2010

"it's six hours" zegt mijn opengeklapte macbook en hier zit ik dan, al wakker op de laatste dag van het jaar.

Op zo'n laatste dag is het dan gebruikelijk dat je terugdenkt aan het jaar dat achter je ligt, de leuke momenten eruit pikt. Een beetje terugmijmerd en wat leuke highlights neerpent in je weblog. Alleen gaat dat voor mij nu niet. Niet dat we geen highlights hebben gehad in 2010, dat heus wel. We hebben net als ieder jaar leuke dingen gedaan, leuke foto's geschoten, leuke tripjes gemaakt en het naar ons zin gehad. Zelfs het bloggen pakte ik weer een beetje op, dus je hebt er hier zat van kunnen zien. Maar tussen alles dat we meemaakten door was er altijd "dat ene", dat waar je het hier dan maar niet zo over hebt. "Dat ene" dat alles overschaduwt, dat alles in een ander daglicht zet.

Het overkomt zoveel mensen, je hoort zo vaak zo'n soortgelijk verhaal. Maar in 2010 kwam het voor ons ineens heel dichtbij, want het trof de vader van mijn lief. En terwijl wij probeerden 'door te gaan met ons leven' en te doen wat je zoal doet in zo'n jaar, voerde hij zijn strijd.

Na de schok van het verwoestende bericht 'dat het niet meer over zou gaan' eerst veel vechtlust. Van de ene chemo naar de andere. Steeds weer herstellen van zo'n kuur, wat een enorme aanslag op je lichaam is. Hopen dat het helpt, dat de chemo zijn werk doet, dat de kanker het onderspit delft en dan minstens een poosje 'gaat rusten'. Dan na een aantal maanden op een punt komen dat blijkt dat het dus niet helpt en je lichaam het ook niet meer aan kan. De behandeling wordt gestaakt. Proberen te genieten van de tijd die je nog is gegund, in zijn geval gaan schilderen en daar nog veel plezier uithalen. Nog wat 'leuke dingen doen' voor zover je dat nog lukt. En dan uiteindelijk op het verschrikkelijke punt komen dat het niet meer gaat, dat het klaar is en dat je wilt dat het eindigt. Je leven. Anderhalf jaar nadat je voor het eerst met een kuchje naar de dokter ging en dat het begin van dit drama bleek te zijn.

Aan de nabije zijlijn kun je alleen maar machteloos toekijken en het beste maken van de momenten die er tijdens de strijd en tussen de strijd door zijn. Ik hoop voor mijn lief dat hij kracht kan putten, uit de herinneringen aan deze momenten.

Aan het eind van 2010 kan ik alleen nog maar terugdenken aan mijn schoonvader. Op zestigjarige leeftijd werd dit zijn laatste jaar. Hij heeft alles dat hem is overkomen van het begin tot het einde moedig en sterk doorstaan. "Ik ben trots op mijn vader" zei mijn lief eergisteren op zijn crematie. En trots op hem, dat ben ik ook.

TAG(-S): fam,verdriet

GESTREDEN STRIJD

De strijd was lang en hard
en gisteren werd het definitieve verliezen ervan,
de verlossing waar hij naar uitzag.

Mijn schoonvader is er niet meer.

Hij heeft nu rust
en dat is de enige troost waar wij mee achterblijven.

TAG(-S): fam,verdriet

JY DINK JY'S

Jy dink jy’s cooler as ek, want ek ry op met die bus en jy vlieg op met ‘n jet. Jy dink jy’s cooler as ek, want jy ry in ‘n Peugeot twee nul ses! Dat is waar ik aan moet denken als ik bij de dokter in het Dijkzicht zit. Niet dat de dokter zo hoogdravend doet, helemaal niet. Ik zou niet weten of hij met een vliegtuig opvliegt, of dat hij in een Peugeot 206 rijdt (waarschijnlijk niet ;o)), etc. Maar het dus wel precies zoals hij praat. Mijn specialist is een bekwaam overkomende en allervriendelijkste man, maar wel (net?) uit Zuid Afrika dus.

Hij zit tegenover me aan een klein bureautje en wijst naar het computerscherm dat naar me toegekeert staat. We kijken naar een hele rits bloeduitslagen en in een mengelmoes van Nederlands, Zuid Afrikaans en Engels probeert hij me uit te leggen wat dat allemaal te betekenen heeft. En dat is dus erg lastig. Enerzijds is het sowieso al moeilijk te bevatten als het over ANA, Monocyten, CPR en bloedbezinking gaat. Anderzijds maakt de voorgenoemde mengelmoes van taal het voor mij allemaal nog eens extra moeilijk. Gelukkig mag ik wel de hele tijd vragen "wat zegt u nu precies? ik begrijp het niet helemaal" en dan schakelt hij over naar Engels om het nog eens een keer geduldig uit te leggen. Dat het over groeikernen van cellen gaat, die worden aangevallen en dat dit allemaal heel minimaal is en we daarom nog niet weten waar dat dan heen gaat. Zoiets.

En dit gaat dus allemaal over mijn dikke knie. Waar ik al zo lang mee loop te tobben en waar al jaren vocht in zit. Een onsteking is de oorzaak, maar wat die ontsteking veroorzaakt is nog altijd niet duidelijk. En duidelijker is het me dus na dit bezoekje in ieder geval ook niet echt geworden. Ik heb weer een ander pilletje meegekregen om de ontsteking te bestrijden en over drie maanden verwacht hij me weer terug. Als ik thuis moet vertellen wat er nou eigenlijk aan de hand is, blijkt wat ik er van onthouden heb toch wel een heel vaag verhaal.

Of ik het nu beter had begrepen als de dokter ABN had gesproken, dat weet ik eigenlijk niet. Maar nu de hele rit naar huis in ieder geval wel lekker geneuried:... "pjauw pjauw pjauw pjauw Jy dink jy’s cooler as ek, want jy rook Yves Saint Laurent sigarette..."

TAG(-S): gestel

GEEN PRACHTIGE TIJD

De kamer is versierd, buiten is het één en al sneeuwpracht, het weekend ligt voor ons en vanavond gaan we naar 'kerst met Marja'. Ik hou van mijn lief en mijn lief houdt van mij. Alle ingredienten in huis om dit een prachtige tijd te laten zijn. Maar hoe de genoemde omstandigheden ook hun best doen, dit is voor ons geen prachtige tijd. Er zijn vooral andere omstandigheden waardoor dit een tijd is van afscheid nemen, een tijd van onvermijdelijk verdriet. Hoe gaan we deze kerst en de we(e)k(en) erna doorkomen.... Dat is de vraag die stiekum door mijn (en zeker weten ook door zijn) hoofd spookt.

TAG(-S): fam,kerst,verdriet

CHRISTMAS @ WORK

En op
het werk
hebben ze
van 't weekend
de kerstboom
ook opgezet
en
ontstoken.

Dit
is de rest
van de maand
het uitzicht
vanuit
m'n kamer.

Very nicE

TAG(-S): kerst

JAWEL, GEZELLIGE KERST & KITCH SFEER HIER!

Al zijn er ook dingen in ons leven, waardoor Kerst en Oud&Nieuw dit jaar nogal beladen zijn en we eigenlijk een beetje opzien tegen die dagen, had ik toch zin om een boom neer te zetten en de slingers, ballen en alle overige versiersels naar beneden te halen, om het daarmee binnenshuis zo gezellig mogelijk te maken. Zodoende is ook onze kamer sinds dit weekend een lekker over the top kitsch kerstpaleissie....

Ondanks dat ik de kerstboom TWEE keer op heb moeten tuigen, aangezien na de eerste keer toen alles erop en erin hing, de lichtjes het na vijf minuten branden *grumblegrumble* begaven (!), heb ik al de hele dag het kerstmis-vrede-op-aarde-gezellig-laat-de-sneeuw-maar-komen-gevoel. Al die gouden en zilveren bling bling en lichtjes, de kachel hoog en de gordijnen dicht, I love it.

TAG(-S): kerst

HEB IK DAT

Weten jullie wat nou zo jammer is.... Op 1 december dacht ik het al, maar zette hem toch nog maar eens even precies gelijk met de tijd op mijn iPhoontje. Nu op zaterdagnacht 11 december, 10 dagen later dus, is het daarop precies 2:07 uur en op mijn mooie en spiksplinternieuwe Tissot Le Locle van Siebel ("dat échte horloge met orignieel Zwitsers uurwerk") is het inmiddels alweer 2:09.

UPDATE 12-12: Mijn lief heeft navraag gedaan bij een andere juwelier en daar zeiden ze dat "dat de charme van een automaat is" dat een automaat nou eenmaal niet zo nauwkeurig is, ja alleen de heeeeele dure modellen. Dat het wel bijgesteld kan worden, maar dat we dan het risico lopen dat ie weer te langzaam gaat... Dus wat nu? Me er maar bij neerleggen?

TAG(-S): blingbling

BIZARRE TENTOONSTELLING; BODY WORLDS

Vanmiddag zijn we dan eindelijk geweest. Naar die bizarre tentoonstelling van 'echte' lichamen en organen in Las Palmas. Ik vond het heel indrukwekkend en leerzaam. Je ziet echt goed hoe een lichaam onder de huid in elkaar zit. Al waren we er wel redelijk snel doorheen en had ik een grotere opstelling verwacht, ik zou je toch wel aanraden er een kijkje te gaan nemen. Het kan nog tot 23 januari.

En ja, stiekumpjes toch wat foto's genomen met mijn iPhono, al mocht dat niet. Op het laatst wel in mijn nekvel gegrepen door een Engels sprekende bewaker. "delete you picture!" bleef hij streng herhalen. En "delete al your pictures from this exhibition!" riep hij nadat ik die ene had gewist. Ja dahag, daar had ik geen zin in. Ben maar gewoon weggelopen, richting uitgang, want dat wilden we toch al doen. Hij is me verder niet achterna gekomen gelukkig en daarom kan ik hier toch ff lekker wat showen.

LID VAN DE CLUB

TAG(-S): sporty_jans

DE ONGESCHREVEN REGELS BIJ HET BANENZWEMMEN

Afgelopen maandag betrad ik dus schoongedouched en wel de zwembadruimte. Het bad was met boeitouwen verdeeld in 3 banen. De laatste baan was het rustigst, dus daar liet ik me in het water zakken. In schoolslag, de enige zwemtechniek die ik meester ben, begon ik mijn eerste banentocht. Het viel me al gauw op dat mijn baangenoten in vol zwemmersornaat met zwembrillen en gestroomlijnde badpakken waren uitgedost me wel heel snel in borstcrawl en slechts af en toe naar ademhappend tegemoet kwamen. Het bleef er ook maar zo leeg terwijl in de baan naast me inmiddels hordes schoolslagmensen in file achter elkaar aan haperden. De door het water beukende walrusmeneer die ik vriendelijk toelachte, keek me daarop alleen maar stug aan. De rest van mijn baangenoten was meer een samenscholing van twee 'stoere' manjongens en één gezwembrilde meisjespersoon. Ze vlinder- of borstcrowlden af en toe een baantje, maar hoofdzakelijk hingen ze daar maar aan het eind van het bad en ving ik bij het aantikken van de rand delen van hun stoere praat op. "dat deze baan voor snelle zwemmers is" hoorde ik op een gegeven moment een deel van een in een geergerde toon uitgesproken zin, gericht aan een badmeester. "ja het probleem is bekend" hoorde ik de hem nog terug zeggen.

Het was me na baan 32 inmiddels wel duidelijk. Blijkbaar zat ik daar totaal verkeerd. De derde baan is het terratorium van de geoefende, stoere banenzemcrowd. Dat ze amper aan zwemmen toekomen en de baan continue maagdelijk leeg is terwijl de andere twee overvol, doet blijkbaar niet ter zake. Aangezien ik verder niet werd aangesproken en al helemaal niet door het badmeesterteam ben ik stug doorgezwommen en heb mijn 50 baantjes met verve en een stalen gezicht volgemaakt, bij iedere rand aantik vriendelijk glimlachend naar de daar hangende incrowd.

Onder de douche vraag ik het maar eens aan een vrouw naast me. Hoe zit dat met die banen? "Ja de eerste is voor de beginners, de middelste voor de 'gewone' en de derde is voor de gevorderde zwemmers. Ik waag me daar niet in, in ieder geval! Nee, het staat nergens, maar het is zo!" Zodoende ben ik gisteren dan maar in de eerste baan te water gegaan... haperend achter hordes schoolslagers maakte ik mijn 50 baantjes vol, terwijl de derde baan er weer heerlijk leeg bij lag. Het staat nergens geschreven, maar als je het eenmaal weet dan blijf je er toch maar uit. En zo worden ongeschreven regels, toch vanzelf wet en daar hoeft de badmeester eigenlijk niets voor te doen.

Maarre, sporty Jans is dus weer terug van weggeweest.
Volgende week, mag ik van mezelf wel in de middelste baan.

TAG(-S): sporty_jans