier warm is? Nou volgens mij wel! Af en toe kijk ik om en zie Marcus gelukkig vlak achter ons.

Onze aankomst in Phnom Penh gaat dus helemaal letterlijk en figuurlijk in volle vaart. Ik kijk om me heen en denk: dus dit is Azie?! In vliegende vaart over een brede, redelijk goed geasfalteerde maar onwijs stoffige weg, helemaal vol met motoren, pick-ups, 'tuk-tuks', bussen en wat voor vervoersmiddelen je je maar in kunt denken. En al die vervoersmiddelen zitten helemaal volgepropt met die Indisch/Chinese gezichten, veelal verstopt achter een mondkapje (raar gezicht joh!). Ik kijk mijn ogen uit. Die mensen kijken trouwens ook allemaal naar Marcus en mij, ze zitten ons toe of uit te lachen, daar kom ik nog niet één, twee, drie uit. Het is een rare gewaarwording, dat wel. De weg is dus heel zanderig en stoffig en de uitlaatgassen prikken in mijn neus. In alle herrie en drukte probeert mijn motorrijder me ervan te overtuigen dat het door ons aangegeven guesthouse, het "okay guesthouse", niet goed is. Ik begrijp niet precies wat hij zegt, zoiets als:"er wordt gerookt en er zitten allemaal playboys". Ik zeg dat mijn man dat beslist (hahaha lekker makkelijk toch?).

Na zeker een kwartier te hebben gereden komen we bij een wegversperring. De politie is niet van plan ons die straat in te laten rijden. Onze chauffeurs zeggen dat 't door ons uitgezochte guesthouse en waarschijnlijk alle guesthouses in de buurt van de rivier vol zullen zitten in verband met het jaarlijkse Waterfestival. "Ohw, is dat nu?". Ja, het blijkt nu te zijn, het duurt altijd 3 dagen en dit is de laatste dag. We hebben hier al over gelezen en vinden het leuk dat we dat dan nog net meepikken. Onze chauffeurs vertellen ons dat de consequentie van het festival is dat er een hoop guesthouses volzitten en de prijzen worden opgevoerd. Of we er naar eentje willen van 15 dollar? "Nee" zeggen we, "dat is echt te duur."

Uiteindelijk zetten ze ons af bij het Lucky Ro Hotel. De kamers kosten 10 dollar, maar hebben wel een koelkast, tv, toilet, airco ÉN een warme douche. We nemem hem, morgen zien we wel verder. Als we op de 2e etage komen en de deur van kamer 202 openen zijn we tevreden en stemmen definitief in. Een douche en een bed en heeeeel even liggen. We zijn er aan toe!

TAG(-S): cambodja,reizen

FOTO-UPLOAD EN ANDERE INTERNET(CAFÉ)STRESS

Ai ai ai, voor de tweede avond "in line" proberen we hier dus allerlei fijne fotootjes up te loaden, omdat we iedereen nu eenmaal lekker hebben zitten maken met beloften van lange reisverslagen in woord en beeld. Maar wat een ellende! Bij iedere beweging crasht de boel hier compleet (respect As!!!). Wij geven het voor nu even op qua foto's, het moet wel ontspannen blijven hier (warm genoeg!). Als we weer eens zin hebben om met monitoren te gaan gooien, dan proberen we het nog wel een keer en anders volgen de foto's en het complete verhaal thuis. We houden het vanavond nog even vol en proberen in ieder geval een eerste verslag zonder beeld online te krijgen.

Wat we sowieso even willen melden:
als we niet zitten te internetten, hebben we 't onwijs naar de zin.
Groetjes van Marco en Jannie, 22:00 uur 's avonds vanuit Phnom Penh.
(morgen vertrekken we naar Battambang)

TAG(-S): cambodja,reizen

SLUITINGSTIJD!

En nu is het 22;00 uur en gaat het internetcafe hier sluiten!!
sorry!!! later!!!! XXX van J en M.

TAG(-S): cambodja,reizen

MEANWHILE

.... zitten we hier in een Phnom Penh's internet cafeetje te sufferen. Want zoveel verhalen al en zoveel bijpassende foto's, maar al drie kwartier bezig en nog geen fotootje op 'jannies' weten te krijgen. grrrrrrrr.....

Maarre hoe is het weer bij jullie? *grijnz*

TAG(-S): cambodja,reizen

ARRIVAL

Om te beginnen een klein berichtje. Marcus en Jans zijn na een reis van 19,5 uur totaal, veilig neergestreken op de bedden van Hotel Lucky Ro in Phnom Penh. Het is daar dan maandag 6 november 11:00 uur 's morgens, voor ons gevoel leven we echter nog in Hollandse tijd, is het 4:00 uur 's nachts and we "still did get no sleep". Toch gaan we niet slapen maar wakker blijven tot het hier bedtijd is, de beste remedie tegen een jetlag. Na heeeeeel even op het bed te hebben gelegen, konden we in deze accomedatie gelukkig wel genieten van een warme douche. Daar knapt een mens van op na zo'n reis! Fris gedouched gaan we op weg naar de rivierzijde, want hier is de laatste dag van het jaarlijkse waterfestival bezig. We zijn benieuwd.

TAG(-S): cambodja,reizen

READY TO GO!

1:04 uur. De rugzakken zijn gepakt, de sleutelbosjes zijn verdeeld, het poesvoederprogramma is doorgenomen, onze reiskleren voor morgen liggen klaar. Over 7 uurtjes komen zuslief en zwagert ons ophalen en brengen ze ons naar Schiphol. We gaan eerst nog even slapen en dan gaat ons avontuur beginnen..... Tot in Cambodja!

TAG(-S): cambodja,reizen

EINDELIJK

This honey is home from work again!
Alles is geregeld, op papier gezet en overgedragen.
Four weeks free from work.
Wat een LUXE!

WIST JE DAT...

Op het traject Emmen-Rotterdam het van Emmen tot Amersfoort helemaal onverlicht is? En dat dat als het hard regent, in de avond, nogal moeilijk rijdt?

Bij deze.

Donderdagavond 22:05 uur; This honey is home from work.
Nog ÉÉN dag!

PIVOT ANTI SPAM QUIZVRAAG

Ik schreef eerder al dat de nieuwe Pivot-versie (1.30) hele goede anti-spam-mogelijkheden heeft, maar ik heb net mijn anti-spam-logfile eens doorgekeken en zie dat de major-anti-comment-spam-maatregel toch wel is; het invoeren van een anti-spam-quiz-vraag. Dan moeten je bezoekers, als ze willen reageren dus ook het antwoord op een door jou ingevoerde vraag geven. De spamrobots kunnen dat natuurlijk niet en het gevolg is een lijst van HONDERDEN tegengehouden comment-spammetjes. Very Good!! Ik heb het zo ingesteld dat de vraag pas komt als men wil reageren op postjes die ouder zijn dan 10 dagen (is een keuze-optie), dan hebben je vaste bezoekers er wat minder last van en die spam duikt ook meestal bij oudere postjes op. Well Done pivotmasters! Keep up the good work! ;o)

TAG(-S): pivot,spam,weblog

ONDER BROEKEN LOL - PART XIV

Driemaal uitgemeten waarom opruimen zo belangrijk is...

TAG(-S): onderbroekenlol

AFTELLEN...

En ondertussen zijn wij natuurlijk nog steeds aan het aftellen!
Nog vier dagen werken en nog vijf nachtjes slapen!!! Wiiiiiiiiiiiiiehoe!!!

Van onze wij-gaan-ook-graag-op-zulke-reizen-vriendjes kregen we deze Buddha for safe travel en die gaat natuurlijk mee. In één van de rugzakken die we van ze mogen lenen. Het komt nu echt dichtbij! *vlindersdoormaagvoeltfladderen*

TAG(-S): bijgeloof,cambodja,reizen

OVER 'PIKKEN' GESPROKEN

Een maand of tien geleden reed mijn lief ook al goedgemutst in zijn auto rond toen hij door 'een pik' langs de kant werd gezet. Hij reed niet te hard, hij zat niet te bellen, hij reed niet door rood, het was gewoon een 'algemene controle'. Mijn lief had alles op orde; hij kon zijn rijbewijs laten zien, hij had zijn kentekenbewijs bij zich. De 'pik' had geen enkele reden om hem langer op te houden, maar ging toch nog maar eens een rondje om de auto heen. "Je linkervoorband is versleten" zei hij tegen mijn lief, terwijl hij met zijn vinger over de band streek. "Ik zal ernaar kijken" antwoordde deze "bedankt voor de tip." "Ja hoor", zei de 'pik', "maar ik ga je er wel een bekeuring voor geven".

En zo kon mijn goedgemutste lief met prima rijgedrag, alsnog met een bekeuring van 70 euro en een 'stukken minder humeur' zijn weg vervolgen. Kinderachtig of niet?

Mijn lief vond het in ieder geval niet zo tof en besloot hier maar eens bezwaar tegen aan te tekenen. Zo stuurde hij een brief naar CJB. Toen hij een standaard afwijzing van bezwaar ontving, stuurde hij er nog eens een brief overheen. Een aantal weken later stond hij voor de rechter. Mijn lief had zich goed voorbereid, zijn hoofdbezwaar was het feit dat de 'pik' niet met een meetinstrument had geconstateerd maar met zijn vinger. Zo dacht hij milimeters te kunnen voelen en bewijzen en dat had hij dus beter niet kunnen doen, want slechts met een meetinstrument METEN is zeker WETEN. De rechter gaf mijn lief gelijk en zo haalde hij zijn gram. De 70 euro mochten weer terug in zijn portomonee.

Het gram is gehaald, de euro's echter niet. De heren zijn veel lakser in betalen dan in vorderen, want als je andersom te lang met betalen dan wacht, dan volgen er vette meerprijzen. Wij wachten nog steeds. Misschien is het tijd om ons bedrijf weer even in bedrijf te stellen?

TAG(-S): lulu

WETENSCHAP OP 'T WERK

Ik wilde hier ook nog schrijven; ''Ken je de wet van Murphy? Nou, ik in ieder geval wel!" Maar toen ik de exacte betekenis even bij wikipedia checkte, zag ik dat ik eigenlijk moet schrijven; "Ken je de wet van bedrog? Nou, ik zeker te weten wel!"

Maar dan snappen jullie er natuurlijk helemaal niets meer van.

Maakt niet uit,
nog 1 week.

VAN GELE PAPIERTJES VAN ZIELIGE MANNETJES

Ik kreeg er in mijn rij-carriere al heel wat en vaak ook wel terecht *grumble* (want dat maakt 't niet minder balen natuurlijk) maar soms

en zo dus ook gisterochtend, is het zooooooooooooo vergezocht dat het gewoon op het zielige af is. Dan vraag je je af of zo'n pik echt niets beters te doen heeft dan zijn genot uit het feit halen, dat hij jou langs de kant kan zetten en 84 zuurverdiende euro's uit je zak kan troggelen, als hij dat wil. Laten we hopen dat het lekker voor hem heeft gevoeld, dan is het tenminste nog ergens goed voor geweest.

TAG(-S): peugje

AFTELLEN...

En vandaag precies over TWEE weken,
zijn we d'r al .... wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiihoe!

KOMEN TWEE IJSJES BIJ EEN WINKEL...

AFTELLEN...

Vandaag precies over drie weken zitten we erin.
In het vliegtuig naar Cambodja ja, wiiiiiiiiiiiiiiiiiiiehoe!

APENHEUL

APIES KIJKEN!

Gistermiddag zat ik om 12:45 uur met een mok koffie in mijn badjas achter de laptop (ja dat mag als je die avond ervoor om 23:45 uur van je werk thuiskomt) (en trouwens van mij mag het sowieso ;o)) toen mijn lief zei: 'ga lekker douchen, dan gaan we naar de Apenheul!" Kijk dat zijn nog eens leuke spontane ingevingen, daar hou ik van! En zo liepen we twee uur later dus in de Apeldoornse Apenheul en hielden ons met name op in de sectie Doodshoofdaapjes. Die zijn LEUK!!! Ze zijn zo bedrijvig als wat, rennen achter elkaar aan, klimmen overal in en op. Zitten bij elkaar te vlooien, zoeken met hun grijpgrage handjes constant naar nootjes (of naar wat eigenlijk?) en je staat er werkelijk met je neus vlak bovenop. Er leeft daar nu een groep van 97 aapjes; 40 vrouwtjes, 3 mannetjes en 54 puber/babies. In principe hebben de mannetjes er nix te vertellen, behalve van november tot februari want dan mogen ze alle vrouwtjes bevruchten ( !!! ). Van de pubers wordt straks gekeken wie er man en wie er vrouw is. De vrouwtjes mogen blijven en de mannetjes worden in groepjes naar apengroepen elders overgeplaatst. Het hoofd van de hele groep is 'Saartje' te herkennen aan haar ene staar-oogje, ze is 22 jaar en we hebben haar gezien want ze kwam nog even vlak voor onze neuzen zitten. Dit alles werd ons verteld door een van de apenverzorgsters, terwijl ze levende sprinkhanen in het rond gooide, want dat is een onderdeel van het aapjes-dieet. Wij hebben er een heeeeeeeeeLe poos gestaan en waren helemaal verliefd op die aandoenlijke apenbeestjes.

Dus ik zou zeggen; heb je een keer een middagje over.... GAAN! Wij gaan in april of mei ook nog een keer want dan hebben ze allemaal babies *verheugdkijkt!*.

SORRY VOOR DE STILTE

Maar ik heb 't zo druk ~ druk ~ druk !!!

Gelukkig kreeg ik van collega C. gister een stress-knijp-aardappel,

daar knapt een mens van op...

MIJN FAVORIETE PARTY-THEMA

Vorige week hadden we er weer een!

Dus we hebben onze soulpruikjes weer uit de motteballen gehaald, zonnebrilletjes opgezet, plateauzolen aangetrokken en op die ouwe rock-da-boot-nummertjes gedanst till dawn.... errrrrrrrug leuk!

TAG(-S): feestje

ONTLUIKEN

WE ZIJN AL VOORZIEN

Zaterdagnacht een uurtje of vier. We staan in de rij voor de tweede alcoholcontrolefuik (druk druk druk!) op onze route van Rotterdam Noord naar Oost. Voor ons moet een man de auto uit, één van de politieagenten rijdt vervolgens met zijn auto weg. Ik maak me geestelijk op voor de tweede blaasronde (je moet zo lang blazen, ik vind ut niet meevallen) als de fuikorganisatie door ons autoraampje naar binnen roept: "u kunt doorrijden, we zijn al voorzien!" tsss....

TAG(-S): peugje

ETEN BIJ DE SMAAKPLIECIE

... dan heeft alles in ieder geval goed afgedekt gestaan!

TAG(-S): diner_review

WHAT'S ON A CHILD'S MIND

TAG(-S): kids

OVERZEESE VISITE

En Petmans is voor 10 dagen in Nederland
wiiiiieeeeeeeeehoe!!!


Update: vraag en antwoord (17 september 2006)

---

Wie is petmans? Waar gebruikt 'ie de petten voor? Kaal?
Pollie - 17 September '06 - 20:18

---

Petmans = Patrick
en die woont tegenwoordig helemaal overzees, waar 't altijd
warm en zonnig is en dus 'goed toeven' als ik 't goed begrepen heb ;o)

En Petmans draagt nooit een pet en hij is helegaar niet kaal maar heeft een ruige bos met donkerbruin haar. Petmans is mijn verbastering van zijn naam. Die gewoonte heb ik namelijk, om de namen van mijn vriendjes en vriendinnetjes een eigen 'swung' te geven. Denk maar eens aan mijn Marcus, die eigenlijk dus Marc~o heet, maar sinds onze kennismaking al door mij als Marcus wordt aangeroepen en later dus 'mijn Marcus' werd.

En Petmans noemt mij sinds Petmans, Janniepannie.
Noem 't een beetje vreemd, maar ik vind 't wel gezellig zo...

En we zijn afgelopen zaterdag met Petmans op stap geweest en met een beetje mazzel zien we hem vandaag of morgen nog. En dan vertrekt hij weer naar zijn overzeese stulpje.

En dan gaan we weer met 'm skypen en msn'en.
Tot ie weer hier komt.

En als ik 'm op skype of msn aanroep,
dan begroet ik 'm steevast met "hee Petmans"!

En dat vind ie helemaal niet erg...
Toch? Petmans?

TAG(-S): vriendschap

NOG ACHT WEKEN. IS DAT LANG OF KORT?

Het is dus over acht weken. Over acht weken vertrekken we dan eindelijk naar Cambodja. Maar dat ik voor die tijd; nog een complete

aanpassingen voor moet laten doen en dat ik ook nog allerlei andere losse dingetjes heb die ik voor die tijd... ehh.....

Nou, dat alles komt me nu toch wat benauwend over.

Maar de baas zei vorige week vrijdag dat hij er voor ging zorgen dat er hier op kantoor, voor de komende periode volop stoommaaltijden komen te liggen. Zodat ik WÉL goed en gezond kan blijven eten terwijl ik hier in de avonden blijf hangen...
Goh.... Lekker hoor.

TAG(-S): work

WHEN YOU'RE GOING TO CAMBODIA

In het kader van 'wij gaan naar Cambodja deze winter' kopen en regelen wij achter de schermen ieder weekend wel een dingetje. Zo haalden wij afgelopen zaterdag ook een shotje anti-buik-tyfus-vaccin. Dat we vervolgens wat pijn in onze arm zouden krijgen, daar hadden we rekening mee gehouden. Dat dat die zaterdagavond een niet-meer-te-negeren-maw-behoorlijk-aanwezige-constante-pijn in die armen van ons werd, dat viel al wat tegen. Maar dat mijn schatje nu sinds afgelopen nacht zoooooo ziek is, dat hij niets, nee zelfs geen slokkie water, binnen kan houden en overal pijn heeft. Dat is toch wel HÉÉL vervelend. Je zou bijna zeggen buiktyfus is er nix bij. Maar dat weten we natuurlijk niet zeker, dus het zal toch wel heel goed zijn, dat we voor die inenting zijn geweest, maar ja.... dat kan je mijn schatje momenteel niet wijs maken.

TAG(-S): cambodja,reizen

GOOGLE-FUN

Misschien een beetje kinderachtig, maar weet je wat ik nou zo vrÉselijk leuk vind? Dat als je 'jannie' intikt bij google, je via de bovenste twee gevonden adressen (van de anderhalf miljoen!), op deze Jannie hier uitkomt. Heb ik mezelf dan goed gepositioneerd of niet!?

TAG(-S): www

HOEK VAN HOLLANDSE WOLKENPARTIJTJES II

HOEK VAN HOLLANDSE WOLKENPARTIJTJES I

INCASSO BUREAU JANS & CO V (en sluit)

De allerlaatste aflossing van onze enige debiteur is vanmorgen op onze bankrekening gearriveerd. Na de eerste 4 moeizame maanden, is er geen enkel huisbezoek meer nodig geweest. Keurig netjes stond het er op, iedere 1e van de maand. Ik heb tussendoor zelfs gebeld dat ik daar blij mee was (welk incassobureau biedt DIE service?!), met die stipte termijnbetalingen. Bij het uitblijven ervan hing ik tenslotte ook steeds aan te telefoon.

En nu is alles wat te maken had met mijn oude stulpje dus afgehandeld, precies één jaar nadat ik er weg ging. Ik rij er nog dagelijks langs en de mijn zijn lamellen zitten altijd dicht en de mijn zijn plant die over de balkonrand hangt is meer dood dan levend. Maar ja, wel helemaal afbetaald nu, dus het is out of my hands!

En we kunnen Incassobureau Jans & Co dus sluiten,
want meer te vorderen hebben we niet. Wel jammer eigenlijk.

TAG(-S): samenwonen

NOG EVEN TERUGBLIKKEN OP IETS LEUKS II

Het was onze eerste Pinkpop en verrek, 't was de eerste droge sinds vele jaren. Dat maakte het meteen drie heerlijk relaxte 'kleedjesdagen'. En als je zin had ging je ergens vooraan staan en had je dat niet, dan bleef je lekker op het kleedje liggen en hoorde je het daar wel. Op de camping stonden de tentjes zij aan zij en dat was best heel grappig. De Dixie's waren erg, maar niet eens zo erg als we hadden verwacht. Zelfs een keertje kunnen douchen en voor de overige dagen hadden we onze verfrissingsdoekjes *grijnz*. En er waren heeeeeeeeeeeel veel leuke bandjes en zij waren minstens zo leuk als 10 jaar gelee op Werchter.

't Was dag twee denk ik en ik was erg teus. Marcus liep al het hele festival met ons tasje; het tasje met de poet en het fototoestel en zo nog wat dingetjes, maar nu had ik het ineens even beet. Marcus was naar de wc en ik dacht 'laat ik toch ook maar weer even gaan en daarbij alle Dixie-Ellende trotseren'. De Dixie binnenkomend hang ik het tasje even aan een haakje en ik denk daarbij van alles: 'Volgens mij weet Marcus niet meer dat ik het tasje even had en misschien schrikt hij zich op dit moment dood dat ie het niet meer heeft en laat ik het nou ook zometeen niet vergeten want oh wat zou dat erg zijn, ik zie het helemaal voor me, dat zou verschrikkelijk zijn. Let op zometeen hoor Jans, dat je het niet vergeet!'. 'Ondertussen je broek naar beneden, zorgen dat je pijpen niet in het nat hangen, beenspieren aanspannen want nee, met je billen die bril aanraken dat wil je niet. Hup, broek omhoog, doortrekken gaat niet, snel wegwezen weer hier.'

Ik loop als een kip zonder kop alweer richting uitgang van het Dixie-terreintje als er iemand achter me aan komt rennen en me op de schouder tikt. "Is deze van jou?" Achter me staat dus een meisjesvrouw, de liefste meisjesvrouw van heel Pinkpop 2006. Ik gil het uit, wat erg! Ik ben gewoon weggelopen ZONDER het tasje! Zij was achter mij de Dixie ingegaan, zag hem hangen en is direct naar buiten en achter me aan gerend. Ik zeg hoe fijn het is, hoe blij ik ben, hoe lief ik haar vind. Zij lacht en zegt; "het is zo erg iets dat mij ook zo had kunnen overkomen en dan zou ik ook zo blij zijn als ik hem weer terughad. Ik ben blij dat ik je nog zag." Ze verdwijnt weer in de Dixie en laat mij in staat van "high" achter. High van blijdschap dat ik zo'n mazzel heb en dat er zulke fijne meisjesvrouwen rondlopen.

En dat was tussen aaaaaaaaaaaaL die leuke andere,
misschien wel mijn beste pinkpopmoment.

TAG(-S): festival,weekendje_weg

BIJNA AAN HET EIND VAN HET BIER

Want
ja wij zijn
nóg stééds bezig,
met het verwerken van.
Maar het eind is nu
in zicht.

Of dat nou fijn is of juist jammer, daar zijn we nog niet helemaal uit.

OP ONS SCHUURDAK IS HET LEKKER BADDEREN

IK KIJK NAAR DE KOEIEN
EN DE KOEIEN KIJKEN NAAR MIJ

LOEIENDE KOEIEN

De bouwvak is voorbij, dus op de A12 is het weer als vanouds. Jans neemt kiest daarom alweer vijf dagen per week haar standaard-B-weg-route.... En daar heb je dan weer heel ander oponthoud.

TAG(-S): peugje,work

EN WAT ZIJN JE HOBBIES?

Waarom moet ik daar altijd zo lang over nadenken?
Fotocompilaties maken natuurlijk!

EEN GREEP UIT DE LAATSTE ANDERHALF JAAR:

Marus 30 | Jans 38 | Boudie 50 | BBQ | lief lachebekje Extrema Outdoor | Queensday '06 | DE sprong | dag huis! druk druk druk | adresverandering | een WNS in '05 DE afdaling | Queensday '05 | Maliebaanstation | Egypte In de ban van de sneeuw | Skelettenstreetdance

pc

NOG EVEN TERUGBLIKKEN OP IETS LEUKS I

En ineens zit ik weer even te kijken in een fotomapje van juni van dit jaar, van toen Marcus 30 werd en we dat gingen vieren in Brussel. Nadat we eerst een kleine champagne-verrassings-party hadden gehad met de pa's, ma's, oma, zus en zwagert in onze tuin. Dat was LEUK! En in de drukte helemaal niet meer aan toegekomen om hier te showen, terwijl we zelfs filmpjes hadden gemaakt....

Dus hier komt ie met terugwerkende kracht.
De VERJAARDAGSPARTY-VAN-MARCUS-COMPILATIE,
inclusief twee Brussel-FILM-impressies! Enjoy! 

TAG(-S): feestje,weekendje_weg

WEB-STREEPJE-LOG-
ARCHIEF ONBRUIKBAAR GEWORDEN

Want er was de afgelopen weken namelijk al zoveel werk aan de winkel geweest mbt de archivering van mijn weblog-speeltje. Ik zat in het eerste jaar namelijk bij web-streepje-log, ik logde daar van februari 2004 tot februari 2005 onder jannies.web-log.nl. Op 12 februari 2005, precies een jaar na mijn allereerste logje stapte ik over op deze Pivot-tool. Ik liet mijn eerste jaar bij web-streepje-log gewoon online staan, met een mooie verwijzing naar mijn nieuwe Pivot-onderkomen. In mijn verdere logwerk verwees ik regelmatig terug naar eerdere logjes en dus ook naar die van het eerste jaar bij web-streepje-log. Dit ondanks het feit dat ik de tekst van die logjes wel had overgenomen op een aantal html-pagina's welke ik bij de andere archiefpagina's van Pivot plaatste. Hier kon ik (doordat het in tabellen in html-pagina's stond ipv een database als de Pivot-logjes) namelijk niet naar losse logjes terug verwijzen en bovendien miste je dan al die leuke reacties. Tot zover niets aan de hand dus.

Maaaaaaaaaaar web-streepje-log vond het nodig om een aantal maanden geleden over te stappen naar TypePad en gooide daarmee de hele boel door de war. Ten eerste zagen mijn oude, met zoveel zorg samengestelde (ja, al pixelneuker vanaf dag 1) logverhaaltjes er niet meer uit doordat het lettertype en de standaard-layout-dingetjes waren veranderd. Ten tweede opende ieder gemaakt linkje in hetzelfde venster, terwijl dit vroeger standaard in een nieuw scherm was. Maar het allervervelendste was dat de logjes nu op een andere manier in het archief werden weggeschreven waardoor al mijn terugkoppel-linkjes niet meer werkten!!!

Dus wat heb ik de afgelopen week zitten doen? Ik heb in mijn 'oude archief html paginas' bij ieder stukje een 'anker' in de html-code geplaatst en handmatig ALLE linkjes die ik tot nu toe heb gemaakt aan zitten passen. En geloof me, dat was aardig wat werk! Ik moest namelijk flink zoeken waar de oorspronkelijke linkjes naar toe gingen omdat dit bij web-streepje-log dus niet meer werkte en ze daardoor allemaal naar de 'homepage' gingen. Bovendien werkte het eerst niet zo goed met die ankers, omdat de plaatjes met enige vertraging inlaadden en de pagina daardoor vanaf het anker toch nog verder naar onder doorschoof. Om dit te verhelpen moest ik toen ook nog eens alle afmetingen van de plaatjes in deze pagina's gaan ingeven! pffff..... Ik heb geen idee of jullie nog weten waarover ik het heb, maar het was in ieder geval een hele klus!

Maar nu wel achter de rug en vanaf heden helemaal geen web-streepje-log meer nodig! Ik link lekker terug naar mijn eigen pagina's en het enige nadeel is dat de toenmalige reacties van de lezers er niet meer onder staan, plus dat je er nu dus ook niet meer onder kunt reageren. Ach... hoe vaak zal dat nu voorkomen? En die oude reacties? Ja, das wel jammer, maar eigenlijk zijn heel veel van die lezers nu sowieso uit de picture. Nu nog de vraag; 'haal ik mijn hele web-streepje-log-pagina offline, of laat ik hem 'for oldtime sake' gewoon staan? Wat vinden jullie?

En trouwens, kijken jullie eigenlijk nog wel eens in mijn archief?
Wel doen hoor! Ik zit niet voor niets zo te tobben. Toch?

TAG(-S): weblog

WÉÉR EXTRA WERK AAN DE WINKEL!

Toch ook wel weer een nadeeltje aan de update naar 1.30.2 ontdekt: Door mijn archieven struinend zie ik dat overal waar ik 1 'enter' heb gegeven dit er nu plotsklaps 2 zijn geworden....

GETSIE!!!
Dan weet je wel weer waar Jans nu steeds mee bezig is. Grrr.

TAG(-S): pivot

GEEN APARTE BLACKLIST MEER NODIG

In de nieuwe Pivot-versie (1.30) is nu ook een hele spam-filter-toestand meegenomen dus de aparte Pivot-blackist-tool is niet meer nodig. Tijdens het gebruik van de upgradecheckstool krijg je ook aanwijzingen om bestanden van deze blacklist te verwijderen.

TAG(-S): pivot,spam

WIIIIIIEHOE!

Ik heb zojuist mijn Pivot geupgrade naar de versie 1.30.2. Het was weer supermakkelijk eigenlijk, zo goed als dat ook beschreven staat bij pivotlog.net. Ik heb eerst de upgrade van versie 1.24 naar '1.30 final' gedownload. Dan krijg je een aantal mappen die je gewoon in je weblog-directory plaatst (alles overschrijven). Daarna (en dat is echt handig!) download je de upgradecheckstool en deze zet je in je pivot-directory. Dan ga je in je browser naar deze tool (pivot/upgradecheckstool.php) en dan verschijnt er dus gewoon een hele duidelijke lijst met dingen die je eventueel nog even moet veranderen. Aanpassingen maken et voila! Vervolgens log je in, even alles rebuilden en ja hoor, je bent bij.

En weet je wat ik nu het allerfijnst vind en waarom ik zo 'in mijn nopjes' achter mijn pc'tje zit?

Dat is omdat dit probleem; het niet goed werken van de archief-linkjes-generator in mijn fotolog en webspinsellog, waar ik al vanaf het begin af aan mee te kampen heb (dus niet alle maanden verschenen in het lijstje waardoor logjes niet meer te vinden waren). DAT IS NU VERHOLPEN! Alle maanden verschijnen weer keurig netjes in het archieflijstje, of ik die maand nu 1 of tig logjes heb geschreven.

Way to go PIVOT!

TAG(-S): pivot

ANTWOORD VAN AS EN ED

Vandaag is het een jaar geleden dat As en Ed trouwden en de volgende dag voor een half jaar vertrokken. Ze reisden vervolgens door Rusland, Mongolie, China, Tibet, Nepal, India, Birma, Laos, Cambodja en Vietnam en hielden het thuisblijversfront van hun belevenissen op de hoogte, via hun weblog. Precies een half jaar later waren ze weer terug in Nederland. Kort op hun thuiskomst vroeg ik As om de foto van het mooiste moment van hun reis en het bijbehorende verhaal.

Ze hebben hun tijd genomen ;o) maar een klein weekje geleden kwamen ze dan toch terug op die (wist ik ook wel) moeilijke vraag.

Dit is dus hun mooiste/speciaalste foto:

En klik hieronder op 'lees verder' voor het bijbehorende verhaal:

As en Ed, GEFELICITEERD!!!

lees verder

HYVES

En wat doe je dan op zo'n regenachtige 'we gaan toch maar niet naar FFWD middag'? Beetje internetten naturlich. En ik ben nu dan eindelijk ook maar eens gaan kijken op dat hyves dat zo'n hype is.

Zijn jullie daar nou ook allemaal bij? Vriendjes worden? *winkwink*

TAG(-S): www

EN NU WETEN WE HET HELEMAAL ZEKER

Thuis rondkeutelen is veul leuker!

RAINDROPS KEEP FALLING (BUT NOT ON OUR HEADS!)

Vanwege deze aanblik op ons schuurdak, als we ons hoofd door het slaapkamerraam steken, zijn wij op dit moment nog steeds in huis aan het rondkeutelen (ook wel es leuk) in plaats van daar. Vriendin A. belde net dat de laatste wagen al door de Coolsingel is. Spijtig voor alle 'schaarsgeklede?' dansmarietjes, maar wij zagen 't niet zitten. We gaan vanavond wel ergens overdekt afterparty'en...

GEBEURT HIER NOG WAT?

Je zou denken van niet, maar toch zit ik heel af en toe nog wel eens te 'webdesignen-in-spé'en' (al is dat in deze wel een groot woord). Het is hier op een hele website een golfbeweging van rustige en drukke periodes, maar dan heb ik het voornamelijk over de content in het web- en het foto-log. Deze pagina is wel heel erg onderbedeeld, qua nieuwe stukjes. En toch... zoals ik net al zei; ik doe toch wel eens dingetjes op lay-out-niveau. Nieuwe pivot-versies installeren, spam bestrijden, pixelneuken in de lay-out van de verschillende pagina's, etc. En vandaag is mijn voornemen weer eens groot: ik ga er hier weer wat vaker melding van maken. Wellicht heeft iemand er nog eens wat aan, er komen hier tenslotte toch wel eens mensen via google op deze webdesigner in spé pagina binnen....

NOG ACHT MAANDEN

Vriendin S. gisteravond bij mij in de woonkamer:
"Wacht ff, ik bel ze wel op." Ze pakt haar mobiel uit d'r tas.
"Huh? Beperkte service? Ik heb helemaal geen streepjes!"
"Joh? Welke provider heb je?"
"Orange."

Goh...

orange I | orange II

TAG(-S): gsm,orange

GEEF MIJ TOCH MAAR EEN HITTEGOLF

FFWD 2006

En aanstaande zaterdag is
dat jaarlijkse feestje weer hier.
Net even zitten kijken naar
het programma en de route.
Kan weer heel gezellig worden
denk ik.

Alleen die
weersvoorspellingen hè,
die zijn niet zo best
en ik denk niet dat BaäL
ons wéér gaat matsen.
Dus dan maar met regenjasje,
maar we gaan wel...

En jij?

FF terugblikken naar twee jaar gelee? Toen was 't weer WÉL mooi!

*SURF ~ E ~ DE ~ SURF ~ SURF*

Ik surfte dus via Luna naar Crafty Girls omdat zij daar op zou staan met haar ploesiepoesies en dat moet ik natuurlijk allemaal een beetje bijhouden hè! En bij Crafty Girls mocht ik een fortune cookie klikken.

Ehh... *bloos* ik denk dat ze daar dat werk hier op mijn bureau, op 't werk mee bedoelen. Dat wat ik steeds maar uitstel vanmiddag, maar waar ik wel voor word betaald. Dus... *internetverbindingverbreekt*

TAG(-S): www

38

En verder werd ik vandaag natuurlijk erg voor vol aangezien,
ik merkte wel degelijk een heel verschil met vorige week. Heus.

NOG MEER LIEFS VAN ZUS

TAG(-S): fam

VAN ZUSLIEF

Wat lief he? Zo zoetsappig...wat een schatje is het toch...
NOT! *KLIK!* *grijnz*

TAG(-S): fam,post

VRIENDSCHAP II

En eigenlijk kan ik hier in één adem nog een verhaal vertellen. Over vriendschap en teleurstelling. Een heel ander verhaal, maar ook met een eind, over een vriendschap met een manspersoon dit keer. Maar ik heb geen zin meer in nog een verhaal.

Marcus zegt dat ik me op die anderen moet concentreren.
Op die, die nog wel 'hot' zijn. Op die, die lief voor me zijn
en tijd voor me (over) hebben. En hij heeft gelijk.

En zaterdag waren er gelukkig veel van die 'hotte'...
En twee ervan zeiden iets dat ik wil quoten.

quote 1
is van vriendin S. bij het verlaten van mijn feestje:
"Mensen komen en mensen gaan in je leven, maar wij blijven komen!"
(en zij en P. komen inderdaad al heel lang)

quote 2
is van vriend J. in de week voorafgaand aan mijn feestje:
"Tot zaterdag op je jaarlijkse feestje hoor!
Weet je dat dat dan de 20e keer is dat ik erbij ben?"

En zo gaat het dus ook in het (-zelfde) leven.

TAG(-S): feestje,vriendschap

VRIENDSCHAP

Het zal in 1999 geweest zijn dat ze bij ons kwam werken. Ik was in die tijd heel druk met een project in Amsterdam en kwam onregelmatig op kantoor. Zij was intussen geinstalleerd op de kamer waar ik ook zat, al was ze op een hele andere afdeling werkzaam. We waren aan elkaar voorgesteld en we zagen elkaar dus een paar keer per week als ik even aan mijn bureau kwam werken op diezelfde kamer, waar overigens nog meer mensen zaten. Hoe en waarom het precies is gebeurd weet ik niet meer, maar op een middag toen we alleen op die kamer waren, ben ik aan het bureau tegenover haar gaan zitten en beginnen te vertellen. Vertellen wat er met me aan de hand was. Ik had op dat moment namelijk een roerig leven en dat had alles te maken met een onmogelijk moeilijke relatie met een moeilijke jongen, die ik toch niet makkelijk kon laten gaan. Zij maakte iets in mij los waardoor ik ging praten, iets wat ik niet snel deed, zeker niet met collega's.

En dat was het begin van onze vriendschap. We bleven maar praten en de gespreksonderwerpen breidden zich rap uit, tot ver voorbij mijn probleemtoestanden van dat moment. Ik leerde haar kennen als een hele lieve meid. Grote mond (en soms toch ook weer helemaal niet mondig) maar ienieminie hartje. Ik vond haar heel wijs. Ze luisterde altijd goed naar wat je zei, leefde mee en gaf soms 'haar visie op de zaak'. Nooit zei ze: 'ik zei het toch?' of 'dat moet je niet doen!'. Dat is iets dat ik erg in haar waardeerde. En een lol dat we ook hadden, als ik eraan terugdenk moet ik weer lachen. We gingen inmiddels ook buiten het werk met elkaar om maar op het werk kletsten we iedere dag wat af. We zijn er zelfs voor gewaarschuwd door 'the boss' tijdens onze functioneringsgesprekken. Dat was wel een beetje vervelend maar onze vriendschap was een feit en we hadden nergens spijt van.

En zo ging dat een paar jaar door. Ik was inmiddels weer vrijgezel en maakte haar deelgenoot van al mijn avonturen, vrolijkheden en verdrietjes. Ze wist eigenlijk alles van mij. Zij wilde mij koppelen aan de verkoper van haar dierenzaak (wat er gelukkig nooit écht van gekomen is!) en vertelde mij alles over het wel en wee in haar leven met haar 'man in spe' en wat haar verder bezighield. Op haar trouwdag stond ik vooraan en toen ze veel te vroeg beviel van haar mooie dochtertje zat ik 's avonds bij d'r in het ziekenhuis. Ik was echt gek op mijn collega-vriendin.

En toen ging ze weg bij onze zaak, want ze ging full-time moederen. En we probeerden vast te houden aan onze vriendschap en belden in het begin nog heel wat af. Op de zaak miste ik haar aanwezigheid heel erg. Ik hield haar op de hoogte van alles wat ze daar nu miste en dat vond ze in het begin zeker nog wel interessant, maar ze had haar leven inmiddels toch ook een hele andere wending gegeven. En ongemerkt, of wel degelijk opgemerkt eigenlijk, verslapte onze band. Het is heel geleidelijk gegaan, maar wel gestaag.

En ik wilde er eigenlijk niet aan toegeven en zij denk ik eigenlijk ook niet. Dan belde ik weer op en zei: 'dat mag niet gebeuren hoor, laten we gauw weer wat afspreken'. En toch is het gebeurd. En ik weet dat ik er harder aan heb proberen te trekken, harder dan zij. Vaker er naar toe geweest en vaker gebeld. Maar toch ook helemaal niet zo vaak snap je? We hadden het allebei te druk met ons eigen leven en doordat de dagelijkse-werk-band weg was, konden we 'het' niet goed vasthouden.

En een paar maanden geleden belde ik haar weer eens op en zei kwasie grappig: "Als je onze vriendschap wilt verbreken, dan moet je dat eerst aanvragen hoor! Dat mag niet zonder overleg!' en we moesten er om lachen en 'beloofden weer beterschap'. En M. en ik gingen naar de verjaardag van haar kind en ik zei; "Als je de vijfde augustus maar naar mij komt! Naar mijn verjaardagsfeessie. Als je dan eindelijk maar komt, naar ons huis kijken, daar waar ik nu woon." En dat zou ze doen.

Maar ze kwam niet. Ik hoorde niets en ze was er niet.

En vandaag belde ik haar op, om te zeggen dat ik daardoor erg gekwetst was. En toen zei ze het; dat ze er geen heil meer in zag. Dat onze vriendschap niets meer voorstelde. Dat ze aan zichzelf merkte dat ze heus wel aan me dacht, maar dat de gedachte niet sterk genoeg was om ook daadwerkelijk te bellen. Om daadwerkelijk in de auto te stappen en eens te komen kijken naar daar, waar ik nu bijna al een jaar woon. Dat we een hele diepe vriendschap hebben gehad en gevoeld, maar dat dat nu weg was. Dat ze haar man niet meer zo ver kreeg om voor dat feestje, 'dat hele eind naar ons toe te rijden' en dat ze er zelf ook 't nut niet meer van inzag. Dat ze nu wel een kinderloos weekend hadden gehad maar dat ze met z'n tweetjes zijn gaan eten en poolen. Dat dat belangrijker was.

Auw...

Ik heb haar gezegd dat ze dat wel eens op een andere manier had kunnen doen. Dat ze minstens de moeite had kunnen nemen om me daar op een eerder moment over op te bellen, dan dat ze me zo had laten zitten. Dat ik háár nu moest bellen om dat te horen. Dat ik dacht dat we 'diep genoeg zijn geweest' om dat nu op een andere manier aan te pakken. Dat ik dat wel had verdiend. En zij gaf me daar gelijk in en bood er haar excuses voor aan.

En ik heb ook gezegd dat ze wel gelijk had over het verwateren, dat wel... en als zij er daardoor geen heil meer in zag, dat het dan ophield. En toen hebben we elkaar uiteindelijk 'het beste' gewenst, want we hebben eigenlijk helemaal niets op elkaar aan te merken en we hadden vroeger nooit verwacht dat het nu zo zou gaan. En toen moest ik uiteindelijk voor altijd ophangen. Heel raar.

En toen heb ik de hele middag zitten huilen.

Om vriendschappen
....... en het vergaan ervan... en om deze in het bijzonder.

TAG(-S): verdriet,vriendschap

ER IS ER ~BIJNA~ EEN JARIG

Mijn eerste kado heb ik gisteren al
gehad en staat reeds te pronken in de voortuin!

En in de achtertuin staan 144 ( ! ) blikken bier klaar.
Maarre, daarvoor moet 't weer nog wel even bijdraaien graag.

Dus.. ehh... meneer BaäL? Kunt u nog ff een keertje meewerken?

AAN DE (MOBIELE) TELEFOON

vriend P.
"bladie~kraak~bladiebla"
J.
"bla~kraak~die~kraak~bladie~kraak~bla"
vriend P.
"Wacht even hoor ik versta er helemaal niets van!"
J.
"Welke provider heb je?"
vriend P.
"Ja, T-mobile dus dan weet je het wel, ik heb drie
zendmasten om me heen nodig wil ik een beetje ontvangst hebben."
J.
"Ach hou op ik weet er alles van, ik ben sinds kort bij Orange
en nu heb ik in mijn huis nog maar een heel beperkt aantal 'spots' waar ik twee streepjes ontvangst kan bewerkstelligen."
vriend P.
"En zit je nu op zo'n spot?"
J.
"Nee ik zit per ongeluk nog even op de bank."
vriend P.
"De future is bright, maar de lijn voorlopig nog niet..."

Ondanks alles moest ik daar dan toch wel weer om lachen
En toen maar weer opgestaan om met mijn hoofd uit het raam, het gesprek vol met hort-en-stoot-hindernissen te vervolgen.

Voor als je het soms hebt gemist:
Ik stapte onlangs over van Vodafone naar Orange.

TAG(-S): gsm,orange

MEDEDELING:

TAG(-S): skaten,wns

AUGUSTUS

En dan is het ineens weer 1 augustus...
... en ben ik over vier nachtjes alwéééééér een jaartje ouder.
...... en woon ik over 28 nachtjes alweer 1 jaar samen met de leukste jongen van de stad! pffffjieeeeW!

Was dus een megamooie maand vorig jaar. Ik was dus druk met het nemen van belangrijke stappen. Met het maken van een reisweblog en een bruiloftskrant voor As en Ed. Met het vieren van mijn verjaardag Én met het verslepen van mijn volledige inboedel richting mijn nieuwe toekomst... Tussendoor genoten we ook nog zoveel mogelijk van het mooie weer, skatetochtjes en feestjes (want zo waren we dat gewend en zo zullen we dat blijven doen!). Kortom 'Ut' was vorig jaar dus een hectische maar ware FEESTmaand!

En nu gaan we overal van vieren dat ut 1 jaar gelee is *grijnz*
en volgend jaar 2, en dan 3, en dan 4, etc. etc. Augustus heeft ut!

THANX BAÄL!

Want YES het is helemaal droog gebleven en we hadden zelfs wat zon op onze bol. En Boudie was helemaal verrast en vond het te gek. Hij is feestend zijn 50ste levensjaar ingegaan, precies zoals dat bij hem hoort. En dat was de bedoeling. Kortom; het was helemaal geslaagd!

TAG(-S): feestje

VERZOEK AAN BAÄL

Ja, bij deze een verzoek aan (weergod) Baäl:
Doe vandaag dan maar wat u moet doen,
hagel, regen, maakt niet uit,
maar hou het droog (en misschien een beetje zonnig?) vanaf een uur of vijf. Please?!
Alleen dan kan de "verrassingsBBQ-at-the-park voor B." waar mijn liefje nu zo voor aan het rennen en vliegen is een suc-6 worden.
En dan gooien wij vanavond een
extra offer-kip-stukje voor u op 't vuur, goed?
Ja? *winkwink* Komt 't voor elkaar?
Fijn zo!

NIET MEER KAAL

De
kortstondige diamondgirl
heeft sinds een paar weekjes
trouwens een nieuwe aan d'r vinger.
Helemaal van puur zilver,
gehaald bij Danny de Cactus.
Voor 25 Euri.
Past veeeeeeeeL beter bij me!

TAG(-S): blingbling

BLOEI!

Vorig jaar voor het eerst, na zo'n jaartje of acht.
En nu sinds gisteren weer; een mooi bloempje in onze Peyote!

WNS ROTTERDAM 2006 - NR 1

... ja, Gisteren natuurlijk weer wezen rollen.

...maar het was WÁÁÁÁÁÁREM !!!

Na de tussenstop zijn we onze eigen weg (terug-)gerold.
Volgende week op herkansing, dan mag 't ietsjes koeler van ons!

TAG(-S): skaten,wns

EXTREME MAKE OVER?

En in verband met dit gegeven,
ben ik meteen ook maar lid geworden van deze club: *klik!* >

TAG(-S): cambodja,reizen

BBQ!

En zo hadden we hier afgelopen zondag onze bbq-primeur.
Was nét zo leuk als het er uitziet. Voor een paar mooie plaatjes
van die kleine blonde belhamel, check de plaatjespagina!

MOOI, LIEF LACHEBEKJE

TAG(-S): kids

FLYING TO CAMBODIA

Afgelopen zaterdag hebben we het definitief gemaakt, want toen zijn we de tickets gaan kopen. Alléén twee tickets dus, geen verzorgd gedoetje. Wie mij kent weet dat dat vrij opzienbarend is; Jans verruild haar gebruikele 'strand-luier-vakantie' voor een 'onbekend en groot avontuur'. Op 5 november stappen Marcus en ik namelijk in het vliegtuig, om 9800 km verderop pas weer uit te stappen. En dan gaan we daar drie en halve week op eigen houtje rondtrekken en onder andere één van de zeven (moderne) wereldwonderen aanschouwen...

Is dat spannend of niet? Ik vind het in ieder geval een wonderlijk idee en een superspannend vooruitzicht!

TAG(-S): cambodja,reizen

*OEFEN* (2)

*OEFEN* (1)

3FM

In het extrema-entree-code-mailtje van 3FM, vroegen ze "schrijf je verhaal en stuur je foto's en wie weet kom je op onze website!". Zo gezegd, zo gedaan. Althans, ik stuurde ze de linkjes van mijn weblogstukjes. En ja hoor, ik sta op the frontpage! Ze hebben wel wat censuur op mijn verhaal toegepast, maar vooruit. Toch leuk. *klik*

TAG(-S): @media

I'VE DONE IT AGAIN

Na me eerst boosdriftig op een paar huishoudelijke taakjes te hebben gestort ben ik uiteindelijk toch weer gaan zitten photoshoppen (en iedere paar minuutjes saven, want mijn laptop is al drie keer op zwart (uit) gegaan) et voila ! hij is online.

pc

GRRRR....

Nou zit ik net al ruim een uur te Extrema-beeldjes-compileren (en leuk dat ie werd!), slaat mijn laptop op zwart! *flits* Zomaar ineens helemaal UIT!!! Dat is mooi k****. Alles weg! Jans is boos. Misschien straks opnieuw. Maar nu even niet!

pc

DR. LEKTROLUV

... een beetje vreemd, maar wel erg lekker.

EXTREMA OUTDOOR 2006

En afgelopen zaterdag was het dan zover, we gingen naar Extrema Outdoor. Om 'n uur of 12 's middags checkten we in bij het Eindhovense hotel Holiday Inn, namen we een taxi richting Aqua Best en ik denk dat we daar om 'n uur of 2 bij de tassencontrole stonden. De zon scheen hard en we hadden heel veel zin. "En?" vraagt iedereen "hoe was het dan? hoe was het?" Ja, hoe was het? Het terein zag er supertof uit, grasveld en strandjes rondom een groot water. De podia waren allemaal verschillend en stuk voor stuk mooi gestyled. Grote 'spijl-bedden' en zitzakken all over the place. Er waren bomen voor de schaduw en je kon afkoelen in het water. De podia stonden in en rond het water verdeeld, overal waren dansende mensen. De hele entourage was goed, extreem goed. Muntjes halen en hup, daar gingen we.

Maar dat grote aantal (8) mooie podia bleek toch een minder prettige kant te hebben; daar sta je dan te dansen maar er komt van drie kanten muziek. "Wat houden we aan schat? Links of rechts? Ja, dat je niet denkt dat ik uit de maat sta te schudden." Geluidskwaliteit sowieso niet supergoed bij alle dj's. En de dj's zelf.... we hadden ons verheugd op Josh Wink, Roog, Deep Dish en zo nog een paar, maar ehh... ze draaiden wel leuk maar niet extreem leuk, wat tam eigenlijk. Sandy Riviera wel lekker trouwens, Marcello en Erik E idem en wat ik ook wel tof vond was de gifgroene dr. Lektroluv. De hele middag 'hot burning sun' en de schaars gekleede mensen waren happy en zagen er goed uit. Bij het verdwijnen van de zon en het inslaan van de schemer gingen ze echter wat grimmiger ogen. Mijn blik valt op een kaak die trilt, van een meisje dat daarboven erg ongelukkig uit haar ogen kijkt. Hordes verdwaasde mensen die heen en weer lopen over het gras, als je daar ineens op gaat letten is dat best een bizarre gewaarwording. 'Wat doen we hier nou eigenlijk met z'n allen? Later is het écht donker en is er laserlicht en vuurwerk, de stemming komt er weer in, dj's lijken beter, het geluid wordt harder, de menigte deint weer. Om elf uur is het gebeurd, the party is over. Wij worden door onze vrienden naar het hotel gereden en duiken met z'n tweetjes in 1 van de 2 twijfelaars op kamer 900. Extrema Outdoor 2006; 25.000 bezoekers en wij waren erbij. Ook nog eens for free natuurlijk, bedankt 3FM!

Maar op de vraag; "hoe was het?"
komen bij mij dus wat gemengde gevoelens naar boven.

Het was een leuk festival maar niet extreem leuk, de dj's en de muziek waren goed, maar niet extreem goed. Toch hadden wij (mijn schatje en ik, plus mijn vriendin en haar vriend die we daar troffen) het behoorlijk, dus zeg maar rustig; extreem gezellig. Die sfeer was goed en het zonnetje deed extreem haar best. Maar Extrema was dus niet zo extreem als waar we ons zo extreem erg op hadden verheugd. Volgend jaar hoeven we niet persé wéér, denken we. Al kan dat best nog veranderen, we zijn tenslotte wel extreem feestbeesterig aangelegd.

TAG(-S): dansen

EN OP DE PLAATJESAFDELING OOK (WEER)...

MISLEIDING

ORANGE (-BEREIK) ZUIGT

Ja, ik stapte dus over naar Orange. Na negen jaar trouwe aanhanger van Vodafone, voormalig Libertel te zijn geweest. Waarom? Omdat ik dan tenminste voor €10,00 per maand onbeperkt naar mijn lief kan bellen. (En zo ook naar alle andere Orange-klanten, maar ik ken er verder niet zoveel.) Wij hadden namelijk al maanden allebei heeeeLe hoge telefoonrekeningen en geen zin om ons onderlinge telefoonverkeer op een lagere pit te zetten. Na wat rond gespit te hebben kwamen we tot de conclusie dat alleen Orange en Telfort daar een goede oplossing voor hadden. En we kozen voor Orange, mooie site, mooie folders en volgens beiden is de Orange-dekking in Nederland uitstekend. En als het eens mis gaat en je moet binnen één minuut terugbellen naar hetzelfde nummer, dan vergoed Orange de kosten van die eerste minuut (oid). Nou, dat zouden ze ook niet zomaar zeggen. Dus we gingen ervoor... Orange moest het worden.

En nu?

Nu erger ik me dagelijks kapot. Want het Orange-bereik is superslecht! We zijn in ons huis nauwelijks bereikbaar, het kraakt en het doet en zelfs in de tuin lukt het (met 1 streepje) nauwelijks om een fatsoenlijk telefoongesprek te voeren. Aan mijn IJsselsteinse bureau is het al niet veel beter. Daar zit ik dan met mijn zakelijke relaties aan de lijn, tegen het raam geplakt om ze goed te kunnen verstaan. Als ik met diezelfde zakelijke relaties aan de lijn door het land rij dan is het helemaal bar en boos, de verbinding wordt regelmatig verbroken...

En dat bellen met mijn lief voor 10 euri in de maand? Dat komt er in de praktijk op neer dat we alles twee/drie keer moeten herhalen. En dat is niet leuk als je net heel zwoel 'schatje ik hou van je' zegt. Dus als hij dan toevallig in ons huis is dan bel ik maar even naar ons 010-nummer, wat natuurlijk niet in die 10 euri zit. Dat zuigt!

Dus het gaat in ons geval nergens over dat 'Orange to Orange', maar tot mei 2007 zitten we er maar mooi mee. Gelukkig hebben ze een mooie site en sms'en ze altijd als de belbundel op is. Helaas doen ze dat altijd om een uur of vier 's nachts (echt waar), maar ze doen het wel. Das dan weer wel mooi van Orange.

TAG(-S): gsm,orange

EHH..... WAAR WAS IK?

Ik was naar Pinkpop, ik was naar Brussel. Mijn pa werd 60 en mijn lief werd 30. Ik nam een nieuw Orange-abonnement met bijbehorende mooie telefoon en ik kocht een megamooie camera voor het verjaardagsgeld van vorig jaar (augustus 2005 dus mensen, wie wat bewaard die heeft wat). Ik ging naar Dunya en naar Metropolis. Ik won kaartjes voor Extrema Outdoor (oja, dat wisten jullie al) en we gaan nu over 2 nachtjes!!!. Ik keek in een keer in de kroeg, een keer op de bank en een keer bij pa en ma naar "ons Oranje". Ik ben gestopt met het stofzuigen van de tuin, want tegen die mieren kan ik niet op. We hebben een nieuw huisdier, hij heet meneer de Mol en helpt ons ook al zo goed met de tuin. Ik rommelde met mijn lief in en om ons prille huishoudentje, alles krijgt steeds meer zijn plekje. De zolder werd/wordt opgeruimd en er staat alweer muurverf klaar voor de gang richting bovenetage. Vorige week skate ik mijn eerste rondje van dit jaar en deze week deed ik rondje twee. Ik heb geBBQ'ed. Ik ging ook nog af en toe uit eten en naar kroeg of disco. Ik hielp vrienden een dagje met het sausen van de hal in hun nieuwe huis. En verder was ik druk met werken, werken, werken en nog eens werken.

En ik had heb een weblog.
Maar daar komt kwam weinig van.

NIEUW SPEELGOED

De vastlegger van deze speeltjes dan hè, mÉt supermacroknopje!

ERG HANDIG!

TAG(-S): bijgeloof

FF TUINCHILLEN

TAG(-S): poesjes

30!

60!

THE END OF PINKPOP 2006

WIIIIIEHOE!!!

Luister je wel eens naar 3FM? Een half uurtje geleden nog om precies te zijn? Dan hoorde je daar één of ander kort gesprekje tussen Paul Rabbering en een luisteraar. Haar naam was Jannie en ja, dat was heel lastig als je op kantoor werkte, de heeeeeeeLe dag roepen ze 'juffrouw Jannie!' en vragen ze om koffie. En Jannie sjouwt dus de hele dag met koffie rond,
het is haar enig overgebleven project..... haha Dat was ik !!!

Ik had gesmst naar 3333 omdat ik het korte 'Kraak&Smaak-fragment' herkende en nu mag ik helemaal voor NIX naar Extrema Outdoor! YES! Daar heb ik wel een zenuwelappig telefoongesprekje voor over! Mag het voor mij ook nog gaan over een met koffie sjouwende juffrouw Jannie. Ik lul wel mee. Na Paul's verklaring dat ik ze had, sloot ik af met een gepast 'joehoe!' en daarna vertelde de (trouwens onwijs aardige) regie-assistente me buiten de uitzending om, hoe het verder in zijn werk gaat. Zo simpel was het! Éen smsje en zaterdag de 15e juli zijn Marcus en ik de hele dag aan het Housen!

Ik is blij!

Enne.... *fluister*...
ik haal echt NOOIT koffie voor mijn collega's en ze noemen me Jans.

TAG(-S): @media

GEFELICITEERD SCHAT

Note 21 augustus 2006: PartyVerslagLegging eindelijk online!

PINKPOP WAS LEUK ( !!! )

en ik heb natuurlijk weer allemaal leuke filmpjes en fotootjes, maar ik kom er gewoon niet aan toe om eens ff achter de computer te gaan zitten compileren. Alles uitpakken en wassen, weer naar het werk, mijn pa werd 60 en mijn poepie wordt 30, we gaan weer een weekendje weg, dus we moeten weer inpakken, etc, etc, bla~bla~bla~bla~bla...

Maar wie mij kent weet dat 'ie' echt nog wel komt,
die pink-hoedjes-pop-foto-compilatie.

En geduld is een schone zaak ;o)

Note 31 augustus 2006:
Geen compilatie, maar wel een klein roze pop verhaaltje

NOG ÉÉN NACHTJE SLAPEN

en dan gaan we drie dagen en nachten "Pinkpoppen"!
Duimen jullie voor mooi weer?! En geniet er dan zelf ook van! Doei!

*TROTSKIJKT*

Op mijn zwager was ik sowieso al trots. Om heel veel dingen hoor, maar het "interessantst" was toch wel dat je niet alleen naast hem in een auto kon stappen maar net zo makkelijk in een vliegtuigie ( !!! ). En nu heeft ie na een paar weken zwoegen in de schoolbank, in simulators en in de open air, alles gehaald om vanaf morgen officieel aan de slag te kunnen als piloot bij de VLM. Cool toch?
ZWAGERT, GEFELICITEERD !!!

TAG(-S): vliegen

WEL IRRITANT DAN

Die mieren die al dat zand weer
vanuit de tegelvoegen omhoog werken...
Kunnen die niet in een andere tuin gaan spelen?

EIGENWIJS

Eigenlijk mocht 't niet van mijn lief,
maar ik heb het vandaag toch gedaan.... De tuin gestofzuigd.
En 't beviel goed.

SCATTERED PAGES

Scattered pages lie on the floor;

A sign of struggle;
A sign of war.

They took your innocence;
They took your liberty;

But try as they might,
They could not take your dreams.

A normal life, you did not know,
Since hiding began two years ago.

You dreamed of happier times,
All found in the lines

Of these scattered pages, your diary;
This will be your legacy.

Dabbs McGregor Woodfin, 20 years old, United States

Zojuist gevonden in de virtuele Anne Frank boom

Rondkijkend op die site besef je op bevrijdingsdag,
ineens weer even heel goed, hoe vrij je eigenlijk bent.

MEI

Leuk hè? Al die schapies in de wei!

TAG(-S): lente

RECTIFICATIE !

'T QUEENSDAYWEERTJE WAS PRIMO!

TAG(-S): oranje

HANDIG!

Dit is echt een handig en leuk speeltje! Een programmaatje dat automatisch op het web naar de songtekst zoekt, van het nummer dat je op je player (Winamp, wmp 9, MediaMonkey, ea) afspeelt! Ik zou zeggen downloaden die tool! (of heeft iedereen 'm al??)

TAG(-S): www

TIS WEER GEEN QUEENSDAYWEER !

Zometeen dan maar
eens uit de luie badjasmodus
komen en ons in het oranje hijsen.
Met de metro richting centrum.
Kaplaarsjes aan, zuidwestertjes mee....
Maar 't komt goed!

TAG(-S): oranje

KAARTJES BINNEN!

We zijn er nog nooit geweest...

... maar daar gaat nu dus verandering in komen! (we gaan alle dagen!)

TAG(-S): festival,weekendje_weg

PIMP JE WOONKAMER

En dan wilde ik nog steeds eens laten zien,
hoe onze woonkamer er uitziet na al onze pimp-inspanningen...

En zo was het voor die tijd: >>>>>> *Klik*, voor het grote vergelijk.

TAG(-S): pimpen,samenwonen

LAZY CAT

En onze Kinky-poes vond het ook allemaal (Paas-)best. *KLIK!*

PAAS BEST

En dan zit Paas 2006 er ineens weer op.
Het laatste chocoladehaasje ligt in stukken op een bordje, nog even en dan is ie geheel passé. De lege champagnefles staat buiten, klaar voor een enkele reis naar de glasbak. De eierenschillen liggen in de vuilnisbak en het laatste sneetje Paasstol ligt in stukjes op het dak van de schuur. Morgen stort ik me weer in het gevecht met mijn Amsterdamse hoofdpijnproject, maar vanavond geniet ik nog even na. En van het Paas-champagne-ontbijt-in-bed gaan we een traditie maken, mijn lief en ik. Paas op z'n best, jaar in jaar uit, it's a deal.

TAG(-S): pasen

LUIE PAAS POES

TAG(-S): pasen,poesjes

EITJE TIK, FIJNE PAASDAGEN!

TAG(-S): pasen

PAAS-CHOCOLADE-HAASJES-LEED

TAG(-S): pasen

FOUTJE

Nou heb ik ook nog een bordje op die Amsterdamse parkeerplaats geraakt en ligt mijn linkerachterlicht aan diggelen. En dan kun je wáchten op de leukste mailtjes in je bus. Dat vrouwen niet kunnen rijden en dat je in de top zes van de 'woman-driving-olympics', zo aan kunt sluiten. En daar kan ik dan best om lachen heur. *grimmigkijkt*

TAG(-S): peugje

FILE ABONNEMENT

Gisteren weer lekker twee uur lang onderweg geweest naar huis. Van een ochtend- en een avondspits kan je al bijna niet meer spreken, want het lijkt de hele dag gewoon bal te zijn en blijven. Nu ik een project in Amsterdam heb lopen is het iedere dag dus file en sowieso heb ik er met die baan van mij al heel wat file-uurtjes op zitten. En dan ga je maar weer eens wat fotootjes zitten maken, net als toen. En probeer je niet op je voorganger te botsen, zoals toen. Verder kun je het natuurlijk ook positief bekijken; die trajectcontroles zullen je verder een worst zijn, want zo hard ga je toch niet. Dat scheelt je dan weer enorm veel van deze formuliertjes. En de luchten die je zodoende eens op je gemak kunt bekijken, zijn ook zeer goed fotografeerbaar vanuit je mooie glimmende botsauto. Althans, hij zal eigenlijk pas glimmen als ik eindelijk weer eens hier ben geweest.

Maar goed, meestal voel ik me in de file toch van 'grrrrrrrr' en mijn cd'tje van Hans heb ik na drie keer luisteren ook wel gehad. Iemand nog andere leuke file-tijd-verdrijf-suggesties?

TAG(-S): peugje

VREEMDE PLAKKERS

Op mijn sitemeter zie ik dat ik er sinds een paar dagen een fan bij heb. Meerdere keren per dag komt hij langs en blijft dan meestal meer dan een uur hangen. Ksnappernixvan.

TAG(-S): weblog

KLIK KLIK KLIKKER DE KLIK KLIK !

Ik moet eigenlijk nog stoffen en stofzuigen, mensen bellen, soppen, was opvouwen en hoognodig aan de strijk. Als ik dat allemaal klaar zou hebben dan weet ik nog wel wat en dan zou ik ook best eens 'gewoon' kunnen relaxen. Maar ja..... al wat ik doe is klikken met die muis. Ik kan gewoon niet stoppen. HELLUP ik ben verslaafd!

TAG(-S): www

SMULTIP

Gisteravond 'per ongeluk' in Toko 94 (Witte de Withstraat, Rotterdam) terechtgekomen. Superzaak! Sfeervolle inrichting, gevarieerd publiek, lekkere muziek, funky bediening en heeeeeeeeerlijk eten. De Stamppot van Pompoen met roergebakken kouseband is een aanrader, maar ook de Jerk Pork met zoete aardappelpuree....hmmm...jammie!

TAG(-S): diner_review

ONDER BROEKEN LOL - PART XIII

TAG(-S): onderbroekenlol

FIJN

Afgelopen zondag was het hier gezellig! En iedereen kent nu iedereen en ze zijn het er allemaal zeer mee eens. Gelukkig maar, want Marcus en ik waren natuurlijk zwaar op de zaak vooruit gelopen! *oogjeknipt*

TAG(-S): fam,samenwonen

GRRRR

Ken je dat? Dat je om half vier uit Amsterdam vertrekt en bij het wegrijden op de radio hoort dat er nog geen files op je snelweg staan. Wat toch ook logisch zou moeten zijn want HOE laat moet een avondspits nou helemaal beginnen?! En dat je vervolgens toch weer van de ene file in de andere file hopt en dan alsnog ruim TWEE UUR onderweg bent naar je hometown, de hele tijd maar stil- en stapvoets... Dat je pijn je rug hebt en niet meer weet hoe je moet gaan zitten. Dat je steeds erger moet plassen en dan dus al HELEMAAL niet meer weet hoe je moet gaan zitten. Dat er een auto voor je langs de kant stuurt en er een vent uitstapt die vervolgens voor jouw ogen de berm nat gaat staan piessen. ~ hij wel! ~ En dat je alle auto's, vrachtwagens, files en je werk dat zo ver van huis is HAAT? Ken je dat? Dan hoef ik jou niet te vertellen hoe 'grrrr' dat is! Nog een geluk dat mijn cd-speler gevuld was met Hans Teeuwen, die hard in mijn oren schreeuwde dat alle vrouwen kuthoeren zijn. Viel er tenminste nog IETS te lachen, dat dan weer wel.

TAG(-S): peugje

EINDELIJK GEPOST:

't verhaal van de spanning en de kick. *KLIK!*
Wieeeeeeeeeeeeeeeehoe!

TAG(-S): parachutesprong

NOG EVEN SNEL EEN PAAR NEGER-S-ZOENEN

VOGELGRIEP

10 MAART 2005

Over hoe "5 minuten",
"ons verdere leven lang" ging worden...

TAG(-S): liefde

WAT ZEI JE?

Scarface: het uittreksel.

Ja Tony, daar zit je dan met je neukgezicht.

thanx Darchie!

TAG(-S): filmpje

DAG NEDSTAT!

Eindelijk die Nedstattellers van mijn pagina's afgedonderd want van die reclame die tegenwoordig meepopte werd u natuurlijk niet vrolijk... En ik ook niet. Dus vanaf nu alleen nog maar een mooi bescheiden Sitemeterblokje waarmee u de stats van mijn complete Jannies.nl kunt bekijken. Van Scarlet of toppie Wallpaper promoties is geen sprake meer. Beter toch?

Hello (again) Sitemeter!

En Sitemeter (www.sitemeter.com) is dus echt een hele fijne (gratis) tellert. Je kunt de code in iedere pagina van je website zetten, dan houdt hij het totaalplaatje van unieke-bezoeker / page-views / entree- en exit- pages bij. Krijg je uiteindelijk echt een goed en uitgebreid overzicht van je websitebezoek! Kijk maar op de mijne! Go To JanniessitemeteR

TAG(-S): www

WIT HE?

Mooi was het hè vanmorgen?

En vannacht ook al trouwens.

En onze nieuwe, ouwe Dibbes houdt zich kranig.

En precies één jaar gelee was het ook al zo leuk wit leuk wit leuk...

TAG(-S): sneeuw

'T VERHAAL VAN DÉ SPRONG

Ja en dan had ik nog steeds een verhaal te vertellen. Het verhaal van dÉ sprong. Want M. had zo'n spannende "Valentijnsonderneming" geregeld, dat ik hem vervolgens dan maar een potje kalmeringspillen cadeau deed. En daarna werd het dus een onrustig weekje van nachtjes tellen en een twee families in rep en roer. Zelfs oppervlakkige werkrelaties leefden mee en toen was daar dÉ dag.

M. trok de gordijnen open en daar was zowaar een blauwe lucht: "ohhhw baby we gaan!" Het was de hele week namelijk ook al van dat wisselvallige weer geweest en we waren bang *grijnz* dat het eventueel niet door had kunnen gaan. Maar alsof het speciaal voor ons geregeld was, die ochtend was het nog niet bewolkt en regenachtig, dus om elf uur zaten we in de auto richting Zestienhoven.

Ondertussen toch wel wat bibberend bij Skydive Rotterdam aangekomen werden we goed opgevangen door de jongen achter de receptiebalie (de 'wij zijn straks nergens aansprakelijk voor'-formulieren die we moesten tekenen even daargelaten) en binnen no-time lagen we in een parachutepak en -tuigje, met onze buiken op een plankje onze vrijeval-houding te oefenen. Ik moet zeggen dat de vanzelfsprekendheid waarmee iedereen zich daar op de komende parachutesprongen verheugde en het feit dat de twee tandemmasters "het al 20 jaar deden" ons best een stuk geruster op een goede afloop stemden.

Dan zitten we ineens hoog in de lucht, met z'n tienen opgepropt in een heel klein vliegtuigje. M. en ik ieder wijdbeens op een bankje met de ruggen tegen de 'meesters' aan en de rest gewoon een beetje in en op elkaar, ieder met hun eigen parachute. Ik zit inmiddels al in een soort roes, af en toe kijk ik naar M. en knijp in zijn hand. Ik maak grapjes tegen mijn 'meester' Ronald, zeg dat ik er vanuit ga dat hij zelf ook niet levensmoe is en vraag of ik straks gewoon mag schreeuwen. Ik heb me inmiddels ook al stilletjes afgevraagd of we uberhaubt die vliegreis zelf gaan overleven, want het vliegtuigje gaat maar heeeeeeel langzaam van 'tsjoeketsjoek' naar boven. En aan de andere kant lijkt het allemaal zo normaal, een van de heren stapt op 2 kilometer hoogte al uit en de anderen kunnen niet wachten totdat we op de 4 kilometer hoogte zitten en ze mogen springen.

Het is zover, we zitten op de goede hoogte en de schuifdeur wordt opengegooid; hup hup hup daar gaan de losse springers. De laatste drie wachten (aan de vleugel hangend) op elkaar en springen dan zwaaiend, met hun 'ome jan' in het midden naar benee. Daaahaaag! En dan moet Marcus, mijn Marcus! Samen met zijn achterhanger schuifeld hij naar de uitgang. Zijn benen bungelen al in het gat, de 'meester' schreeuwt nog even dat zijn rug hol moet zijn en trekt zijn hoofd naar achter. Ene, tweeje... ze verdwijnen uit mijn zicht. Geen tijd om na te denken, ik ben zelf al aan het schuiven richting uitgang. Oh mijn god, wat is dit raar. Mijn benen bungelen uit het vliegtuig. Hol die rug, armen gekruist en hoofd naar achteren. Het is een herrie van jewelste, ik word naar achteren getrokken en dat is dan de 'eeeene', bij 'tweeje' stort ik naar beneden.

AAAAAAaaaargh....ik ben aan het vallen!!! Ik draai mijn hoofd weer iets naar benee en zie heel erg in de verte het groen van het weiland, maar daar ben ik totaal niet mee bezig. Het is herrie, het is koud, het is een enorme kracht die je voelt op je lichaam. Inmiddels heb ik mijn armen wijd als een vogel want mijn achterhanger heeft twee klopjes op mijn schouders gegeven. Het is niet te beschrijven, dat rare gevoel van het naar beneden storten. Het lijkt enerzijds niet hard te gaan, zo hoog ben je in de lucht, maar je voelt het wel aan je lichaam en je hoort de herrie van de wind. (Later hoor ik wat de snelheid is geweest; de vrije val duurt zo'n 40 seconden (LANG!) en je valt met zo'n 200 kilometer per uur (HALLO!!) naar beneden.) Dan DE ruk van de parachute, Wauw! we worden ineens enorm heen en weer geslingerd, want we stoppen dus met vallen, we zijn gered.

Plotsling is het stil.

Behalve dan dat ik zelf nog aan het "uitgillen" ben, hoor ik helemaal niets meer, de herrie van de wind is weg. "Ben je er nog?" schreeuw ik naar de man op mijn rug, want die vergeet je gewoon tijdens het vallen. Gelukkig bevestigd hij dat hij er nog is hahaha. Ik kom bij, we zijn aan het zweven, we lijken bijna niet meer te bewegen. Ik mag even sturen en geniet van het uitzicht. Onder me zie ik Marcus gaan, hij is bijna beneden en gaat landen. Echt tof om te zien.

Dan gaat het plotseling weer snel, hoe dichter je bij de grond komt des te sneller lijkt het allemaal weer te gaan. We moeten landen in de grindcirkel, ik hoef niets te doen, alleen op aangeven van mijn tandemmaster, mijn benen goed omhoog trekken. Nu! Ik kijk in het verschrikte gezicht van mijn zus, we gaan recht op het groepje toeschouwers af! Ze stuiven uit elkaar, mijn zus maakt tijdens het wegrennen nog een mooie foto van de grond. Achter me hoor ik 'shit!' en voordat ik zelf toch nog heel zacht op de grond land hoor ik 'plok!' Mijn achterhanger raakt het paaltje! Ik maak het allemaal niet echt bewust mee, wat wil je; ik beleef net het heftigste moment dat je je kunt voorstellen. Pas later als ik losgekoppeld ben en opgestrompeld (lamme benen van de spanning) zie ik dat hij zijn broek heeft opgestroopd en over zijn scheenbeen wrijft. Ik vind het rot voor hem, maar ik ben eerlijk gezegd wel heel blij dat hij mij wél pijnloos op de grond heeft gedropd. Mijn parachute-ervaring is in ieder geval niet bedorven door een lelijke blessure en met hem bleek het later gelukkig ook mee te vallen. We waren op het laatste moment nog 'geschept' door de wind en daarom een paar meter te ver naar rechts terechtgekomen, midden in het rijtje publiek, dat gelukkig op tijd de benen nam.

Wel lachen daarover natuurlijk later, ik had mijn zus tenslotte beloofd "te proberen niet op haar hoofd te landen". En bijna deed ik dat dus juist wel. Het was sowieso urenlang lachen en gillen en napraten. Het hele weekend door eigenlijk (en nog!). M. en ik delen het nu, de heftigste ervaring; uit een vliegtuig storten en pas op het laatste moment gered worden door een parachute.

Bedankt lief, ik vond het gewÉLdig!

En hier staan alle foto's!

TAG(-S): parachutesprong

NET TERUG VAN *SAVAGE'S

*Savage "ken" ik nog van mijn web-streepje-log-periode, waar hij moderator op het forum is en ik ga nog altijd regelmatig bij hem loeren voor de leukste web-snufjes. En ook deze flickr-tOOltjes (klik op de afbeeldingen) zijn weer leuke, zojuist opgedane tips!!!

TAG(-S): www

DE NACHTWANDELING VAN LUCIFER

TAG(-S): poesjes

ZITTEN AAN DE ZORGVERZEKERINGEN

Gisteravond zijn we er dan toch maar eens voor gaan zitten. Hoe vlot we deze keer ons "belastingdingetje" hebben gedaan (ongekend, al klaar en ingediend!!), zo zaten we nu die zorgverzekeraar-keuze steeds maar voor ons uit te schuiven. Het is ook allemaal zo'n gedoe; Ál die verzekeraars met Ál die mogelijkheden en Ál die verschillende aanvullende opties... en dat dan allemaal met elkaar proberen te vergelijken. Pffff... daar zit toch eigenlijk geen mens op te wachten! Maar ja, het moest voor 1 maart gebeuren en das al bijna, dus we hebben tijd gemaakt.

Uiteindelijk gaan we allebei toch een overstap maken. Het eigenlijk opzij gegooide huis-aan-huis-envelopje van DSW bleek een (naar ons idee) hele interessante verzekering te bevatten. Basisverzekering €87,50 en een aanvullende "top"-verzekering voor €21,95. Bij die aanvullende verzekering zit gelijk een hele goede tandartsverzekering in. Dus voor €109,45 per persoon ben je heel bovengemiddeld verzekerd. Daar kan in ieder geval een CZ, Unive of Ohra niet aan tippen.

Ben jij nog zoekende? Kzou ff kijken.

HALF JAAR VOORBIJ

Gisteren was het dan zover,
na een half jaar communiceren via het weblog, de mail en heel af en toe via msn,
kon ik gistermiddag voor het eerst weer gewoon hun 010-nummertje draaien.
Na haar lange omzwerving door
Rusland, Mongolie, China, Tibet, Nepal,
India, Birma, Laos, Cambodja en Vietnam
is mijn vriendin weer gewoon binnen
hand- en belbereik. Fijn joh!!!

TAG(-S): vriendschap

WE'VE MADE IT !!!

Ik ga nog wel vertellen van de spanning en de kick,
maar voor nu: We hebben het gedaan! En we zijn ongedeerd!

Update: Hier staat het verhaal van de spanning en de kick.

TAG(-S): parachutesprong

BLIJ DAT JE BELT

Daarnet had ik een interieurbouwer aan de lijn. Hij deed me even haarfijn uit de doeken wat voor interessants er gisteren op RTL7 was te zien. Een tandemsprong jaja... (hahaha als je net dacht; "eindelijk snijdt ze weer eens een ander onderwerpje aan", neenee!). Een of andere beste man dacht; "laat ik ook eens een 'ik-durf-enge-dingen-statement' maken" en hij ging dus voor een tandemsprong. Boekte er gelijk een cameramannetje bij, want als je dan eens waaghalst dan moet het wel gezien worden. Daar gingen ze; één, twee, drie JUMP! Wauw, wat een kick! De beste man genoot. Helaas had meneer de instructeur het op dat moment iets minder 'kicke' want die was met zijn hoofd in het lijntje van het kleine 'voorloop-parachutje' gekomen, dat lijntje trok nu dus om zijn nek en hij raakte hierdoor buiten bewustzijn. Al had de beste 'kijk-mij-ik-durf-enge-dingen'-man al geweten wat hij moest doen, hangende onder de niet goed geworden instructeur kon hij niets! En de echte parachute ging dus niet uit! Het cameramannetje was de held van de dag, want hij manouvreerde zichzelf door de lucht richting het duo en wist het uiteindelijk allemaal nog tot een goed einde te brengen.

Wij hebben geen cameramannetjes,
dan ging het helemaal zo in de papieren lopen.

TAG(-S): parachutesprong

VAN DE MELKBOER?

Ma blijft op zeker thuis, die is het helemaal niet eens met ons plannetje. Althans; ze hoeft het in ieder geval niet te zien en ze had het liever ook niet willen weten. Die zal pas gerust en blij zijn als we weer heel benee zijn gekomen en als we volgens plan nog gewoon in volledige zesmansformatie naar de Jap kunnen aanstaande zondag. Pa komt kijken, samen met zussie. Zussie zei gisteren nog: 'moet je het nou wel doen?' Dit wellicht ingegeven door Zwagert, die vlieginstructeur is op Zestienhoven en 'hun' cowboys noemt. Maar pa en zus komen dus wel naar Rhoon, ieder met een opgeladen fototoestel en mijn belofte dat we ons best doen om niet op hun hoofd te landen.

Maar geen van allen snappen ze,
van wie Jans die drang naar al die rare dingen toch heeft.

TAG(-S): parachutesprong

NOG TWEE NACHTJES

Tussen het werken en ons 'overige drukzijn' door is het hoofdzakelijk "ohwjee-ohwjee-ohwjee-Zaterdag-gaan-we-Springen" wat hier de klok slaat. Persoonlijk word ik heen en weer geslingerd tussen "het wordt waanzinnig, wat een belevenis, wat een kick zal dat geven en wat tof dat wij dat nu samen gaan beleven" en vlagen van "we zijn gestoord, het is veel te eng, straks gaat het niet goed en we hebben het nét zo fijn seempies". Bij het bezoeken van de website van de club waar we het gaan doen, schrok ik van een aantal verdrietige berichten in het gastenboek, over een in oktober verongelukte springer en van de week is er toevallig bij een Nederlandse militair óók al een parachute niet opengegaan! Als je daar over na gaat denken; dat het ook zou kunnen dat je met een rotgang doorvalt tot je met je snuit op het rulle Rhoonzand tikt, dan word je daar natuurlijk niet vrolijk van! Aan de andere kant worden er door ons en om ons heen constant grapjes over eventuele "mindere-dingetjes-terwijl-je-op-drie-kilometer-hoogte-uitstapt" gemaakt en daar moet ik ondanks alles toch ook wel weer heel erg om lachen. Ik heb me inmiddels wel iets meer in het parachutespringen en met name in de tandemsprong verdiept en als ik dan bijvoorbeeld weer wat antwoordjes lees op Frequently Asked Questions van diezelfde SkydiveRotterdam-site, dan krijg ik weer een veel geruster gevoel en heb ik alleen maar weer heel veel zin in de big jump.

Nou moet het weer ook nog even mee gaan zitten,
dan gaan we het doen,
M en ik.

TAG(-S): parachutesprong

OP DE A2

De regen zeikt naar beneden. Mijn ruitenwissers staan op de snelste stand, kacheltje hoog opgestookt. Rechts van me krijg ik een motorrijder in het vizier. Hij zit voorovergebogen, schouders opgetrokken en zijn gehelmde hoofd een beetje naar beneden. "I love files.nl" staat er op zijn fluoriserend rose gekleurde hesje. "Dé triomf" van de motorhelden. Maar nu dus even niet.

TAG(-S): gezien,peugje

SPOOKY OF LIEF ??

WIE OH WIE ?

Toch nog een mysterieus kaartje in de WebboX alhier...

... daar word ik vreselijk schnieuwsgierich van.

BARMANNETJE SPELEN

Mijn mix viel iets te stevig uit geloof ik.

Kan jij het beter? > *KLIK*

Linkje bij hem op de theekop getikt.

TAG(-S): www

EN DAN GEEF JE HEM;

Een potje "kalmering" om de week door te komen!
*grijnz*

TAG(-S): parachutesprong

EN DAN IS HET DUS EVEN FLINK DOORBIJTEN

.............. maar dán
.................................... en
..................................................... ja.

HAPPY VALENTINE BABY !!!

(Kaartje is van CardFarm Cards en ik zag 't bij Savage.)

TAG(-S): parachutesprong

EN WAT KREEG JIJ VOOR VALENTIJN?

Ehh.... ik word aanstaande zaterdag op grote hoogte gebracht,
en mag vervolgens uit een klein vliegtuigje springen.
Boven Rhoon.
Met een vreemde vent op mijn rug.
En met een helm op.
En mijn ogen dicht.. ehh,
ohw nee... open natuurlijk... *slik*...

*peinz*

Wat zegt dat nou eigenlijk?

Hij gaat zelf ook, dat scheelt misschien?

TAG(-S): parachutesprong

DUBBELOP

"Waarom heb jij 'de EEtclub' dubbel?" Vraagt vriendin G. terwijl ze in mijn boekenkasten tuurt. Ze wijst met het ene exemplaar het andere aan. Verrek, ik zou het niet weten. Heb ik het van iemand geleend? Heb ik er zelfs twee geleend? Ik las het in ieder geval in de zomer van 2004, maar dat is dan ook alles wat ik me ervan herinner.

Ondertussen heb ik mijn hersens gepijnigd maar ik weet het echt niet. En ik vind het zelf ook zo vervelend als ik een uitgeleend boek terug moet vragen. Dus wie ohw wie baalt van mij en van die lege plek in d'r boekenkast?

ONDER BROEKEN LOL - PART XI

TAG(-S): onderbroekenlol

ONDER BROEKEN LOL - PART X

TAG(-S): onderbroekenlol

INCASSOBUREAU JANS & CO IV

Het is een rare gewaarwording; op postbank.nl constateren dat onze (enige) debiteur nu zelfs al OP de 1e van de nieuwe maand zijn termijnbetaling op onze rekening heeft staan. En er is nu al drie maanden géén gebel en gedoe meer voor nodig geweest. Way to go F!

TAG(-S): samenwonen

EVEN KLOPPEN OP MIJN EIGEN SCHOUDER

31 januari; de eerste maand van 2006 zit er alweer op. Ik ben anderhalf uur geleden thuisgekomen van de sportschool en ik wil eigenlijk alleen maar even melding maken van een trots gevoel dat hier de kop opsteekt. Daar waar Jans al maaaaaaaaaaaaanden in een sportdip zat, veel te veel (naar mijn zin) snoepte en alcohol nuttigde, daar had ze op de 1e van deze maand een paar 'voornemens'. En nu kijk ik dus terug op een maand van 3/4 keer per week sporten, slechts alcoholvrije drankjes drinken en (eerlijkheid gebied mij te zeggen op 1 zondig-avondje na) niet snoepen! Mijn kleding zit weer goed ipv net iets te strak tot veel te strak én ik voel me FIT! Dus ik klop er even flink op los. En terecht, toch?

PIMP JE WOONKAMER

TAG(-S): pimpen,samenwonen

STOKJE?

Ok dan bloemige Bettie, ik pak 'm An !!!

---

Vier baantjes die je in je leven hebt gehad:

• koekkruimelinpakster in Rotterdams beste stroopwafelkraam
  
• verkoopster in een Oosterflankse vishandel/patatzaak-combinatie
  
• van cassiere tot "assistentje van 't hoofd" bij de Kralingse Grootgrutter Den Toom
  
• van "assistentje van een bedrijfsleidster" tot "assistentje van de directie" en via inkoopster en algemeen regelaartje tot "projectcoordinator verbouw en nieuwbouw" bij een mooi winkel- en restaurantketen

En dat was dan direct mijn complete carrierreverloop so far!

Vier films die je niet vaak genoeg kunt zien:

Uhm....

• the Lord of the Rings!

hahahaha.. niet dus, jullie weten het.
Maar deze vind ik wél leuk!:

• Scent of a woman
  
• Devil's Advocate
  
• Face off
  
• Donnie Brasco

Vier plaatsen waar je gewoond hebt:

• Rotterdam Zuid / Rotterdam centrum / Rotterdam Oosterflank (van 0 tot 18)
  
• Schiedam ((van 19 tot 20) mijn ouders waren even in de war)
  
• Capelle a/d IJssel ((20) kortstondig samenwoonavontuurtje)
  
• Rotterdam "oostkant" ((van 21 tot nu) in 3 huizen)

Vier televisieprogramma's waar je graag naar kijkt:

• RTL boulevard (als "achtergrond" bij het dagelijkse thuiskomgerommel)
  
• De perfecte partner (donderdagavond)
  
• Hoe schoon is jouw huis? (donderdagavond, je ziet donderdag hou ik mijn 'tv-avondje)
  
• En verder is er buiten het journaal en af en toe eens een "zapje in bed" niets wat ik volg. Ik zei het al eens eerder, de pc heeft me van mijn tv-verslaving afgeholpen.

Vier plaatsen waar je op vakantie ging:

• Zuid-Spanje / Portugal
  
• Turkije
  
• Griekse eilanden
  
• Spaanse eilanden (Jaja.. ik ben een zonAAnbidsterrrrr.)

Vier websites die je dagelijks bezoekt:

• www.nu.nl
  
• forum.pivotlog.net
  
• www.startlog.nl (*nieuw!)
  
• www.jannies.nl (in het kader van de zelfbevlekking *grijnz*)

Vier dingen die je graag eet:

• slagroom
  
• rijstezoutjes van de Bas
  
• M's (altijd heerlijke) kookkunstresultaten
  
• boterham met vruchtenhagel

Vier plaatsen waar je liever bent dan nu:

• in het voorjaarszonnetje!
  
• met M. onder het donsdekje!
  
• in een saunacomplex
  
• ergens in verweggistAn

Vier bloggers die je gaat taggen:
Ik slinger mijn stok door naar een paar mensen die nog altijd op mijn linklijstje staan maar die om 1 of andere reden al een hele tijd niets hebben geplaatst, of hun site op non-actief hebben gezet met een "vage - I'll be back - belofte". Wellicht dat ik ze met dit stokje dan uit hun real-life-tentje kan lokken???

TAG(-S): stokje

OHWJEE...

Komt zij inene weer met zo'n stok aanvliegen.

TAG(-S): stokje

EN DE KING IS TERUG

Ja hoor, het leed is geleden *grijnz* we hebben deel III ook gezien. Om half twee vannacht (iets te laat opgezet dan ook, dat geef ik toe) zagen we de King zijn mooie ex-Elf kussen en was alles weer pais en vree, ook in het mooi groene Gouw van de kleine Hobbits. Wij weten het nu zeker; wij raken er gewoon niet van in de ban. Veel te langdradig allemaal. Én we zijn goed ziek van die Frodo! Als het aan hem gelegen had dan was die ring niet eens in het vuur gegooid! Het is allemaal maar nét goedgekomen dankzij de inspanningen van goedzak Sam. Dat we dat ff niet vergeten he!

TAG(-S): movie_review

PECH OP MAANDAG

Vrijdag de dertiende? Deze pechvogel had 'm niet nodig. Die gooit gewoon op maandag de zestiende een peukie uit zijn raam, om enige tijd later het vliegtuigje achterop zijn aanhanger in lichterlaaien te zien staan. Dan ben je pas ECHT 'n bovenstebeste PECHVOGEL !

OP AUTOJACHT

TAG(-S): lulu

DOE MIJ OOK ZO'N VAKANTIE!

Natuurlijk kijk ik nog steeds iedere dag op het reisweblog van As en Ed, die levensgenieters die bezig zijn met een reisvakantie van een half jaar. Maar wat dacht je dan van dit stel??! De beste vriendin van mijn zus is samen met haar vriend én Buffy the snowslayerpoes vertrokken om voor EEN PÁÁR JÁÁR in hun camper, op verschillende plaatsen in Europa te gaan verblijven. Op dit moment vermaken ze zich met zijn drietjes in de Oostenrijkse sneeuw. Meekijken? camperbewoners.web-log.nl

EEN PLEK

Vaak rij ik 's nachts door het Kralingse bos. Het is een weg waar al veel ongelukken zijn gebeurd. Je rijdt er makkelijk te snel en de flitsers staan toch pas bij de stoplichten, dat weet iedereen. En elke keer als ik er rij dan zie ik rechts van de weg een kaarsje branden. Al meer dan een jaar lang, wanneer ik ook langskom, het kaarsje brandt altijd. Er zijn dus mensen die die kaars elke keer weer opnieuw aan blijven steken en nog steeds denken aan het moment en de plek van één van die ongelukken. Onlangs ben ik een keertje 's nachts gestopt, heb ik gelezen wat er bij de kaars stond en een foto gemaakt. En nagedacht dus...... Heftig...

Marco

VAN 'T FELLOWSHIP EN DE TWO TOWERS

Het is inmiddels natuurlijk al hartstikke 'passée', maar wij zijn nu pas begonnen aan DÉ Lord of the Rings. Op de een of andere manier trok het ons allebei niet zo, maar als er zoveel ophef over een film wordt gemaakt dan hou je toch altijd zoiets van een 'je moet het gezien hebben' idee in je achterhoofd. Dus toen M. de DVD's te leen aangeboden kreeg besloten we er, enigzins nieuwsgierig naar de magie ervan, toch maar eens aan te beginnen. Vorig weekend hebben we dan de twee DVD's tellende special edition van deel 1; 'the fellowship of the ring' bekeken. En nadat we eerst een poosje hadden 'zitten volhouden' werden we best een beetje meegesleept in het verhaal en waren we steeds meer benieuwd naar de afloop van dingen. Toch hadden we als eindconclusie dat het geheel enigzins saai was en ook een wel heel erg afgekapt open eind kende voor een speelfilm. "Maarrrr," hoorde ik van mijn collega's, "nu gaat het pas beginnen hoor!" Zodoende installeerden we ons gisteravond op de bank voor deel II; 'the two towers'. En daar zaten we dan weer te kijken naar de barre tocht van Frodo, Sam, Gollem en hun andere vriendjes, richting het vuur waar de ring in moet. Af en toe kijk ik opzij naar M. die zijn best doet en nóg steeds wil weten hoe het verder gaat, maar ondertussen niet écht geboeid is. Ik kijk weer naar het scherm en probeer me weer op het verhaal te concentreren. Plotseling schrik ik wakker; "hoe gaat het?" "Nou", zegt mijn schatje "ze zijn druk bezig". Ik kijk naar de tv en zie wéér een veldslag waarin alle ring-maatjes druk rennen, slaan en steken om de Orks van Saruman uit te schakelen. We moeten lachen en zuchten een tijdje later opgelucht, als de 172-minuten-durende-deel-II-sessie met de aftiteling wordt beeindigd. En nog is de ring niet waar ie wezen moet. We zijn benieuwd naar deel III.

TAG(-S): movie_review

EN NOG VOORNEMENS VAN IETS GOEDS?

Ja.

TAG(-S): nieuwjaar

2006

En dan wens ik iedereen die hier leeskijkt natuurlijk ook
een heel gezond, voorspoedig, suc-6-vol en bovenal blij 2006...

(en de dansertjes zijn ontvoerd bij jijislief.nl)

TAG(-S): nieuwjaar