WE AT THE PARK WITH PEARL JAM

TAG(-S): concert

VERLIEFD OP PINKELTJE

TAG(-S): poesjes

NOOIT GRAPPIG

Om 23:25 uur van je werk vertrekken en dan nóg vast komen te staan op de A12, omdat ze zo nodig het wit van de pijlen op het wegdek met hun rolletje bij moeten werken.

Maar dan lees je nog ff terug bij 'nieuws van een dag' en dan weet je dat het altijd erger kan. Vandaag verder geen schokkend nieuws gehoord, naar huis begeleid door de Dire Straits en meer slow-moois. Nu lekker naar boven, tegen Marcus aankruipen.

En morgen? Morgen komt Pinkeltje !
En dat wordt vast héél grappig!

NIEUWS VAN EEN DAG

Vandaag had ik een 'zware dag'. Het was berehectisch op mijn werk en na een zware bouwvergadering waarin al mijn hersencellen langdurig werden getergd, reed ik in twee uur tijd naar huis, al piekerend over hoe ik dat morgen allemaal moet gaan aanpakken. In de auto luisterde ik ondertussen naar radio I. Een bericht over een ver land, waar een fout weeshuis is ontdekt. Alle kinderen vastgebonden op de vloer, uitgemergeld, met vliegen in hun mond, oren en neus. Een bericht over een boot met vluchtelingen, die zonk in de Middelandse zee. Tweeentwintig mensen hoogstwaarschijnlijk verdronken, terwijl ze eigenlijk onderweg waren naar een beter bestaan. Een bericht over een dame in Iran. Haar wacht morgen de doodstraf. Zij zal worden gestenigd nadat ze elf jaar opgesloten heeft gezeten. Omdat ze een sexuele relatie had met een man, waar een kind uit is geboren terwijl ze niet met hem was getrouwd. Morgen is het voor haar voorbij. Het stenigen moet volgens de Iraanse wet met zeer pijnlijk resultaat worden uitgevoerd, ze mag niet te snel dood. Dat is haar straf.

Als ik mijn auto bij ons thuis voor de deur parkeer heb ik hoofdpijn van het piekeren over het werk en duizelt het me van de gedachten over allerlei leed, elders op deze wereld. Over mensen die zomaar de pineut zijn, de ene op een nog verschrikkelijker manier dan de andere.

Ik voel me raar.
Wat een rare wereld
en wat is de mens toch een raar soort.

ZURBERT

We zitten op een Schiermonnikoog's terrasje, het is zaterdagavond en 't is Marcus z'n verjaardag. We zitten een beetje te dollen en ik geef hem een lekkere, dikke zurbert*. Oei, dat geeft een raar geluid. Een tafel vol met mannen kijkt en er roept er één dat ie eerst dacht dat 't wat anders was, maar dat hij toen keek en zag dat 't goed was. "Ga maar lekker door hoor jongelui" roept ie verder. "Geniet er maar van, zolang het nog kan!"

Ik schrik terwijl ik naar ze opkijk. Komt er rectificatie?
Nee. Ze blijven lachen, knikken en kijken.

Een wijffie van 'bijna veertig' en met een grijze uitgroei van hier tot Tokio neemt nog maar een slokje van d'r rosé. Misschien loopt 't toch nog wel los met het aftakelingsproces...

NOG 11 NACHTJES SLAPEN

TAG(-S): poesjes