DAN GAAN WE MAAR ZWEMMEN

Afgelopen weekend gingen we skien in Landgraaf. In januari gaan we namelijk weer naar Oostenrijk en het leek ons ploegie wel leuk om een beetje voorpret te gaan halen. Daarbij meteen gelegenheid om te oefenen natuurlijk. Vorig jaar hebben M en ik geskipt, dus het was alweer twee jaar geleden dat ik de lange latten onderbond. Het was een superweekend, daar gaat het niet om, maar ik werd wel even met mijn neus op de feiten gedrukt over hoe het met mijn lichamelijke conditie is gesteld. Die viel namelijk niet mee. Ten eerste ging mijn ski-broek nog maar net dicht, ten tweede zat de kniebrace die ik drie jaar geleden kocht wel heel erg strak om mijn waterige knietje, ten derde bleek mijn conditie niet al te best en tot slot had ik met die strakke kniebrace en skibroek daar weer om heen errug veel moeite om weer overeind te komen op de schuine helling, nadat ik daarop ten gronde was gegaan.

Ja Jans, twee jaar geleden sportte je nog al eens en nu heb je de sportschool al meer dan 1 jaar niet meer van binnen gezien! Al had ik het verder prima naar mijn zin en kwam ik uiteindelijk toch heus wel weer redelijk soepeltjes van het hellinkje af, ik werd me vanaf dit weekend toch ineens akelig bewust van mijn onsportiviteit van tegenwoordig. Zodoende vertrok ik vanavond dus richting het zwembad, naar het banenzwemuurtje. Want ja, de sportschool is dicht, het hardlopen waar ik me een paar jaar geleden zo in heb gestort is niet handig met mijn knie en verder wist ik eigenlijk niet waar ik anders mijn lichamelijke conditie zo snel (nog een week of 9 tot de wintersport) weer een beetje mee op peil zou kunnen krijgen.

Vijftig banen heb ik getrokken, in ongeveer drie kwartier tijd. Ik weet niet of dit veel of weinig is eigenlijk, maar ik vond het een hele prestatie. Banen trekken, dat gaat het even worden de komende tijd. En een beetje minder snoepen. Eens zien of we die ski-broek weer wat wijder kunnen krijgen en dat lijf wat soepeler.

Nieuwe missie, here I come.

TAG(-S): gestel,sporty_jans

TICKET VERKOOP LOWLANDS 2011, COMPLETE GEKTE

Toen ik van de week hoorde dat Lowlands haar tickets voor 2011 vandaag om 11:00 uur al in de verkoop zou doen, had ik wel erg veel zin om ervoor te gaan. In 2009 gingen we voor het eerst naar Lowlands en hebben we het er waanzinng naar ons zin gehad. De sfeer was er superrelaxed en we hebben heel veel leuke bands gezien. Het kamperen op de Eco-camping was tof en buiten de vreselijke tocht met al die balast van de auto naar de campeerplaats, is er alleen maar goeds te herinneren eigenlijk. Dat het toen het hele weekend superzonnig was hielp trouwens ook goed mee. Enfin, al was het ook een uitputtingsslag, "a campingflight to Lowlands" overtrof mijn toch al hoge verwachtingen. Vorig jaar was het festival binnen een paar dagen uitverkocht, nog voor er maar één bandnaam bekend was (!) en wij zaten ernaast. We zijn er best overheen gekomen hoor , maar het was toch jammer dat we niet met ons Lowlandsclubje mee op herhaling konden.

Maar goed, nu gingen ze dus extra vroeg in de verkoop in verband met het BTW-verhaal. Zullen we die kaartjes dan ook maar snel kopen schat? Het zal wel weer hard gaan....

Om kwart voor twaalf herinnerde ik me; "ohwja die kaartjes" en ging aan de slag bij Ticketmaster. Een kwartier klikken op "zoek naar tickets", steeds worden teruggeknald met "de wachtrij voor dit evenement is vol, u gaat terug naar de homepagina" om vervolgens gelukkig en ineens toch op het bestelformulier terecht te komen. Klik, klik, ik had ze! Een kwartier later, om kwart over een was het uitverkocht... Te bizar voor woorden toch? Negen maanden voor dato heeft de Lowlands organisatie 55.000 * €165,00 = €9.075.000 op z'n rekening staan. En wederom hebben die 55000 mensen geen idee, wie ze daar straks dan te zien gaan krijgen. Knap!

De kaartjes waren dus wel € 15,00 per kaart duurder dan 2 jaar geleden. Ik weet niet wat ze vorig jaar hebben gekost, maar ik vind dat wel een flinke verhoging eigenlijk. Daar had die extra BTW dus ook wel weer EXTRA hard tegen aangetikt. Het is niet alleen die BTW die straks die kunst en cultuur duur gaat maken, de organisaties denken ook niet bepaald aan de portomonai van de bezoeker. Ik vind dat concertbezoeken nu ook al gewoon een hele dure hobby.

Maar goed. Ik ben toch BLIJ dat ik niet voor niks een kwartier lang bij Ticketmaster heb zitten klikken. Lowlands 2011, wij zijn erbij!

TAG(-S): festival

HEERLIJK SINTERKLAASAVONDJE

Zes jaar geleden vierde ik voor het eerst sinds jaren weer eens Sinterklaas. Mijn vier vriendinnen en ik hadden zin in een ouderwets surprise-avondje met alles erop en eraan. Na het trekken van de loodjes, duurde het heel even eer ik wist wat het moest worden. Maar toen het idee zich eenmaal een beetje ging vormen, ging ik druk aan de slag met knutselen, rijmen en dichten. Hoe ik er in het begin ook tegenop had gezien ("weet ik wel wat ik moet maken? heb ik er wel tijd voor?"), toen ik eenmaal bezig was vond ik alle voorpret eigenlijk superleuk. Toen het avondje eenmaal daar was, hadden we dolle pret. Pepernoten, marsepein, chocola en ander lekkers, een heleboel rijmelarij en lol met uitpakken van de surprises. Supergeslaagd was het, we waren weer helemaal in de ban van de Sinterklaas en Zwarte Piet sfeer.

De jaren erna stapten we van een sinterkerst in 2006 en daarna een pre-kerst in 2007 en nog één in 2008 meer naar het dobbelen voor kadootjes over. Ook erg leuk, maar Sinterklaas werd die jaren wel erg door ons verwaarloosd.

Dit jaar besloten we daar weer eens verandering in te brengen, we verlangden er naar terug het Sinterklaas-avondje weer in ere te herstellen. Zodoende trokken we een paar weken geleden de loodjes en zodoende was ik vorige week weer druk doende met karton, papier, lijm en het gebruiken van mijn fantasie. Nadat ik eenmaal in de hobbywinkel was geweest om materialen te verzamelen, ging ik helemaal los in mijn gefreubel. Het zou zomaar een hobby van me kunnen worden!

Afgelopen zaterdag was het al zover, Sint was vroeg dit jaar. Het werd weer een fantastisch gezellig avondje. We waren in Maarn, in een superleuk vakantiehuis en we hebben natuurlijk weer de grootste lol gehad met het uitpakken van de surprises en het voorlezen van de rijmelarij.

En het is nu definitief besloten. We houden de Sint erin!

TAG(-S): sinterklaas

THE SOCIAL NETWORK

Vanavond dan ook maar eens naar die film over deze jongens gekeken.

Ga ik vervolgens enthousiast, weer eens naar die site om ehh.....een beetje digitaal sociaal te doen en wat meer vrienden te zoeken ofzo. Krijg je dit.

Downtime....
Dat vonden ze in de begindagen in ieder geval nog onacceptabel!

UPDATE 24-11 8:08 uur: gelukkig hij doet 't weer. Dan kunnen miljoenen mensen vandaag gewoon weer de kreet 'facebook me' gebruiken, als ze een potentieel neu*** ehh... hoe zeggen ze dat ook alweer bij Oh Cherso? Nou ja, een leuk persoon tegenkomen.

ACHT EN TACHTIG

Zelf heb ik al lang geen oma's meer, maar toen ik 6 jaar geleden met mijn lief verder ging, kreeg ik er toch weer eentje bij. Tweeentachtig was ze toen en ik vond het een prachtig wijffie. Zo kranig en bij de tijd nog, Altijd op en top verzorgd met mooie kleren aan. Ze was al jaren weduwe en woonde in een luxe serviceflat. Zo oud als ze was ging ze nog vaak de hort op met haar scootmobiel en als ze wat verder weg moest dan ging ze met vervoer op maat. Gewoon nog overal op af, iets dat ik bewonderenswaardig vond. Het is niet dat we haar nu zo vaak zagen, een paar keer per jaar maar eigenlijk, maar dan vond ik het ook altijd erg leuk om haar te zien. Verhalen genoeg had ze te vertellen, vooral over haar leven als schippersvrouw op zee met haar man, twee zoons en al die scheepsjongens waar ze grote pannen met eten voor moest koken.

Inmiddels is ze verhuist en woont in een kamer in een verzorgingshuis, de laatste keer dat we daar bij haar waren schrok ik wel een beetje. Nog steeds een keurige dame en met gespreksstof genoeg, maar haar verhalen waren anders. Of ze waren nog hetzelfde eigenlijk, maar ze bleef er ineens in hangen. Als ze een zin had gezegd, zij ze hem na de punt nog een keer. En nog een keer en nog een keer. Net zo lang totdat je haar eruit haalde door een vraag over iets anders te stellen. Dan herhaalde zich hetzelfde ritueel. Een scootmobiel had ze niet meer, maar op een bepaald moment zei ze van wel en erger nog, toen ging ze kijken waar die stond. Zelfs in de badkamer wierp ze een blik, toen haalde ze haar schouders op en zei 'nou ik ben ook gek, ik heb hem zeker niet meer'. Ze had het over 'naar beneden gaan', zoals in haar oude serviceflat. Dat ze nu met een kamer op de begane grond zat, wist ze ergens wel. Maar ze ging toch 'steeds beneden eten en koffiedrinken' vertelde ze, want anders zat ze hier ook maar alleen op de kamer. Verhalen van haar oude en nieuwe buurt gingen door elkaar heen alsof ze beiden realiteit waren. Haar belevingswereld was een smeltkroes van haar oude en nieuwe woonsituatie geworden.

Vandaag waren we op haar verjaardag. Achtentachtig is ze inmiddels. Dat moesten we wel even met haar schoondochter checken, want zelf wist ze het niet precies. Vandaag luisterde ik weer naar haar zinnen, keer op keer op keer. Ze heeft het zelf best naar haar zin lijkt het, maar ik vind het moeilijk om te zien. Moeilijk om voor te stellen wat er echt omgaat in een mens in zo'n bejaarde staat. Of ze zelf ook wel eens merkt dat ze warrig wordt. Hoe het is om zo oud te worden en zoveel mensen om je heen te verliezen. Hoe het is om op je verjaardag in drukte van je kinderen, klein- en achterkleinkinderen te zitten en de gesprekken niet allemaal meer te kunnen volgen. Merk je dat dan zelf en is dat rot, of maakt het je allemaal niet meer zoveel uit? Je vraagt die dingen niet, maar van binnen vraag ik het me wel af. Maar denk ik ook nog over dat soort dingen na, als ik zelf achtentachtig en warrig ben?

Ik zal het dan pas weten. Of niet dus.
Eerst maar eens zien of ik het uberhaubt haal.

TAG(-S): fam

HET ALLERBESTE KERSTPAKKET

Al sinds wij op onszelf wonen (en dat is in mijn geval al twee-en-twintig jaar) maakt ons moesje ieder jaar een 'eindejaarstas' voor ons klaar. Weken is ze dan al aan het verzamelen, allerhande lekkere en handige dingen, helemaal toegespits op ons huishouden. Wij krijgen (nu) de Illy koffiebonen en mijn zus de cupjes van Nespresso. Er komen bijvoorbeeld chocoladeletters en marsepein in, servetten, pastasausen, sultana's, keukenrollen, kaarsjes, mosterd én snoepjes voor de poezen niet te vergeten.

Een geweldige SinterKerst-tas dus. Sommige jaren staat ie ineens zo maar in de kamer als ik thuiskom en soms gaan hem gezellig halen. Zo dus ook vanavond. Gezellig met z'n zessen, onder het genot van wat wijntjes en toastjes, de inhoud van het allerbeste kerstpakket bekijken. En pa doet natuurlijk ook een beetje mee. Hij gaat dan wel niet op pad om de boodschappen te doen, maar hij vult samen met onze moes wel het envelopje, dat er stiekum ook vaak in zit.

Mijn vader en moeder zijn top. Dat wou ik maar even gezegd hebben.

TAG(-S): fam

DAG MENEER, MET SIEBEL

"Er ligt hier een nieuw Tissot horloge voor u klaar."

Twee weken na onze door de consumentenbondsite-voorbeelden geinspireerde brief is dat telefoontje van vanmiddag het toch wel onverwachte resultaat. Dat is een behoorlijke ommezwaai na het "ja jammer voor u, maar we sturen het op en u bent het 12 weken kwijt" verhaal aan de counter. Goeie service dus van Siebel. Wel jammer dat dit niet meteen hun (eigenlijk enige correcte) reactie is geweest. Maar zo zie je dus maar; je hebt als consument wel degelijk zo je rechten.

UPDATE 19-11 18:00 uur: Ja hoor, vanmiddag langsgegaan en een heel mooi nieuw exemplaar in ontvangst genomen. Plotseling leek het allemaal heel normaal. Dat het de enige juiste afhandeling van het probleem was, daar mocht de verkoopster geen uitspraken over doen zei ze. Maakt niet uit, wij zijn tevreden. En nu maar hopen dat deze niet te hard van stapel loopt.

TAG(-S): blingbling

EEN NIEUWE DAG

Ok, een hele verse nieuwe dag...
Laat ik er vanuit gaan dat dit een betere wordt.

UPDATE 20:12 uur: Nou Tging.... morgen mag 't nog ietsie beter graag. Maaaaaaar mijn pinpas is in ieder geval terecht en dat is wel een paar punten waard! ;o)

TAG(-S): gemoed

SOMS ZIT HET MEE, VANDAAG NIET

Op je werk zitten en al zo'n dag hebben van "is ie al om? ik heb het helemaal gehad". Als je dan eens een keer op tijd naar huis wil, op de ANWB site zien dat er 20 kilometer file staat. Dan maar weer blijven hangen, tot dat minder is. Als het dan minder is (8 km), vlak voor vertrek lezen dat de file weer langer aan het worden is. Uiteindelijk toch maar vertrekken en geen hand voor ogen zien door de mist. Vervolgens constateren dat je echt moet tanken, terwijl je in de verste verte niet bij het merk tankstation in de buurt bent waar je een tankpas van hebt. Dan maar voor 20 euri tanken bij een ander station. Bij de kassa merk je dat je je oranje bankpas niet in je portomonai hebt zitten. Dat verontrust je wel een beetje, straks maar even goed over nadenken. Nu eerst en dan maar betalen met die groene bankpas. Hè? "pincode onjuist". Nog een keer... Nog steeds onjuist? Dan heb je de combinatie blijkbaar omgedraaid? Even opletten nu, de laatste poging. "Pas geblokkeerd". Je bekijkt de pas eens goed. Hee, daar staat niet jouw naam maar die van je lief. Zal ie leuk vinden, dat je zijn pas heb geblokkeerd. Maar wat doet zijn pas dan ook in jouw portomonai? En waar zijn al jouw eigen passen? Het enige geluk is dat je ook nog een creditcard hebt waar je mee mag betalen. Je kunt dus weer verder, het donker, de mist en de drukte in. Onderweg kijk je overal in je tas. Geen passen. Je kijkt in je geheugen; waar heb je die oranje pas nou het laatst gebruikt? Hij is toch niet kwijt? Eindelijk thuisgekomen zoek je het huis door, zonder resultaat. Moet je nog meer passen gaan blokkeren? Je merkt op je iPhone dat er geen draadloos internet in huis beschikbaar is. Tsjongejonge! Je warmtepleister brandt op je pijnlijke rug, je hebt steken in je hoofd zoals je de hele dag al had en je ziet dat het inmiddels al half negen is. Als je bedenkt wat je eigenlijk allemaal nog moet doen word je naar. Je moet eigenlijk ook een kilootje of drie/vier afvallen wat maar steeds niet lukt en je Pivot is trouwens sinds de update van van de week ook al niet goed meer, want al je nieuwe postjes verschijnen steeds twee keer... Dat kan je er dus echt niet bij hebben he?! Binnen een half uur heb je je na je opgewarmde pasta ook al een beetje misselijk gegeten aan fudge. Het liefst wil je nu linea recta naar bed en dat ga je dan ook maar doen. Begrijp je?

TAG(-S): gemoed,gestel

I LOVE GORILLAZ ;-)

Ik heb echt geweldig genoten gisteravond. Het optreden van Gorillaz overtrof mijn verwachtingen. Ik rekende wel al op een hoop visuele animatie, want ik had wel een paar youtube-clipjes gezien. Maar dat die tekeningen ZO sprekend en TOF zouden zijn, de muzikanten zo goed en de sfeer zo ROCKING, daar had ik toch niet helemaal op gerekend. Maar zo super bleek het dus wel. Vanaf onze binnenkomst tijdens het voorprogramma met De La Soul tot en met het laatste nummer van Gorillaz hebben we staan swingen en de varierende samenstelling op het podium en de animaties op het scherm waren SUPER entertainent. Kortom; Damon Albarn en Jamie Hewlett hebben er met hun Gorillaz sinds gisteravond een fan bij.

Lees hier de VK-recentie en/of lees hier de recentie bij OOR. (PS: de Heineken Music Hall is toch ook wel een supergoeie locatie met een top akoestiek he?!)

TAG(-S): concert

VANAVOND - GORILLAZ !!!

En De La Soul in het voorprogramma.... BENIEUWD!

TAG(-S): concert

IK OOK EENS EEN 'ECHT HORLOGE'

"Ja, dat is echt een mooi horloge, een automaat." zei de vriendelijke verkoopster bij Siebel toen ik een exemplaar in de etalage aanwees. Ze draaide de vitrinedeur van het slot en open. Even later had ik het mooie exemplaar om mijn pols en daar stond ie wonderbaarlijk goed. Ik vond het nogal moeilijk een horloge te kiezen namelijk. Mooie exemplaren genoeg, maar lang niet alles staat vervolgens ook mooi om mijn ieniemienie polsje.

Maar deze dus wel; niet te groot, juist fijntjes. Niet te 'sjiek', maar wel echt mooi! Dat het een Tissot was, met een 'echt Zwitsers uurwerk' en een 'Automaat', dat zei me allemaal niet zoveel. Maar Marcus juist wel en volgens hem was dit dus ook echt een goed horloge. We waren het over eens, dit ging hem worden. Een mooi (verlaat) verjaardagskado. We werden ook super geholpen bij Siebel trouwens, de dame was supervriendelijk, ze poetste hem op, maakte hem op maat, zette hem op tijd en deed hem in een heel mooi doosje. Boekjes erbij, garantiebewijzen, de hele handel. Helemaal blij verlieten we de winkel. Leuk hoor een 'echt' horloge kopen.

Het duurde een week of twee eer het me opviel dat het iets voor liep. Helemaal zeker wist ik het niet, dus ik zette het precies gelijk met mijn iPhone en ging het eens in de gaten houden. Nog een week of twee later was het zeker. Mijn mooie Tissot liep één minuut per week te snel. Even langs bij Siebel dus, het stond gewoon niet helemaal goed afgesteld. En dat is dan waar het verhaal ineens heel raar en vervelend wordt. De dame bij Siebel vertelde dat ze het horloge dan naar Zwitserland moest sturen en dat het ongeveer twaalf weken zou duren eer ik het weer op kon halen. TWAALF WEKEN! We hebben een hele tijd bij de counter staan soebatten. De service leek ineens heel anders als toen we het horloge kochten. Het kwam er eigenlijk op neer dat het ons probleem was, óf we waren het twaalf weken kwijt óf we hielden het horloge en zetten het iedere week één minuut terug. Ja, zij konden er ook niets aan doen, zo was het nou eenmaal.

Een paar dagen geleden is er een aangetekende brief naar Siebel gegaan. Wij willen er namelijk niet aan. Er bestaat toch nog zoiets als consumentenrecht? Je koopt toch geen duur horloge, om het vervolgens een kwart jaar kwijt te zijn, omdat het beter afgesteld moet worden? Ze hadden zich er toch van moeten verzekeren dat het horloge goed afgesteld stond voordat ze het ons verkochten? Dit was nu toch eigenlijk een ondeugdelijk product? Hoe ze dit met Tissot en hun reparatietermijnen regelen is naar ons idee het probleem van Siebel en niet van ons. Wij willen een goed horloge of ons geld terug, eventuele reparatie/afstelling alleen binnen een hele korte termijn. Alleszins redelijk toch?

Ik ben zéér benieuwd naar de reactie van Siebel.
En ik baal. Heb ik ook eens een 'echt horloge'.

TAG(-S): blingbling

MORGEN GA IK SPORTEN

Er is een tijd geweest dat ik 4, of minstens 3 keer in de week ging sporten. BBB, Calanetics, Steps en/of Bodypump, ik vond het allemaal heerlijk om te doen. Onder het genot van een lekkere harde beat, die spieren eens even flink laten werken. Het was leuk, het was gezellig, mijn body zat lekker en strak in z'n vel en mijn mind knapte er ook altijd weer goed van op. Die "tijd" bestreek een lange periode trouwens, ik denk dat ik het zo wel een jaar of 15 heb gedaan. Misschien was die langdurige hoge frequentie de reden dat ik een jaar of 5/6 geleden in een "sport-dip" terecht kwam. Ik ging eens een paar weken niet en daarna leek het alsof er daardoor een grote knop om was gegaan. Ik bleef wel gaan, maar was op een gegeven moment grote moeite nodig om mezelf ernaar toe te slepen. Als ik er stond ging het altijd wel weer, maar de echte lol ging er toch wel enorm vanaf.

De laatste 2 jaar is het helemaal verschrikkelijk gesteld. Door getob met mijn knie kon ik bepaalde perioden ook helemaal niet sporten en aangezien ik toch al in die net omschreven sport-dip zat kon ik het ook al niet meer opbrengen om daar tussendoor dan wél te (blijven) gaan. Die keren dat ik een poging deed schrok men zich rot op de sportschool: "Ben je d'r weer? Waar ben je toch geweest?". "Ja ik ben weer terug hoor, ik ga d'r weer flink tegenaan! Let maar op!" zei ik dan. Om vervolgens na 2/3 keer, weer maaaanden weg te blijven. De laatste keer was nu zo'n jaar geleden, sindsdien betaalde ik eigenlijk alleen nog de contributie.

Vanmorgen in bed lag ik te dubben. Zal ik mijn abonnement dan maar opzeggen? Dat blijven sponsoren en nooit gaan slaat natuurlijk nergens op. Of zal ik nu dan écht weer gaan sporten? Het is natuurlijk veel beter om een beetje in beweging te blijven te komen.... Weet je wat, ik ga morgen gewoon een lesje doen. Even kijken hoe het gaat, mijn laatste poging. Óf ik ga weer regelmatig sporten óf ik zeg op.

Eenmaal uit bed gekomen tik ik het adres van de sportschool in. Even kijken welke lessen er ook alweer op zondag zijn...... En dan is mijn dappere besluit ineens heel snel teruggedraaid, want ik blijk sinds september al niet meer te sponsoren. De sportschool is al 2 maanden dicht en ik heb het niet eens gemerkt. Nu is 'weer gaan sporten' in één keer OOK; een nieuwe sportschool zoeken, inschrijfgeld betalen, etc. Ik weet niet of deze sport-dip-girl DIE drempel snel gaat nemen.

TAG(-S): sporty_jans

MET DE DIERENAMBULANCE

"Dag, u spreekt met die en die van de Dierenambulance, heeft u een kat die Pinkeltje heet?" Das schrikken! "Ja, wat is er? Wat is er gebeurd? Waar is ie? Is ie gewond? Hij is toch niet aangereden?!!" Gelukkig is de volgende zin; "Nee hoor, schrikt u maar niet. Hij heeft niets, we hebben hem gevonden!" Wat raar... "Gevonden? Waar dan? Vanmiddag lag hij hier nog op de bank!" Dan zegt de meneer: "Nou hij is gevonden in de *piep*straat" HUH? "In de *piep*straat?! Maar daar woont hij!"

Even later komt de ambulance voor de deur. Pinkeltje zit achterin, in een heel klein hokje, heel hard te miauwen. Als de ambulance-meneer het hokje openmaakt springt ie er vlug uit en rent door onze voordeur naar binnen. De ambulance-meneer moet lachen, het is duidelijk dat hij op het goede adres is, alhoewel.... zijn erop volgende verhaal werpt een blik op een deel van 'n katteleven waar wij geen weet van hebben.

Buurmensen van 100 meter verderop in de straat hebben al de hele week ineens een soort van aanloopkat in en om hun huis. Eerder nooit gezien, maar nu lijkt het alsof hij voor de voordeur staat te wachten om mee naar binnen te glippen. Als hij binnen is gaat hij heerlijk op de bank liggen, tegen hun eigen kat aan zelfs. Die eigen kat kan normaal nooit zo met vreemde katten, maar met deze nieuwe visite lijkt hij best vrede te hebben. Mensen en dochter vinden de nieuwe bezoeker een schatje, met zijn wit/zwarte fluffy-vacht en dat leuke zwarte vlekje op zijn witte neus en hij knort zo leuk en hij is zo lief, ze zouden hem zo willen houden. Hij wil het zelf ook, want hij komt zelfs in de nacht keihard mauwen voor het raam om te laten merken dat hij naar binnen wil. En hij bedelt enorm. Mager is hij niet, maar hij lijkt toch steeds erg veel honger te hebben. Voordat de buurmensen tot eventuele, permanente opvang overgaan, bellen ze vanmiddag toch eerst maar even met de dierenambulance. Misschien hoort hij wél ergens, misschien is hij gechipt.

De rest van het verhaal is duidelijk. De ambulance kwam, de chiplezer piepte, het chipje liet de naam Pinkeltje zien en ons telefoonnummer kwam in beeld. Pinkeltje werd in de ambulance geplaatst en terwijl ze bij de buurmensen wegreden belde de ambulance-meneer ons nummer, waarna bleek dat ze meteen weer konden remmen omdat ze al voor ons huis stonden. Pinkeltje gevonden. Wat een giller.

Dus ja... wat moet ik ervan zeggen? "Thank God for the chip!"
en "Onze Pinkeltje is een kleine slettebak...... hoeveel adresjes zou hij zo hebben?"

TAG(-S): poesjes

SINNER'S DAY IN HASSELT - AFTERWARDS

Sinner's Day... we zijn er dus geweest. Hotelletje geregeld voor twee nachten, zodat we a; op tijd en uitgerust om twaalf uur op het festival aan konden treden en b; na afloop om een uur of twee (!) zo weer de hotelkamers in konden rollen. En zo gezegd zo gedaan. Eerst een leuke en relaxte zaterdagavond in Hasselt, met lekker eten, drinken, veel Halloween en daarna lekker slapen in de Holiday Inn, waarna we op zondag in een kwartiertje naar de Ethias Arena wandelden.

En daar was het leuk. Twee zalen zodat je continue bij muziek kon zijn, een goeie foodplaza waar van alles was te krijgen en een leuke festivalmarkt met platen, cd's, dvd's, leuke opdruk-tshirts en andere kleding. De bezoekerscrowd van het festival was een bonte samenstelling van, ja hoe moet ik het noemen... 'excentrieke', niet alledaagse mensen. Een beetje ruig en rockachtig in ieder geval allemaal en ik vond het heel leuk om daarnaar te kijken.

Qua muziek heb ik me enorm laten verrassen, want zoals gezegd; ik kende geen enkele band, met uitzondering van die van Nina Hagen. Maar inmiddels is mijn muziekblik dus alweer flink verruimd en dat is altijd leuk. De dag begon met de Belgische rockband Poesie Noire, waarvan de keurige, al wat oudere zangeres Marianne Valvekens (ff opgezocht natuurlijk) me erg intrigeerde. Verder zagen we Department S en ook Jah Wobble, die bij mij erg in de smaak viel met z'n reggae/ska-achtige en met Oosterse tintjes doorspekte 'wereldmuziek'. Arbeit Adelt (ff wennen ofzo ;o) en the Young Gods met hun stevige sound. Marc Almond (bleek ik toch te kennen van Soft Cell) en ja dan ook dus Nina Hagen, die wel een heel apart en maf optreden verzorgde, helemaal ouderwets maar toch ook weer niet en helaas ontving ze daarvoor uiteindelijk nogal wat boe-geroep (ik vond het zelf toch leuk om ff te zien, maar wie ben ik). Inmiddels al ver in de avond zagen we vervolgens nog the Selecter (ska=leuk!) en Echo and the Bunnymen (newwave = ook leuk) en we sloten af met een ouderwets lekker techno/house partijtje dansen voor het podium met the Orb erop (geen idee ook van te voren dus wat 'the Orb' zou zijn, maar dat bleek dus helemaal in ons straatje).

En toen was het dus al ver voorbij middernacht, al ging de klok nog een uurte achteruit. Waren we heel veel biertjes verder en voelden mijn rug en voeten als... ja als wat... helemaal niet goed dus haha. Net als al die bandjeslui van op Sinner's Day, worden ook wij een dagje ouder en was ik dan ook heeeeel erg blij toen we uiteindelijk in het Holiday Inn'se bedje schoven.

Het was dus leuk op Sinner's Day. Je kunt volgend jaar rustig gaan.

TAG(-S): festival

VERDER TERUGKIJKEN IN HET LIFELOG?
DOE DIT VIA DE MAANDARCHIEVEN AAN DE LINKERZIJKANT