ONS REISVERSLAG IS HELEMAAL AF...

Via deze link kun je het (nog eens) in één keer bekijken.
(link = november-archief / loopt chronologisch van onder naar boven)

TAG(-S): cambodja,reizen

KERSTMIS 2006

Lucifer is in alle opzichten blij dat we (zo lang) thuis zijn...

TAG(-S): kerst,poesjes

KERSTMIS 2006

Met z'n elven aan 't kerstdiner...

TAG(-S): fam,kerst

KERSTMIS 2006

Verwennerij onder de kerstboom...

TAG(-S): kerst

EN NU...

En nu zijn het rare en moeilijke weken. We hebben afscheid van Cora genomen op een megadrukke begrafenis. Er werden een hoop mooie en ontroerende woorden voorgedragen en er was heel veel verdriet. En dat is er natuurlijk nog... We proberen met zijn allen er doorheen te komen, we proberen er allemaal voor elkaar te zijn.

En ondertussen gaat het leven door, moet er gewerkt worden en moeten er voorbereidingen worden getroffen voor de komende feestdagen. Ondertussen ga ik door, ondertussen maak ik het mijn lief soms moeilijk, want ondertussen ben ik niet zo in mijn hum. Ondertussen vertellen wij ons vakantieverhaal, maar eigenlijk voelt Cambodja ondertussen alweer mega-ver weg. Ondertussen spreek ik af met vriendinnen, maken we ook lol, dat beurt me weer op. Ondertussen hoor ik al haar zinnen, ondertussen wordt ik soms met d'r wakker. Ondertussen denk ik, denk ik allerlei zwarte dingen. Ondertussen moet ik oppassen. Ondertussen maken we plannen voor Oudjaarsavond. Ondertussen heb ik geen zin in de was en de strijk. Ondertussen is het werk weer druk, ondertussen zit ik alweer middenin al het gestress van vóór november. Ondertussen zitten we daar allemaal in.

ondertussen ondertussen,
maar ondertussen gaat het leven door...

TAG(-S): verdriet,vriendschap

EN PLOTSELING IS ALLES ANDERS

Het was wennen, zo inene weer in Nederland. Het hele weekend stond in het teken van terugdenken plus vertellen over Cambodja en verder waren we gewoon een beetje van slag en gigantisch uit ons (slaap-)ritme. We werkten wat verder aan het online-reisverslag en we werkten ondertussen geestelijk weer toe naar het gewone (werk-)leven. En dan is er op zondagavond ineens dat telefoontje. Dat telefoontje dat iets zegt wat je niet kunt bevatten. Dat telefoontje dat vertelt dat één van je vriendinnen niet meer leeft. Dat telefoontje dat vertelt dat ze die morgen gewoon niet meer wakker is geworden. Dat telefoontje dat maakt dat je een uur later met twee wederzijdse vriendinnen, verslagen in een woonkamer zit. Dat telefoontje dat alles ineens op zijn kop zet. Dat telefoontje dat maakt, dat plotseling alles heel anders is...

Alles anders,
want Cora is er niet meer.

Zo ineens en onherroepelijk. Geen bulderende Cora-lach meer, geen geWÉLdig en geen muiltjes pompen, geen TOEStand en geen lulululu. Geen Beppie meer, geen Struis en zuigvogel. Geen hallo schÁt en dag lieverd. Geen bruisende meid met mooie lange rode haren, een grote mond, lol voor tien en een hart zo lief en van goud meer. Geen Cora meer, hoe kan dat nou, het was toch nog lang geen tijd...


Gisteren kwam de kaart en bovenaan staat de ontroerende tekst:

'Onsterfelijk ben jij voor hen
wier leven jij hebt beroerd.'

En dat is zó helemaal waar.

Bedankt Cora, bedankt dat jij ook mijn leven hebt beroerd.
Beroerd dat je er nu al uit moest. Wij gaan je allemaal missen.

TAG(-S): verdriet,vriendschap

WEER THUIS

Gisteren om 11:30 uur (Nederlandse tijd 5:30 uur) naar het vliegveld van Phnom Penh vertrokken en vanmorgen 6:30 uur geland op Schiphol. Om een uur of negen hebben we paps en mams die ons daar vandaan hebben opgehaald, gedag gezegd en nu zijn we dus weer hier... bij de (blije) poesjes en een stapel post. Reisverslag wordt er als beloofd nog tussengeplakt, maar eerst...... tukkie doen!!!

TAG(-S): cambodja,reizen