IN NOVEMBER 2006 WAREN WE DUS IN CAMBODJA!
Hier vind je ons complete
reisverslag in woord en beeld.
Onderaan beginnen
voor de juiste volgorde!
PS: door de vele foto's die in het verslag zijn geplaatst
duurt het een tijdje eer alles correct is ingeladen. Dus ga even iets te drinken pakken en als je terug komt is de pagina klaar
om naar beneden te scrollen! ;o)
.
TAG(-S): cambodja,reizen
DAT WAS 'M DAN...
onze Cambodja-trip;
onze allereerste vakantie samen,
mijn allereerste rugzak-guesthouse-rondtrek-ervaring,
onze allereerste aanraking met Azië,
mijn allereerste verre vlucht,
ons allereerste 'samen te delen' reis-herinneringen...
Wij vonden 'm zeer bijzonder.
Marco & Jannie @ Cambodia * 5 november - 1 december 2006
Onze route:
Amsterdam - Kuala Lumpur - Phnom Penh * by airplane
Phnom Penh - Battambang * by bus
Battambang - Siem Reap * by boat
Siem Reap - Kompong Cham * by bus
Kompong Cham - Sen Monorom * by bus
Sen Monorom - Phnom Penh * by bus
Phnom Penh - Sihanoukville * by bus
Sihanoukville - Koh Ru * by boat
Koh Ru - Sihanoukville * by boat
Sihanoukville - Phnom Penh * by bus
Phnom Penh - Kuala Lumpur - Amsterdam * by airplane
En?
Het mooiste plekkie? Ohwwwjee zoveel! De tempels in Angkor waren super, al vonden we Siem Reap nu al veel te toeristisch. In Sen Monorom was het landschap hartstikke mooi en zaten we heerlijk samen (er was verder niemand) bij een mooie waterval. De bootreis van Battambang naar Siem Reap bracht ons de prachtigste boot- en paalhut-tafereeltjes. En dan het Bamboo Island... misschien was dat het mooiste plekkie? Ik denk dat we héél Cambodja een mooi (vakantie-) plekkie vinden! Grootste verbazing? Uhm... dat de halve maan hier op zijn rug aan de hemel blijkt te liggen? (ipv rechtop aan de Hollandse lucht) Lekkerste eten? Amok met vis of Lok Lak! Engste beest? Uhm.. de schorpioen die op ons kussen is blijven slapen?! Mooiste moment? Misschien wel onze aankomst in Azie; in vogelvlucht achterop twee brommertjes, met grote ogen om ons heen kijkend naar ÁL die mensen met mondkapjes op ÁL die verschillende soorten voertuigen en de stoffige straten met al die handel aan de zijkant, ondertussen naar adem happend in verband met stof/zand en uitlaatgassen. In één klap in Azie, met de hele reis nog voor ons.
Leukste vakantie-stopwoordjes en uitspraken:
- Ja, maar die kans is maar zóóó klein!
- Wel leuk hoor zo'n airco, maar...
- Do you have a cronicle noseproblem? Jenny?
- Love you longtime!
- Fuck this shit, where's the bamboo?
Meest uitgesproken zinnetje?
- No thank you.
Nog eens?
Backpacken? Ja! Azië? Ja, zeker. We willen na Cambodja nog wel eens vergelijken met buurlanden. Seempies op vakantie? Jaaaaaaaaa, we blijken ook nog eens primo-vakantie-competable! *turfstreepjezet* ;o)
Jullie nog vragen?
TAG(-S): cambodja,reizen
VAN CAMBODJA TERUG NAAR NEDERLAND;
IS DUUR EN DUURT LANG!
We zijn heel erg goed uitgekomen met ons 'reisbudget'. Omdat we vooraf lazen dat het lastig pinnen en visakaarten was in Cambodja hadden we ons hele vooraf ingeschatte vakantiebudget contant in dollars meegenomen. De pinpas en creditcard gingen alleen voor de zekerheid mee. De vakantie zit er op en we hebben nog 85 dollar in de pocket. Die gaan we lekker 'verbrassen' tijdens de wachturen op Phnom Phen en Kuala Lumpur is het plan. Maar ze gaan harder dan verwacht want tijdens het inchecken komen we er achter dat we 25 dollar 'vertrekbelasting' per persoon moeten betalen. Kassa! Toen hadden we er dus nog 35....
Het vliegveld van Phnom Penh stelt niet zoveel voor. We internetten nog even wat en hangen wat rond bij een koffiebarretje, alvorens het tijd is om te gaan boarden. De eerste vlucht is maar een korte en voor we het weten staan we op het vliegveld van Kuala Lumpur. Hier moeten we een stuk langer wachten, zo'n zes en een half uur. We zullen om 23:45 uur weer opstijgen. Tijd zat dus, we beginnen eerst maar eens met een lekkere koffie plus muffin bij Starbucks. Als die op is gaan we een rondje wandelen, daarna nog een rondje en nog een ;o). Dan zien we dat ze bij 'cafe Cheers' ook een pooltafel hebben. Leuk! We hebben wel zin in een potje. Als Marcus met twee grote pints bier en een muntje voor de pooltafel van de bar terugkomt "ziet hij witjes om de neus". "Hij had ze al getapt en ik wil er niet over praten en anders mag je niet boos worden." zegt hij. Ik moet al lachen, dat zal wel met de prijs te maken hebben, al had ik het niet verwacht want bij Starbucks was het hartstikke meegevallen. Maar het bier hier dus niet! 10 dollar per glas! Dat hakt er lekker in. Nu hebben we er ineens nog maar 3...
Nou ja, laten we er dan maar goed van genieten. We openen de handbagage waar de vanmorgen in de supermarkt gekochte snoepvoorraad in zit en trekken grote zak chips open. We nippen aan de pintglazen, graaien in de chipszak en spelen ondertussen het partijtje pool. Hmmmm.... de biertjes zijn heerlijk.
Een uurtje of twee later gaan we met 3 dollar en nog wat wissel RM (Maleisies geld) naar de noodlebar. "Hebben we nog genoeg?" vragen we de gastvrouw terwijl we de poet laten zien. We hebben nog genoeg voor één noodlesoep. We komen een beetje 'landloperig' over, maar wat kan ons het schelen. We smikkelen samen uit de grote soepkop, hebben meer dan genoeg snacks in de tas EN.... we zijn met ons budget van 1500 dollar precies uitgekomen en hebben tijdens de vakantie eigenlijk best luxe geleefd. Very Good!!!
Even over twaalven kunnen we eindelijk gaan boarden. We zijn helemaal sleepy. Het duurt nog best een tijdje eer het vliegtuig naar de startbaan gaat taxien, maar uiteindelijk hangen we dan hoog in de lucht boven Kuala Lumpur en gaat de laatste (lange) ruk van onze thuisreis beginnen. De volgende 11 uur is het eten, lezen, snoepen, film kijken, spelletjes doen, kletsen en proberen wat te slapen. Dat laatste lukt niet zo goed deze keer. Het is sowieso veel minder confortabel dan de heenreis, toen we bij de nooduitgang zaten en onze benen konden strekken. Nu zitten we 'gewoon' en dat bevalt echt stukken minder.
Maar aan alles komt een eind, zelfs aan een ellenlange, onconfortabele vliegreis van Azie naar Nederland en om even over twaalf uur 's middags (maar om even over zessen's morgens, terug in de Nederlandse tijd) raken de wielen de landingsbaan. We zijn er. 'T zit erop. Dat was 'm dan....
TAG(-S): cambodja,reizen
DONDERDAG (30-11); TERUG NAAR HUIS
Vandaag is het dan zover, we gaan naar huis. Na een lekker ontbijtje (thee en sandwiches met gesmolten kaas en kip) beneden bij het restaurant van Royal Guesthouse, wandelen we naar het onderkomen van de dokter om het formulier van de bloedtest op te halen. Het is leuk om de dokter en zijn assistente-meisje weer te zien. Hij vraagt naar onze dagen in Sihanoukville en wij vertellen over onze heerlijke dagen op het Bamboe Eiland. Als hij het formulier pakt, zien we dat de waarden die eerder te laag waren nu inderdaad allemaal binnen de aangegeven normale norm liggen. We nemen afscheid en vervolgen onze weg. Met een tuk-tuk naar de Russische Markt om nog wat souvenirs te kopen. We hebben een beetje medelijden met onze tuk-tuk-driver want zijn brommer klinkt alsof dit zijn laatste ritje wel eens zou kunnen zijn en we gaan heel langzaam. Tot overmaat van ramp hebben we ook nog bijna een botsing met brommer. Ik gil er zelfs van, het gaat ook maar nét goed. Gelukkig halen we de markt heelhuids, we stappen gauw uit want we hebben niet zoveel tijd. We gaan de markt op, of 'in' beter gezegd en hebben binnen de kortste keren wat we nodig hebben binnen. Hup, weer een tuk-tuk in en op naar de supermarkt. Wat lekkere dingetjes inslaan voor in het vliegtuig. Dan rijden we weer terug naar het guesthouse waar we op de kamer alle gekochte in de rugzakken stoppen en uitchecken.
We hebben een taxirit naar het vliegveld besteld en om 11:30 uur stappen we in het busje van het Royal Guesthouse. Dag Phnom Penh! Het zit er echt op nu en een beetje weemoedig kijken we tijdens de rit nog eens goed naar alle Cambodjaanse (stads-)tafereeltjes die aan ons voorbijtrekken. We zullen straks om half drie de lucht in gaan en ik denk terug aan de heenreis. Aan het lekkere gevoel van toen, nieuwsgierig naar hoe het zou zijn in dat verre Azie. Het lijkt zo lang geleden. Nu weten we hoe het is en hebben we het allemaal beleefd. Een hele ervaring rijker gaan we weer terug naar huis. Aan de ene kant hebben we zin en aan de andere kant helemaal niet. Gaan we nog een keer terugkomen in deze hoek? We denken van wel...
TAG(-S): cambodja,reizen
WOENSDAG (29-11);
VIA SIHANOUKVILLE WEER TERUG NAAR PHNOM PENH
Vandaag zijn we weer vroeg wakker (gaat automatisch hier) en weten we dat onze 'eiland-van-niets-dan-genieten-dagen' erop zitten. We pakken de rugzakken weer in en nemen ze mee naar de bar. Vandaag zal het bootje om 12:00 uur terug naar Sihanoukville varen, zodat we daar de bus naar Phnom Penh nog kunnen halen. De kaartjes zijn al voor ons gereserveerd, dat konden we hier allemaal via de bar regelen. Erg handig. We genieten nog uitgebreid van de ochtend; zwemmen, zonnen, lezen en eten. Dan is het twaalf uur en zeggen we iedereen gedag. Het bodempje wiskey gaat naar de Australische krullenbol, die hier met zijn vriendin nog wat langer blijft en wij stappen aan boord van het leuke bootje voor de trip naar Sihanoukville. Het einde van ons Cambodja-avontuur nadert met rasse schreden...
In Sihanoukville loopt alles gesmeerd. We worden bij het bootje opgepikt en met brommers eerst naar bar Ru gebracht. De buskaartjes liggen daar voor ons klaar en we hebben nog ruim een half uur voordat de bus vertrekt. Vervolgens worden we weer keurig bij het busstation afgeleverd en is het wachten op het vertrek van de bus naar Phnom Penh. Die vertrekt om twee uur. Mijn boek is inmiddels zo spannend (Insomnia van Stephen King) dat ik me voor het eerst sinds de reis ga wagen aan 'lezen in de bus', hopende dat ik er niet misselijk van zal worden. Ik wissel lezen met naar buiten kijken af (tenslotte zijn dit de laatste blikken op Azie/Cambodja) en op de achtergrond klinkt de 'autentieke' karaoke-muziek. Ik ben er al helemaal aan gewend ;o). In Phnom Penh aangekomen hebben we wéér last van een verkeersopstopping. Wat nu weer? Blijkt dat er deze keer een minister president van Srilanka op bezoek is. Wat een giller, het blijft feest hier. Om zeven uur arriveren we bij het Royal Guesthouse. Ons laatste avondje Phnom Penh en ook Cambodja gaat in.
Na een douche lopen we hand in hand langs de Tonle Sap rivier. De maan, die rare maan die hier een kwartslag gedraaid tov in Nederland staat, staat hoog aan de hemel, hij is bijna weer rond. We gaan eten bij het restaurant aan de waterkant waar we de allereerste avond in Phnom Penh, toen met het Waterfestival, ook hebben gegeten. Dat blijkt een goede keuze. We eten echt hartstikke lekker, met stokjes en Angkor bier erbij. Helemaal in stijl. We kijken terug op een echt hartstikke leuke vakantie. Als we zijn uitgegeten wandelen we naar het terras van de Jungle Bar om daar nog even lekker op ons gemak een paar drankjes te drinken (rum-cola's hmmm), tafereeltjes te bekijken (soms disgusting) en te internetten. Om een uur of twaalf gaan we terug naar 't guesthouse, waar iedereen alweer in bed ligt en alles potdicht zit, zodat de bewaker heel lang moet kloppen en bellen voor onze sleutel. Uiteindelijk wordt deze door een slaperig hoofd door het rolluik gestoken en kunnen we naar boven om lekker te gaan slapen. Morgen vroeg op want we hebben nog heel wat te doen!
TAG(-S): cambodja,reizen
ZO (26-11) T/M WOE (29-11);
GENIETEN OP KOH RU, THE BAMBOO ISLAND
Als we die zondag onze spullen in de hut hebben gelegd en onze zwemkleding aantrekken begint er een deel van onze trip waarin we eigenlijk alleen nog maar GENIETEN (met hoofdletters ja!). De zee is net zo warm en mooi helder als in Sihanoukville en op de grote bar-veranda is het heerlijk relaxed vertoeven. Naast de veranda liggen of staan koeien te grazen en daar omheen dartelen wat kippen en kuikentjes. Op de veranda zijn er een hartvervoverende zwarte moederpoes met twee even zo leuke schidpad-kat-kinders en een jong hondje, die met je komen kroelen en bij je komen bietsen. 's Avonds blijven we na het eten lekker hangen aan een van de loungetafels, het sfeertje is prima en er is niet eens muziek. Alleen wat licht (tussen 17:30 en 00:00 uur), eten, drinken en relaxte mensen.
We slapen drie nachten in het houten hutje en dit is, zeker de eerste nacht best spannend. We controleren het bed heel zorgvuldig alvorens we de klamboe aan alle kanten onder het matras stoppen. Als één van ons 's nachts naar het toilet moet dan gaat de ander mee. Dat is meer mijn wens dan die van Marcus trouwens hoor, maar ik moet er niet aan denken om in mijn eentje door het donker, met een lantarentje helemaal naar dat toilethokje te lopen en Joost mag weten wat voor enge beesten tegen te komen! In praktijk blijkt dat trouwens nogal mee te vallen. Het engste beest dat we op onze weg naar de plee zijn tegengekomen was een grote, bruine, vliegende tor. Het slapen en wakkerworden in het hutje is super. We horen de zee constant ruisen en klotsen en als het 's morgens licht wordt zien we hem door het 'raam' bij het voeteneind. We poetsen onze tanden met een fles water op de veranda en daarna duiken we de zee in voor een alternatieve douche-partij. Free as a couple of birds, dat zijn wij...
We proberen alles van de kaart, zelfs een gefrituurde Mars wat een Engelse snack blijkt te zijn (beetje vreemd en redelijk lekker). Het eten is allemaal hartstikke lekker, vooral de Maracuja-schotel hmmmm.... Twee keer blijven we de hele avond bij de bar hangen maar we gaan ook een keer op de veranda van ons eigen hutje zitten. We hebben in Sihanoukville een fles wiskey gekocht, die we mixen met wat bij de bar gekochte cola's en zo hebben we ons eigen baco-feestje. Hoe meer we nippen van de baco's hoe grappiger we worden. Ik kan het allemaal niet precies meer navertellen maar het had te maken met lichtjes van bootjes en seinen met de lantaren van Marcus. En met Jenny with the cronicle noseproblem die dat ging voorkomen. We zijn rollend van het lachen onder onze klamboe gekropen en heerlijk gaan slapen.
We wandelen ook een keer naar de andere kant van het eiland, een kwartiertje door het oerwoud (er is een pad) lopen (wel helemaal ingesmeerd met Deet want anders word je opgevreten!) en je bent er. Daar ook een barretje en een paar hutjes. We drinken er een vruchtenshake, maar dan gaan we gauw weer terug naar onze eigen en veeeeeeeeel leukere ;o) kant van het eiland.
Het is gewoon helemaal leuk deze dagen op Koh Ru, we worden nog hartstikke bruin en raken helemaal uitgerust. En had ik al verteld dat de krabbetjes hier voor je voeten wegschieten als je door de branding loopt? En dat er 's morgens vroeg honderden kleine visjes in het water zwemmen? Het leven bestaat alleen nog maar uit lezen, slapen, soezen, zonnen, zwemmen en relaxen. En een beetje kletsen met elkaar of met de andere tijdelijke eilandbewoners. We maken niet veel mee, maar het zijn qua genieten de lekkerste dagen van de hele vakantie. We zeggen tegen elkaar dat we voortaan altijd wel zoiets willen na een trek-vakantie, het is wat ons betreft een ideale combinatie. En dat we dus nog wel eens een trek-vakantie gaan doen staat ook vast. Het is goed bevallen, Jannie is om, ik ga die sandalen houden ;o).
TAG(-S): cambodja,reizen
ZONDAG (26-11); AANKOMST OP KOH RU
Nadat we bij bar Ru hebben ontbeten worden we met brommertjes naar het strand gebracht. Er ligt al een bootje voor ons klaar en na nog wat grappenmakerij met de verkoopkinderen en de bedelaars, stappen we in en begint onze boottocht naar Koh Ru, het Bamboe eiland.
Het is ongeveer een uur varen eer we bij het eiland aankomen. We zien de hutjes al op een rijtje langs het strand staan! We springen één voor één van boord en lopen het strandje op. Er is een grote barruimte, wat tevens de receptie van de hutjes is. De barruimte bestaat uit een grote rond/hoekige veranda waar je vanuit verschillende kanten via een houten trappetje op kunt komen. Bij ieder trappetje staat een teiltje water. Het is de bedoeling dat je je voeten even schoonspoelt alvorens je blootvoets de veranda betreedt. Leuk. Op de veranda staan, behalve de bar, allemaal langwerpige, houten salontafels met grote kussens er omheen. Ziet er onwijs cosey en relaxed uit. Er lopen een paar katten rond en ook een jong hondje, we hebben het er eigenlijk gelijk naar onze zin daar. De hele sfeer die rond die bar (midden op het strandje dus) hangt is een fijne, waar je je meteen in thuisvoelt. We krijgen de sleutel van hutje nummer 6 en in schriftje nummer 6 komen onze namen te staan. Alles wat je van de bar gebruikt wordt genoteerd, zodat je niet de hele tijd met geld hoeft te lopen. Alle belangrijke zaken zoals de voorraad geld, paspoorten en dergelijke kunnen we inleveren en deze worden in een kluis opgeborgen. Vanaf dit moment hoeven we nergens meer op te letten, Marcus kan zijn de hele reis zwaarbewaakte 'geld- en papierenholster' even een paar dagen vergeten. Het lijkt wel vakantie!
De hutjes staan dus op een rijtje vanaf de linkerkant van de bar-veranda, allemaal direct naast de strandlijn opgesteld. Wij moeten het zesde hutje in lijn hebben. Het is een hutje op palen met een veranda aan de voorzijde en ook hier staat er een teiltje met water naast het trappetje. Rechts van de deur hangt een hangmat, relaxed! De deur zit zit met een hangslotje. Als we de deur openen en het hutje binnengaan zien we links en rechts een verhoging van de vloer met dezelfde planken als waar het hele hutje van is gemaakt, met daarop een matras van het twijfelaarsformaat. Een klein looppad tussenin en aan de voorzijde. Boven de bedden hangen grote vierkante klamboes aan de stijlen, het zijn net een soort hemelbedden eigenlijk. Aan de voor- en achterzijde van de hut zitten ramen, dwz; gaten in de houten wand waar je een houten paneel voor of vandaan kunt schuiven. Het raamgat bij het hoofdeind van het bed kijkt op het groen van het oerwoud achter ons en die aan het voeteneind kijkt zo de zee op. Als we van het veranda'tje afstappen lopen we in vijf stappen het water in. Helemaal geweldig. Marcus kijkt me aan en ziet er helemaal gelukkig uit en dat is precies hoe ik me zelf ook voel. Dit gaat leuk worden, dat weten we nu al zeker.
TAG(-S): cambodja,reizen
ZATERDAG (25-11); EINDELIJK NAAR SIHANOUKVILLE!
Om half zeven gaat de wekker. Dat valt even tegen na ons redelijke doorzakavondje, maar gelukkig hebben we gisteravond alles al zover mogelijk ingepakt dus we zijn snel klaar. Daardoor hebben we de tijd om beneden nog een lekker potje thee en twee sandwiches te bestellen. Jammie! Om even over achten worden we met het busje van het Royal Guesthouse naar het busstation gebracht. Daar staat de touringcar al te wachten. Het is een busreis van vier uur, één van de kortste die we hier hebben maar deze keer duurt de rit voor mijn gevoel erg lang. Misschien omdat ik zo'n zin heb en zo benieuwd ben hoe het zal zijn in Sihanoukville.
Als we om een uur of één op plaats van bestemming arriveren stormen de moto-taxi-drivers weer op ons af. We willen naar het guesthouse 'Orchidee', dat schijnt van Nederlanders te zijn. De moto-driver vindt het niet de beste keuze maar vooruit, voor drie dollar totaal (2 brommers) willen ze ons er wel heen brengen. Als we na een ritje van zo'n tien minuten bij het guesthouse aankomen blijken ze nog maar één kamer vrij te hebben. Van 25 dollar! Dat vinden we veel te duur dus nu mogen de drivers ons toch naar een ander guesthouse (van hun keuze) brengen. Ze brengen ons naar het GST Guesthouse, vlakbij het strand; het Ochheuteal Beach. Daar blijken de kamers 8 dollar te zijn en dat klinkt ons een stuk beter in de oren. Voor het eerst hebben we een kamer waarvan de deur gewoon buiten is. Met een voorportaaltje met twee stoeltjes en een tafeltje. Zo'n motel-idee, ziet er hartstikke leuk uit.
We zijn helemaal opgetogen. We zijn vlakbij de zee! We kleden ons snel om en gaan even later gehuld in bikini met sarong plus in zwembroek met t-shirt de deur weer uit. Het is maar een klein stukje lopen en we staan op het strand. De blauwe zee bruist ons tegemoed. Dit is lekker! We gaan gelijk zwemmen, het water is heerlijk. Helemaal niet koud, eigenlijk gewoon warm! Met Marcus zwemmen in de zee. Zalig! Ik krijg inene dat sub-tropische-vakantie-gevoel over me. We gaan op de sarong op 't zand liggen. De zon staat hoog aan de hemel. Wie weet gaan we deze laatste dagen nog even bruin worden ook! ;o) Er komen wel heel veel verkopers (vrouwen en kinderen) en bedelaars langs. Massage? Pedicure? Manicure? Zonnebril? Armband? Ketting? Snack? Alles is in overvloede verkrijgbaar en we moeten de hele middag "no thank you" zeggen. Marcus brengt ze soms in verwarring door te vragen of ze door hem willen worden gemasseerd. Voor één dollar. Dat is wel lachen. Aan het eind van de middag schuiven we een terrasje aan het strand op en zitten we tot zonsondergang biertjes te drinken en vliespinda's te eten. Zalig is het. Er zit ook een internetcafe aan het terras en Marcus belt van daaruit op naar de dokter in Phnom Penh. Die heeft hele goede berichten. Het bloed en de waarden zijn "normal" zegt hij en hij wenst ons veel plezier in Sihanoukville. Niets staat ons meer in de weg om naar het Bamboo Island te gaan, we besluiten de trip gelijk voor de volgende ochtend te regelen.
Die avond gaan we naar Bar Ru, waar je een hutje op het eiland kan reserveren. De man achter de bar neemt via een bakkie contact op met het eiland en regelt ons verblijf en de boottocht er naartoe. Morgenochtend moeten we om 9:00 uur bij de bar zijn en van daaruit vertrekken we naar Koh Ru, de echte naam van het eiland. Er staan 1 bar en 10 hutjes op het eiland. De hutjes hebben alleen bedden en klamboes, douche en toilet moeten we delen en stroom (alleen voor een lamp) is er van 17:30 tot 00:00 uur via een aggregaat. We zijn echt benieuwd. Maar eerst moeten we vanavond nog eten. De man achter de bar raadt ons het restaurant van de Nederlanders Pim en Wilma aan. Één van de medewerkers kan ons er wel even op de brommer naartoe brengen. Zo gezegd zo gedaan. Het is wel leuk (en vreemd) om ineens met twee van die mensen Nederlands te praten. Een paar jaar geleden hebben ze samen voor het eerst door Azië gereisd en een jaar later (nu twee jaar geleden) zijn ze dus dat restaurant met guesthouse in Sihanoukville begonnen. Bijzonder.... Ze missen Nederland helemaal niet zeggen ze. Wij kunnen ons er niet zoveel bij voorstellen want in heel Sihanoukville en met name in hun restaurant kun je een kanon afschieten. Er zit geen kip! Het eten is redelijk lekker en ze hadden een mooie toilet *grijnz* dat wel. Als we alles op hebben wandelen we helemaal terug naar GST (een heel eind!). Sihanoukville lijkt een beetje een spookstadje, geen gezellig centrum ofzo en bijna geen mensen op de been. Dat hadden we niet verwacht! We proberen de maan, die hier dus haaks tov in Nederland aan de hemel staat, op de foto te zetten. Marcus is echter zo lang aan het pielen met het statief en de zelfontspanner dat als hij er eindelijk klaar voor is, de maan achter de wolken is verdwenen. Lachen weer. Dan proberen we het morgen wel vanaf het Bamboo Island, maar eerst slapen!
TAG(-S): cambodja,reizen
MOONVIEW
We vlogen naar Cambodja met volle Maan, de eerste avond (die van het Waterfestival) stond de volle Maan hoog aan de hemel boven de Tonlé Sap. De rest van onze trip heeft de Maan onze aandacht. De halve en kwartManen zien er hier namelijk héél anders uit. Ze liggen op de rug! Best logisch achteraf, want we zijn hier veel meer aan de onderkant van de Aarde en kijken dus vanuit een andere hoek. Maar een vreemd gezicht is het wel! Ik heb het nog uit proberen te leggen aan een Cambodjaanse boy, die de Maan waarschijnlijk nooit van zijn leven rechtop gaat zien zoals wij dat doen. Helaas snapte hij er geen sikkepit van, hoe ik ook naar de Maan wees en het verschil met 'hoe ie is in Holland' uitbeelde... Misschien vind die boy dat ook helemaal niet zo interessant, net als jullie nu wellicht denken 'lekker belangrijk?'.
Maar ik vond 't erg fascinerend
dus...
TAG(-S): cambodja,reizen
DI (22-11) T/M VR ( 24-11);
RELAXEN IN PHNOM PENH
Liever gingen we natuurlijk gewoon kiplekker door naar een volgende bestemming, maar als het dan moet, dan is het Royal Guesthouse in Phnom Penh niet de slechtste plek om een paar dagen noodgedwongen te verblijven. Naast de behoorlijk goede kamers met een warme douche, airco, televisie en een koelkast hebben ze ook een restaurant en een internetvoorziening bij de receptie. Vooral dat laatste is erg handig. Marcus heeft toen we van de dokter terugkwamen een tuk-tuk naar een grote supermarkt genomen en is teruggekomen met twee grote tassen boodschappen. Zodoende ontbreekt het ons aan niets, terwijl we net als Yoko en John, de hele dag op het hotelkamerbed liggen.
Dinsdagmiddag gaan we terug naar de dokter. De uitslag is binnen en wijst uit dat ik géén malaria heb (pfffjiew) maar wel een tekort aan witte bloedlichaampjes en bloedplaatjes. Dat en de rest van mijn klachten zijn verschijnselen van Denque Fever en dat is dan ook de diagnose die hij stelt. Hij zegt dat de rode uitslag binnen een dag of twee moet verdwijnen en dat het zou kunnen dat ik dan nog een keer koorts krijg. Dat laatste is echter niet zeker. Wat wel zeker is, is dat ik veel moet slapen, veel moet drinken, goed moet eten en niet reizen dus. De Dengue Fever moet daarmee vanzelf over gaan, ze hebben er verder geen medicijnen of behandeling voor.
En zo spenderen we dus een aantal van onze vakantiedagen in een hotelkamer. We lezen, kijken naar BBC en Discovery Channel, doen kaartspelletjes en gaan naar beneden om iets te eten. Ik slaap veel, Marcus gaat nog een keer in zijn eentje naar de Russische Markt. Het is allemaal een beetje onwerkelijk, maar niet echt vervelend. Zo lang ik mijn gemak hou (lees: op bed lig) voel ik me eigenlijk prima en we hebben samen best veel lol. Ondertussen zorgt Marcus echt supergoed voor me. Hij geeft me constant eten, drinken en voedingssupplementen ÉN liefde natuurlijk, dat is nog het lekkerst.
Na twee dagen volledige rust en niet verder komen dan het restaurant beneden, voel ik me echt een stuk beter en gaan we er ook af en toe weer samen op uit. 's Avonds eten in het centrum en overdags een keertje naar een markt, we nemen een lekkere fullbody-massage (1 uur voor 5 dollar!) én gaan ook een keer naar een schietbaan waar we met een M16 en een Colt 45 schieten (best eng!)!
Op vrijdagochtend vinden we dat het tijd wordt om te kijken of we door kunnen reizen naar Sihanoukville. We hebben nog zes dagen Cambodja voordat we weer terugvliegen. Als we de volgende dag vertrekken kunnen we misschien ook nog naar het geplande Bamboo Island, al is het maar voor één nachtje. We hadden eigenlijk voor zaterdags een afspraak met de dokter, maar we besluiten nu al te gaan. We worden hartelijk verwelkomd door de dokter en zijn assistente. We vertellen wat ons plan is terwijl hij mijn benen bekijkt. Hij zegt dat de uitslag wel wat lang aanhoudt maar dat het op zeker zal verdwijnen. Mijn bloeddruk blijkt alweer een stuk hoger te zijn en hij ziet geen probleem in onze plannen om morgen richting Sihanoukville te vertrekken. Hij zal nog een bloedmonster nemen en dan kunnen we morgenmiddag opbellen voor de uitslag. Het rapport zelf kunnen we op komen halen als we weer in Phnom Penh zijn voor de terugreis naar Nederland. Goeie deal! Met een blij gevoel nemen we afscheid.
's Avonds regelen we buskaartjes voor de volgende ochtend en blijven we na het eten lang hangen in de bar van de Amerikaan. Er staat daar een computer op de bar en daar heb ik wel weer eens zin in (weblog bijwerken!), Marcus kletst ondertussen met de Amerikaan en zijn vrienden. Het is echt een leuke avond. Als we een paar uur later naar het hotel 'terugwaggelen' zeg ik tegen Marcus: "ik heb vanavond ineens alleen maar wiskey-cola en bier op!" (staat haaks tegenover al die alcoholvrije hotelkamerdag- en avondjes) Hij antwoordt: "ik ben trots op je".
Grappig...
Ik voel me super btw
en morgen vertrekken we lekker naar Sihanoukville.
TAG(-S): cambodja,reizen
MAANDAG (20-11); ONGEPLAND EXCURSIE-ADRES
We gaan ontbijten in de Kiwi-bakkerij aan de rivier, dat is op de 1e etage en daar kun je lekker langs de open balustrade zitten. Als we echter achter onze thee en geroosterde boterhammen zitten word ik overvallen door een gigantische moeheid en een algeheel malaisegevoel. Mijn voeten zijn inmiddels echt harstikke rood en het is ook al omhooggetrokken naar mijn benen. Marcus vindt het al lang niet grappig meer en zit te lezen in de Lonely Planet bij 'ziektes & risico's'. Hij wil dat we naar een dokter gaan. Ik wil daar eigenlijk helemaal niets van weten, maar ik zie ook wel in dat het zo niet door kan gaan. Bovendien staan er bij het stukje over 'Denque Fever' herkenbare klachten plus een omschrijving over rode uitslag. En uitslag heb ik, dat valt niet meer te ontkennen...
Een uur later lopen we bij een Vietnamese dokter naar binnen, zijn adres hebben we gehad van de Amerikaan van de Jungle Bar wiens vriendin zelfs is meegegaan in de tuk-tuk om de weg te wijzen. De dokter is een klein mannetje met een bril waar hele grote, borstelige wenkbrauwen overheen steken. Hij heeft een blauw operatie-achtig pak aan, met gympen eronder. Naast zijn bureautje staat een assistente van twee turven hoog met net zo'n (veel te ruim) pak aan. We gaan tegenover de dokter zitten en geven antwoord op al zijn vragen over 'de klachten'. Nadat alle antwoorden zijn genoteerd stopt de assistente een thermometer in mijn oor (waarom maakt ze die niet eerst schoon? ik ben helemaal para) en neemt ze mijn bloeddruk op. Daar schrikken ze van, die is veel te laag. Ik opper nog dat ik altijd een lage bloeddruk heb, nou dat scheelt misschien een stukje maar ze kijken er niet gerust bij. Of we ze willen volgen naar een behandelkamertje. Marcus en ik lopen achter de assistente aan een gangetje door, we moeten allebei bukken om ons hoofd niet aan het plafond te stoten.
We komen een kleine ruimte binnen. Ik ga op het behandelbed zitten en Marcus op een stoeltje. De dokter begint me verder te onderzoeken, hij kijkt in mijn oren, neus en mond en luistert naar mijn hart en/of longen. Dan zegt ie dat ie bloed af wil nemen om naar het lab te brengen, het moet onder andere getest worden op Malaria. Ik schrik me een hoedje, maar ja, er zit waarschijnlijk niet veel anders op. Marcus vraagt de dokter of ie mag meekijken waar hij de injectienaalden vandaan haalt, dat is ok. We zien dat de injectiespuit inderdaad uit een nieuwe verpakking wordt gehaald, ik ga liggen, doe mijn ogen dicht en laat het verder allemaal maar gebeuren. De dokter zegt dat ie ook een soort zoutoplossing/vitaminecocktail wil geven, via het infuus of via een injectie. Hij zegt dat dit in het Westen omstreden is, dat ze zeggen dat 't alleen een placebo-effect heeft, maar dat daar hier in Azie anders over wordt gedacht. Dat 9 van de 10 mensen er zich een stuk beter door voelen. Ik overleg even met Marcus en we vinden dat we dat dan maar moeten proberen. Via die injectie dan. Het assistente-meisje breekt 3 ampullen en doet deze stuk voor stuk in 3 injectiespuiten. Dan gaat ze ineens een soort infuusnaaldje met een slangetje eraan pakken. Ohwjee ze gaat in mijn hand prikken, ik doe mijn ogen maar weer dicht, het zal vast wel weer goedkomen. Maar nee, dit gaat toch niet zo goed. Die prik in mijn hand doet pijn! De dokter staat inmiddels ook weer boven mijn hand gebogen en als ze beginnen met het inbrengen van de vloeistof hou ik het niet uit. Ik zeg dat ze moeten stoppen, raak lichtelijk in paniek. "Sorry, sorry, sorry" zegt de dokter terwijl hij over mijn hand wrijft. Het infuusnaaldje is er weer uitgehaald. Als de gemoederen weer een beetje bedaard zijn, zegt hij dat ze de cocktail verder ook in mijn billen kunnen spuiten. Iets minder effectief, maar zeker ook zinvol. Ik draai me om en het meisje gaat aan de slag. Heel langzaam spuit ze de vloeistof in, nog steeds geen pretje maar alles is beter dan dat enge gedoe in mijn hand.
Ik kan niet anders zeggen dan dat de dokter en zijn assistente erg aardig zijn. Het was eerst heel even wennen, maar in de loop van het bezoek krijg ik vertrouwen in zijn kunde. Als het assistente-meisje even later ook nog met een kommetje warme melk met een soort cornflakes voor me binnenkomt, ben ik helemaal om. Wat lief! De dokter zegt dat ik rust moet houden, veel moet drinken, veel zout moet nemen, goed moet eten en vitaminepillen nemen. Een van zijn medewerkers zal zo meelopen naar de apotheek om goede uit te zoeken. De volgende dag kunnen we terugkomen voor de uitslag van de bloedtest.
Dan staan we weer op straat in Phnom Penh. Marcus is heel lief. Hij zegt dat we er gewoon het beste van gaan maken en dat alles goed komt. Dat we het gewoon gezellig gaan maken op de hotelkamer. Ik vind het heel fijn dat hij zo reageert, heel langzaam wandelen we terug naar het Royal Guesthouse.
TAG(-S): cambodja,gestel,reizen
ZONDAG (19-11); TERUG NAAR PHNOM PENH
Met de bus van Sen Monorom naar Kompong Cham. We weten nu wat ons te wachten staat, alleen nu begint de reis met de zanderige bult- en gat- weg. We hebben nu een jongere chauffeur die er aardig vlot doorheen blaast. Maar ja, hoe vlot hij dit ook doet, het blijft een lange weg die hij al zigzaggend om de obstakels heen moet afleggen en op een gegeven moment weet je gewoon niet meer HOE je moet gaan zitten om je billen en je rug te ontzien. We zijn dan ook blij als we bij de stopplaats arriveren en we weten dat de vervolgweg weer verhard zal zijn. Als we weer in de bus én op de verharde weg zitten wordt de tv direct aangeslingerd en worden we wederom verwend met karaoke. Daarna komt er een slapstickachtige ouderwetse oorlogsfilm, hee... als we even meekijken vinden we 'm wel grappig en voor we het weten zitten we net zo hard te lachen als de Cambodjaanse mannen in de bus.
Als we in Kompong Cham arriveren blijkt dat deze bus nog doorrijdt naar Phnom Penh! Het lijkt ons wel wat om gelijk te blijven zitten, dus Marcus regelt het met de chauffeur. Dit betekent wel dat we nóg langer in de bus moeten zitten (twee uur langer ofzo), maar dan zijn we wel gelijk een stuk verder op weg. We leunen weer achteruit en kijken... karaoke *pfff*. Als we tegen de avond in het centrum van Phnom Penh arriveren is er weer wat bijzonders; een gigantische verkeersopstopping. Wat is hier aan de hand? Het blijkt dat de president van Noord Korea op bezoek is en hij is hier net langsgekomen. Er zijn honderden geuniformde schoolkinderen met vlaggetjes van Noord Korea op de been en het verkeer is totaal ontregeld.
Na een hele tijd vaststaan en lachen om de gefrustreerde grappenmakerij van de buschauffeur kunnen we eindelijk verder rijden en staan we even later op het busstation. We nemen een tuk-tuk naar het door Cees en Arjanne in de Lonely Planet aangekruiste Royal Guesthouse. We hebben zin in een goede kamer met een warme douche, die is er voor 12 dollar, we nemen hem. Ik vind het echt fijn om na Sen Monorom weer in Phnom Penh te zijn, voelt zoiets als 'weer terug in de bewoonde wereld'. 's Avonds lopen we naar de rivierzijde en strijken neer op het terras van de Jungle Bar, het restaurant van de Amerikaan die we nog kennen van onze eerste dagen in Phnom Penh. Het is leuk om hem en de meiden die er werken weer te zien. We hebben trek en bestellen allebei Amok. We besluiten om een extra dagje aan onze Phnom Phen-stop te plakken, kunnen we morgen wat souvenirs gaan kopen op de Russische markt. Ik voel me toch nog een beetje raar, niet meer misselijk gelukkig, maar wel wat dizzy en niet zo vast op mijn benen. Het zal de vermoeiende reis wel zijn. De bovenkant van mijn voeten is een beetje vreemd rood geworden, ik ga er maar vanuit dat 'al deze vage dingetjes' na een goede nachtrust verdwenen zullen zijn.
TAG(-S): cambodja,reizen
DO (16-11) T/M ZO (19-11); SEN MONOROM
In de Lonely Planet hebben we een questhouse uitgezocht van ene Long Vibol. Dat schijnt een goed guesthouse te zijn, waar je ook prima trackings kunt boeken. We hijsen onze rugzakken op en beginnen te lopen. Dat valt niet mee in die hitte en na zo'n slopende reis, maar we lopen en we lopen. Als na een heel eind lopen het bewuste guesthouse echter nóg niet in zicht is, zwichten we toch maar voor de schijnbaar enige moto-taxi-rijder van heel Sen Monorom die al een tijdje naast ons rijdt en ons naar zijn hotel probeert te lokken. Ik stap als eerste bij hem achterop en enige tijd later staan we voor het Oeun Sakona hotel, een luxe ogend gebouw. De kamer is redelijk ok, al had de badkamer een stuk schoner gemogen. Maar goed, we zijn hier lang niet zo kieskeurig als thuis dus we nemen een kamer en gaan lekker douchen (ogen dicht ;o).
Weer helemaal opgefrist lopen we een tijdje later door rodezandstofstraat van Sen Monorom. Van een Engelsman in het barretje "in the middle of somewhere" horen we over één of ander restaurantje waar je goed kunt eten. Hij zegt dat het het enige goede is trouwens, het enige waar hij geen buikpijn heeft na het eten. Daar lopen we dan maar naartoe. Het ziet er niet uit, maar we nemen plaats op de plastic stoelen en bestellen wat te eten. Aan een ander tafeltje zit een groep hele luidruchtige Cambodjaanse mannen bier te hijsen. Van de eigenaar horen we dat ze er al vanaf 's morgens negen uur (aan 't bier!) zitten! Ja, dan praat je op een gegeven moment niet zachtjes meer! Het eten komt op tafel en het smaakt goed. Dat is eigenlijk iedere keer zo, de restaurants en keukens zien er niet uit en als de smaakpolitie hier kwam surveilleren dan kon je lachen, maar toch is het eten steeds hartstikke lekker. Na een tijdje schuift David, een Canadese jongen bij ons aan. Hij wil graag een tracking doen, zegt dat hij al één meisje uit Australie heeft gecharterd en wil ons ook mee hebben. Wij willen ook graag een tracking doen dus dat komt mooi uit. Maar hij wil gelijk de volgende dag en gezien de staat (ziekig) waarin ik verkeer denken we niet dat we dat gaan redden. Later op de middag als ik op bed lig, gaat Marcus hem definitief vertellen dat wij de volgende dag niet mee kunnen, hoe jammer we dat ook vinden. Als Marcus terugkomt zegt ie dat we nu voor de volgende dag om vier uur hebben afgesproken om te zien of we de tracking dan misschien die dag erna kunnen doen. Dat lijkt vooralsnog een goed plan.
Als we de volgende ochtend wakker worden pakt Marcus ineens één van de hoofdkussens op en zegt: "hier word ik niet vrolijk van!" Over de rand van het kussen loopt in een rap tempo een rode schorpioen!!! Marcus pakt het kussen op en dumpt het beest in de toilet, daar gaat hij al klappend met zijn steekstaart ten onder. Marcus dacht dat het een babyschorpioentje was, maar bij latere navraag blijkt dat dit gewoon een volwassen exemplaar te zijn geweest en zÉÉr giftig. Getsie! We staan op, douchen, kleden ons aan en gaan maar weer naar het zelfde restaurantje. Ik neem een stokbroodje met een ommelet. Ik moet zeggen dat ik me alles behalve ok voel, deze dagen in Sen Monorom. Ik voel me eigenlijk bijna de hele tijd misselijk, ik eet omdat het moet maar het gaat niet van harte.
Na het ontbijt gaan we een stuk wandelen. We lopen naar dat Vibol guesthouse, even zien wat dat is. Het ziet er allemaal leuk uit en we krijgen goede informatie over de mogelijkheden voor een tracking. Deze is echter wel een stuk duurder dan die waar David het over heeft. Voordat we weer weggaan, ga ik nog even naar het toilet. Marcus en de man van het guesthouse wachten in de ruimte voor de toilet. Tot zover geen problemen, maar als ik doortrek loop het water tot mijn grote schrik niet weg. Mijn drolletjes drijven bijna over de wc-rand heen, ik schaam me rot. "Ohwja", zegt de man: "Sorry maar de toilet is kapot." Ook leuk. Marcus ligt helemaal dubbel en ik dan uiteindelijk ook maar. Wat moet je anders? Ik zei toch dat ik nog voor hetere plas- en poepvuren zou komen te staan! ;o)
We wandelen weer terug, maar ik ben weer helemaal kapot en misselijk bovendien. Moeten we zo een tracking gaan doen? Als ik eerlijk tegen mezelf en tegen Marcus ben dan gaat het gewoon echt niet, zou 'gekkenwerk' zijn. Als we om vier uur dan ook meeten met David en de Australische Leah, zeggen we definitief af. Ze vinden het jammer maar ze begrijpen het wel. Je moet wel fit zijn voor zo'n onderneming, anders wordt het waarschijnlijk niet zo'n suc-6. Nadat we voor hun guesthouse wat hebben gekletst en gedronken gaan we met zijn vieren naar "het stamrestaurant". Het wordt een hele gezellige avond. David en Leah zijn allebei hele leuke mensen. Ik ben blij dat de knoop is doorgehakt: géén tracking voor ons. Volgende keer (reis) beter. Marcus en ik gaan nu de volgende dag een brommertje huren en zo de omgeving verder verkennen. Dan hoeven we met niets of niemand rekening te houden. Lijkt me fijn. We nemen uitgebreid afscheid van David en Leah want als zij terugkomen van de tracking dan hebben wij Sen Monorom alweer verlaten. We wensen elkaar een fijne reis en onze wegen scheiden weer.
De volgende dag huren we ons brommertje en gaan op weg. De omgeving van Sen Monorom is echt prachtig. Mooie heuvels, mooi groen en mooie watertjes. Bij Marcus achterop voel ik me lekker. De wind waait door mijn haren en ik zie de mooiste landschappen aan me voorbij trekken. Dat is het mooie van zo'n brommer, je gaat ineens heel snel van A naar B en ziet zonder dat het inspanning kost een heleboel. Als je dat met die warmte allemaal moet lopen dan kom je niet zo ver. Maar nu dus wel en dat is hartstikke leuk. We vinden na een tijdje zoeken ook de 'Sen Monorom waterval' en Marcus gaat hier lekker zwemmen. Ik hou het zelf bij foto's maken, al heb ik mijn bikini aan, ik durf toch niet. Maar ik geniet wel van het uitzicht en ben blij dat we op deze manier toch een mooie indruk van Zuidoost-Cambodja hebben gekregen.
Tegen vijf uur brengen we de brommer weg en regelen de buskaartjes voor de volgende dag. We gaan weer met de bus terug naar Kompong Cham. 's Avonds nog een laatste keer naar "het stamrestaurant", want dankzij de Engelsman, denken we er niet eens meer aan om nog naar één van de andere twee restaurantjes in de straat te gaan. Ik heb het er nu eigenlijk wel mee gehad daar en ben blij dat we morgen vertrekken.
TAG(-S): cambodja,reizen
WOE (15-11) & DO (16-11); MET DE BUS
VIA KOMPONG CHAM NAAR SEN MONOROM
Het is woensdagochtend en onze drie tempel-dagen (je koopt een pas voor drie opeenvolgende dagen voor 40 dollar) zitten erop. Tijd om Siem Reap weer te verlaten. Om 7:30 uur stappen we op de bus richting Kompong Cham. Het is een busrit van vijf uur en onderweg worden we weer flink geëntertaind want de karaoke-televisie draait op volle kracht en de uitzichten zijn weer prachtig intrigerend. Deze keer genieten we echter een stuk minder dan in de bus naar Battambang want Jans hier is een beetje ziek. Eigenlijk al een paar dagen. Het begon op de eerste tempeldag; 's avonds in het internetcafé brak het koorts-zweet me uit. De tempeldag daarna doorgekomen door steeds een ibiprofennetje te slikken, maar de derde dag zelfs in het hotel gebleven en Marcus in z'n uppie naar de tempels gestuurd. Vandaag toch besloten om door te reizen, maar het blijkt dat we er dan wel een spuugzakje bij nodig hebben en dat is geen pretje. We zijn dan ook blij als we in Kompong Cham arriveren.
Na even zoeken nemen we een kamer in het Mekong Hotel. Ik ga gelijk op bed liggen en Marcus gaat er op uit om iets te eten en het plaatsje een beetje te verkennen. Hij ontdekt een leuk restaurantje waar we 's avonds samen gaan eten. Het wordt een diner bij kaarslicht want in Kompong Cham blijkt er al twee dagen geen stroom te zijn. In het hotel merken we dat niet, want zij hebben een aggregaat, maar in dit restaurantje staan dus overal kaarsjes op tafel. Het sfeertje is daardoor heel knus en romantisch. Moeten ze vaker doen!
Vanuit de hotelkamer in Kompong Cham, uitzicht op de Mekong rivier.
Onze plannen mbt de route worden ondertussen wel flink door de war geschud. Bij aankomst in Kompong Cham bleek al dat er geen boot meer over de Mekong naar Stung Treng vaart en dus hebben we inmiddels buskaartjes voor deze afstand op zak. Nu blijkt echter, na wat gebabbel met de eigenaar van het restaurant, dat de binnenlandse vlucht die we uiteindelijk vanuit het noorden terug naar Phnom Penh willen nemen geen aanradertje is... Ten eerste heeft de dienst tot voor kort niet gevlogen in verband met een aantal ongelukken *slik* die ermee hebben plaatsgevonden en ten tweede is de trip 2 x zo duur als eerder geworden, maar of de kwaliteit van de piloot en/of vliegtuigen is ook is verdubbeld, dat is nog niet zo zeker.
Marcus en ik beginnen een beetje te twijfelen. Moeten we dat wel doen dan? En als we straks niet terug kunnen of willen vliegen, dan zijn we zeker 3/4 dagen langer in bussen aan het terugreizen. Hebben we daar wel zin in? We komen tot de conclusie van niet. We besluiten de route om te gooien en naar het zuid-oosten te reizen ipv naar het noord-oosten. We proberen de kaartjes van de bus naar Stung Treng om te ruilen voor kaartjes naar Sen Monorom en dit lukt nog ook. Very good, de volgende morgen stappen we om half negen in een tuk-tuk richting busstation en even later zitten we in de bus richting Sen Monorom. Gelukkig voel ik me een stuk beter dan gisteren en kunnen we relaxed achterover leunen en genieten van het wederom mooie uitzicht en van het altijd weer leuke televisie-entertainment bestaande uit karaoke en een film. Om even voor twaalf stoppen we nog voor de lunch en dan verandert de busreis want de rest van de weg is onverhard. Geen film meer want die zou over gaan slaan. Nee, de volgende vijf uur rijden we over een rode, zanderige weg, vol met kuilen, gaten en sleuven. Het is een hele klus voor de chauffeur, ik bewonder hem om zijn rijkunsten. Als we om een uur of vijf 's middags in Sen Monorom arriveren zijn we flink door elkaar gehusseld. Fijn om uit te kunnen stappen. Weer een busreis overleefd....
TAG(-S): cambodja,reizen
WE LOPEN ACHTER!!!
Ja, zoals jullie wel hebben gemerkt lopen we wat achter met onze reisverslaglegging, al heb ik vanavond wel weer even een klein inhaalslagje gemaakt, ik ben er nog lang niet! De vakantie zelf gaat echter gewoon onvertraagd door! Nog 6 dagen! Wat gaat het hard! We hebben een hoop meegemaakt. Ik doe Cambodja ook beter dan de gemiddelde toerist, want ik heb me onderweg zelfs een gevalletje Denque Fever aan laten meten! Nee, *grumblegrumble* ik maak géén geintje!
Gelukkig hebben we daar inmiddels het ergste ook weer van gehad, so no need to worry.
Morgenochtend vertrekken we van Phnon Penh, waar we de laatste dagen hebben doorgebracht, naar Sihanoukville.
Het beachparadise, we gaan chillen!
Ik weet niet wanneer we weer een internetcafeetje tegenkomen, maar zoniet dan maak ik de vertel-inhaalslag thuis wel af. Kan ik er gelijk wat fotootjes bijzetten, beter toch?!
Tot snel!
TAG(-S): cambodja,reizen
ZONDAG (12-11); TIDA EN BAN
Die zondag is de Banteay Kdei de eerste echte grote tempel die we zien. Aan de overkant van deze tempel is een soort stenen trap naar een groot meer. "Sra Srang" heet het. Hier ontmoeten we Tida en Ban. Tida "komt als eerste op ons af". Hij vraagt net als al die andere kinderen die voor iedere tempel staan of we een cold drink willen kopen. Nee, dat willen we niet. Wij zijn inmiddels op de stenen trap gaan zitten, hij blijft een beetje bij ons hangen en blijft het vragen... Willen we echt geen cold drink? Dan geeft hij me ineens een armbandje. Een gevlochten armbandje van gras en bamboeblad. Hij zegt dat ik het mag hebben "for free" en hij vraagt mijn naam. Als hij hem weet zegt hij: "ok, don't forget my cold drink Jenny!". Ik moet lachen om zoveel gewiekstheid, maar ik ben er ook door geroerd. Inmiddels is Ban er ook bij komen zitten. Tida en zij zijn friends. We zijn helemaal met ze aan de praat geraakt. Tida is veertien zegt ie, maar als je hem zo ziet zitten denk je eerder dat hij nog geen tien is. Ban is vijftien.... We blijven een beetje met ze doorpraten. Ze willen geen van beiden een snoepje, want: en dan wijzen ze op hun slechte voortanden. Ban d'r Engels is wat beter dan dat van Tida, ik vraag naar broertjes of zusjes van Tida, die heeft ie niet zegt Ban. Ook geen vader en moeder zegt Tida. "Ohw" zeg ik, "maar wel friends"? Een grote smile op zijn gezicht, ja, wel friends. Hij woont "daar", hij wijst ergens naar rechts. Ondertussen blijft hij maar over zijn cold drink doorgaan. Als hij ons dat drankje verkoopt, krijgt hij wat provisie en kan hij eten gaan kopen.
Ik zit inmiddels met een enorme brok in mijn keel, deze twee kinderen en vooral het jongetje Tida raken me enorm. Marcus en ik willen ze eigenlijk wat geld geven zonder de cold drink. Marcus geeft Ban als eerste, ze is een beetje onwillig maar ze pakt het uiteindelijk wel aan. Tida echter niet. Hij rent er voor weg en Marcus kruipt achter hem aan en smeekt hem, het aan te pakken. Het is een grappig maar ook een hartverscheurend gezicht.
Uiteindelijk gaat Marcus met hem mee om dat koude drankje te gaan kopen. Tida krijgt 1000 riel provisie en is blij. Ban geeft Marcus ook een armbandje, met veel moeite krijgt ze het bij hem om.
We gaan weg en worden helemaal uitgezwaaid door die twee
en ik kan alleen maar huilen.
Tida en Ban, ik ga ze niet meer vergeten.
TAG(-S): cambodja,reizen
ZO (12-11) T/M DI (14-11); DE TEMPELS VAN ANGKOR
We zijn in Siem Reap en gaan dus net als iedereen die naar Cambodja komt een paar dagen Tempels in Angkor bezoeken! We zijn wel benieuwd naar wat en hoe dat nou eigenlijk is.....
Inmiddels kunnen we er over meepraten en inderdaad, dat is een heel inmens iets om te zien. De eerste dag zijn we lekker met de fiets gegaan, we hadden er via ons guesthouse twee kunnen huren. Dat was echt leuk, want als je met z'n tweetjes met de fiets bent, ben je helemaal je eigen baas en kun je overal zo lang blijven hangen als je wilt. Op de weg naar de tempels werden we al verwend door een groep apen langs de kant van de weg, echt leuk om een poosje bij stil te blijven staan. Verder hebben we ook lol gehad omdat het wel erg lang duurde eer dat we dan een tempel te zien kregen. Op een gegeven moment zien we een soort van fietsenrek en aan de overkant een hek. Zou dit er een zijn? We zetten de fietsen op slot en lopen door het hek. We weten nu nog niet wat het geweest is, één of andere botanische tuin ofzo ( ? ) maar géén tempel. De man die we het vroegen keek ons bevreemd aan en meldde ons eerst nog maar eens een stukje verder te fietsen. We liggen in een deuk. Jut en Jul naar de tempels, allebei in korte broek: "Waar zijn nu de tempels?!?!?!" Zie je het voor je?
Een uurtje later lopen we bij onze eerste tempel en die dag en de twee dagen erna is het tempelgebrek ruimschoots goedgemaakt. De Bayon en de Ta Prohm (van tomb raider) zijn onze favorieten. We schieten een hele partij foto's (het eerste 1-giga geheugenkaartje is nu al vol!), hier volgt een 'kleine' selectie. Was moeilijk kiezen joh!!!
Eerst even schuiven natuurlijk.
Aapjes langs de weg.
Prasat Kravan
Bat Chum
Banteay kdei
Ta Prohm (tomb raider)
Pre Rup
Eastern Mebon
Ta Som
Preah Neak Pean
Preah Khan
Angkor Thom - Preah Palilay
Angkor Thom - Phimeanakas
Angkor Thom - Bayon
We steken een wierookje aan in de middelste toren
van de Bayon, wat gelijk het middelpunt van het hele Khmer rijk is.
Phnom Bakheng
"Met zijn allen gaan we voor de zonsondergang."
Alles is uit de kast getrokken voor een goeie vastlegging...
Maar de zonsondergang zelf stelt vandaag helaas niet zoveel voor.
Angkor Wat
Die moet je zien bij zonsopgang, om 5 uur al in de tuk-tuk!
Oei oei oei. Het 'weer naar beneden gaan' is iedere keer best lastig!
Bantaey Srei
TAG(-S): cambodja,reizen
ZATERDAG (11-11); BOOTJE VAREN!
Om 5:45 uur gaat het wekkertje... ai ai ai akelig vroeg! Maar we zetten door en het lukt ons deze keer om ruim voor het ophaalbusje beneden te zijn. We gaan Battambang weer verlaten. Een tijdje later staan we in de rij om op de boot te stappen want we gaan naar Siem Reap en we gaan dus over het water. Het is een klein bootje met een klein vooronder (benedendek) en verder alleen een dak dat voor de helft bedekt is met een groen zeil. We moeten onze bagage allemaal op het dak neerleggen en mogen kiezen waar we gaan zitten, boven of beneden. Wij kiezen voor het laatste. Behalve rugzakken en een enkele koffer liggen er ook allerlei dozen en balen met etenswaren. De passagiers moeten hier allemaal zo'n beetje links en rechts omheen gaan zitten. Eén van de bemanningsleden komt nog een keertje zwakjes melden dat we meer verdeeld moeten gaan zitten, maar hier wordt weinig mee gedaan. Iedereen wil op zijn verworven plekkie blijven zitten en het liefst ook op het groene zeiltje achterop het dek.
Dan wordt de motor gestart en gaan we varen. Achteruit van de steiger af. Inene een hoop paniek bij de bemanning; "naar voren! naar voren!" schreeuwen ze. "De boot loopt vol met water!" Vervolgens natuurlijk nog een grotere paniek bij ons, de passagiers. Iedereen weet nu ineens niet HOE snel hij naar voren moet komen. Dit is niet grappig. De mensen beneden in de boot, waaronder een hele oude monnikmeneer, zitten met hun voeten in het water. Op een gegeven moment stopt de motor er ook nog mee en ik moet denken aan de woorden van Marcus die morgen: "er zitten krokodillen in het water daar".
Het zijn dus hele hectische, onze eerste uitvaart-momenten in Battambang. Op een gegeven is iedereen blijkbaar toch beter over de boot verdeeld, hebben ze de motor gemaakt en gaan we onze (lange) reis dan toch echt beginnen. Wij vinden de hele boottrip vervolgens echt hartstikke leuk. Al die boot-tafereeltjes die je tegenkomt en al die 'paalhuisjes' langs de waterkant. Echt super om te zien. We blijven gewoon echt foto's maken! Alles is de moeite waard! Er zitten een hoop locals op de boot (die her en der ook met hun balen en dozen uitstappen bij een paalhuisje), maar ook best veel toeristen. Zo is de Engelsman van de bus naar Battambang er weer en de twee Canadese meiden van de kookcursus. Het sjaggerijnige, wat oudere (Franse?) stel dat we steeds tegenkomen en echt flink ouder echtpaar uit Zweden. De man is al iets van 63 jaar oud en zit gewoon met steunkousen en al tegen een baal rijst aan. Tot slot is er ook nog een Amerikaans stel dat echt heel grappig is, vooral de man. Hij heeft zo'n Hawai-achtig shirt aan en een glimmende oorbel in. Hij en zijn vrouw zijn ook heel erg bang geweest tijdens het 'we-gaan-bijna-zinken-moment' en dat maakt nu dat we er juist de leukste grapjes over kunnen maken. Zij hebben alles voor veel geld in Amerika geregeld en daar zitten ze nu dan met hun mooie koffertjes op één of andere aftanse boot tussen de zakken rijst geplakt. Ze zien er de humor wel van in en dat is erg grappig.
De hele boottrip duurt al met al een uurtje of zes en aan het einde van de rit stappen Marcus en ik, ondanks ons vele gesmeer, behoorlijk verbrand af. Siem Reap, we zijn er!!!
TAG(-S): cambodja,reizen
VRIJDAG (10-11); SMOKIN POT
Vandaag is het dan zover, we gaan op kookcursus! We moeten om 9:30 uur aanwezig zijn en zullen dan eerst met elkaar naar de markt gaan om boodschappen te doen. We blijken met een groepje van 7 cursisten te zijn. Een Amerikaan, twee Canadese meiden, twee Franse meiden en wij met zijn tweetjes. Nadat we met elkaar hebben zitten 'kissebissen' wat we zullen gaan klaarmaken, vertrekken we naar de markt. Bizar wat we daar allemaal zien; varkenskoppen, torren, hersenen, levende vastgebonden vleermuizen ( ! bizar zielig vond ik dat), kuikens tussen het fruit gegooid, schildpadden, allerlei levende vissen op het droge en ga zo nog maar even door. We lopen achter onze leraar aan om alle verse ingredienten te kopen en iedere keer krijgt iemand van de groep een tasje om te dragen. Als ik op een gegeven moment één of ander tasje in mijn handen krijg dat blijkt te bewegen (aaaaargh!), dan wordt het me teveel, Marcus? Kan jij het dragen, please??
Terug bij Smokin Pot staan er zeven stenen 'pureerkommen', snijplanken en grote messen op een lange tafel. Dat is leuk, we zitten met zijn allen op een rijtje en moeten van alles heel fijn snijden en later in dat kommetje met zo'n stenen ding pureren. Ik kom nog aardig mee met mijn nul komma nul snij- en hak- ervaring ;o). We moeten ook gemalen kokosnotenvlees in een theedoek in water dopen en een heleboel keren uitknijpen, zodat er een romige kokosmelk onstaat voor de soep. Er staan ook 8 gasfornuizen op een rijtje opgesteld en daar gaan we vervolgens achter aan de slag. We maken in z'n totaal 3 gerechten; soep, Amok met vis en een biefstukgerecht. Veel te veel om allemaal zelf op te eten! Maar lekker dat het is! Ik word helemaal enthousiast en ben vast van plan om thuis met Marcus uit ons nieuwe Cambodjaanse kookboek te gaan koken! (dat krijgen we namelijk ook nog mee).
Als we ons eerste gerecht zitten te eten komt er een zwervermeneer achter ons staan (zoals dat hier constant gebeurt) om geld te vragen, ik vind het ineens rot en bied hem mijn net gemaakte Amok Visschotel aan. Nou, daar heeft hij wel zin in, voorzichtig komt hij naast me zitten en laat het zich smaken. Het lijkt erop alsof ik geslaagd ben voor de kookcursus want hij eet het hele bordje schoon! Wie zei er nou dat ik niet kon koken? Ohw dat was ik zelf. Ik rectificeer hierbij....., bigtime ;o) !!!
TAG(-S): cambodja,reizen
DONDERDAG (9-11); MET DE BUS NAAR BATTAMBANG
Vandaag gaat ons wekkertje om half zeven, want we worden om half acht opgehaald bij ons hotel. Helaas wordt er om voor zevenen al op de deur geklopt. De bus is er! Tssss... ja, zo kunnen we natuurlijk niet anders dan de mensen laten wachten! We haasten ons en zijn toch nog redelijk snel beneden. Na een kwartiertje rijden komen we bij een hoek van een hele drukke straat en daar worden we afgezet. Het is een soort bushalte. Druk!!! Het krioelt er van de mensen, er staan her en der wat tafels en stoelen op de stoep en ondertussen stopt er soms een bus en wordt er omgeroepen wat voor bus het is en of je dan alsjeblieft in wil stappen. Op 1 Engelsman na is er geen toerist te bekennen. Na drie kwartier komt onze bus en kunnen we instappen. De bus is best ok, het is een oude touringcar en de temperatuur is redelijk. Dat is erg fijn want het wordt een rit van ongeveer vijf uur.
Het is een genot om naar buiten te kijken, de hele weg door. Het verandert van een druk stadsbeeld langzamerhand naar de meer 'dorpse' gebieden en daarmee wordt de natuur om ons heen steeds mooier. Groene velden, palmbomen en andere bomen, af en toe wat koeien (beetje mager hier en zonder zwarte vlekken ;o) en zo ook de figuren met een punthoedje die aan het werk zijn in de groene velden, net als op zo'n ansichtkaart. In de bus speelt 'pikkepoeli-muziek' zoals Marcus dat noemt en dat maakt, samen met de beelden maakt dat ik wegdroom en me de levens van de mensen hier probeer voor te stellen.
Halverwege stoppen we nog in het plaatsje Pursat, hier kunnen we wat eten en plassen. Dat is de eerste keer dat ik het echt in een gat in een houten huisje moet doen. Marcus heeft het dan maar makkelijk. Ik sta in de rij met alle Cambodjaanse meisjes en die hebben weer de grootste lol om die lange witte griet. Op mijn lachende "what is it?" komt geen reactie. Nevermind, misschien is het dat ik bang voor de vloer in het hokje mijn pijpen sta op te rollen in de rij hahaha... maar het is gelukt, ik zal nog wel voor hetere plas- en poepvuren komen te staan.
Na een uur of vijf komt er inderdaad een eind aan de reis. Gelukkig, hoe confortabel je ook zit, op een gegeven moment heb je het gewoon gehad. Als we de bus uitstappen worden komen er gelijk van alle kanten motor-taxi-rijders, op ons af, maar we hebben vooraf al besloten dat we gaan lopen. Het centrum van Battambang is niet groot, dat moet te doen zijn. Even later lopen we ieder een grote rugzak op de rug en Marcus nog 1 kleine in zijn hand door de straten. We willen tenslotte 'backpackers' zijn en de rugzakken niet alleen maar van de ene in de andere tuk-tuk oid gooien! We vinden het door ons uitgezochte hotel en nemen nu een kamer van 5 dollar per nacht, zonder airco en zonder warm water deze keer. Als we boven komen vinden we de kamer best keurig (wij wisten voor de reis natuurlijk wel dat we onze normale eisen flink bij zouden moeten gaan stellen), nix minder dan die van 10 en het koude douchen is hier bijna een feest, echt waar.
's Avonds vinden we het restaurantje 'Smokin Pot' waar we de kookcursus voor morgenochtend boeken. Verder is Battambang een stuk rustiger dan Phnom Penh, het is trouwens de twee na grootste stad, dat wel, maar het oogt een stuk rustiger, de straten zijn zanderiger en rustiger. We vinden het wel leuk en zullen hier twee nachtjes blijven.
TAG(-S): cambodja,reizen
UPDATE TIME!
Jawel, Marcus en ik zijn weer in ons favoriete onderkomen; een internetcafe! In Siem Reap deze keer, zo hebben we toch steeds weer een totaal andere omgeving rond onze computers ;o). Marcus zit mailtjes te schrijven en te chatten en ik ga weer eens kijken of ik nog wat 'inhaal-verslagjes' kan typen. We zijn vandaag precies een week onderweg en we hebben het echt naar onze zin. We doen enorm veel verschillende dingen en daardoor ook veel verschillende indrukken op. Emoties, dat is wat we hier beleven, van veel lol om al die grappige situaties waar we in terecht komen of observeren, via bang en spannend (op een boot die lijkt te gaan zinken), (of van Malaria- en Denguemuggen die er 'misschien' zijn (ik spreek nu even voor mezelf)), naar gruwelen van de viezigheid waar we soms mee geconfronteerd worden (op straat, op de markt) tot huiveren op de Killing Fields en huilen; vandaag bij een tempel in Angkor (vertel ik ook nog wel). Heftig, dat is wat ik het vind en we zijn eigenlijk nog maar net begonnen. Ok, ik ga eens even typen mensen, tot de volgende keer.
PS: leuk, leuk, leuk, die reacties!
Hebben we toch een beetje thuisfrontcontact! Keep going please! X
TAG(-S): cambodja,reizen
WOENSDAG (8-11);
KILLING FIELDS EN TUOL SLENG MUSEUM
Vandaag was een heftige dag. We hebben de gevolgen van het Pol Pot regime tussen 1975 en 1979 kunnen aanschouwen en daar word je op zijn zachtst gezegd niet vrolijk van. Ik ga hier nog wel een keer over schrijven, maar niet nu. Het is inmiddels 23:00 uur en dit internetcafé gaat nu ook zijn deuren sluiten. Ik vond het fijn jullie toch van een paar verslagjes te kunnen voorzien en ik hoop binnenkort met meer nieuws te verschijnen.
Morgenochtend nemen we de bus naar Battambang,
alwaar Marcus en ik een kookcursus gaan volgen.
Whahahaha, ja echt waar!
Tot later!!!
TAG(-S): cambodja,reizen
DINSDAG (7-11); MEER THUIS IN PHNOM PENH
Ja, die eerste maandag met dat Waterfestival, dat was me wat. We zijn die middag na een, wel heel erg lekker suikerrietsapje en een bakje rijst (veel te duur betaald!), eerst maar eens terug naar het hotel gegaan om het zweet af te douchen (wennen hoor die warmte echt waar) en twee uurtjes te slapen (we trokken het gewoon niet om volledig wakker te blijven tot bedtijd). Daarna weer vol goede moed naar de rivier waar het festival nog steeds in volle gang was. We vonden tussen alle drukte door gelukkig wel een leuk restaurant (thanks to the Lonely Planet en daar hebben we NU al heel veel meer handigs in gevonden!) waar we neerstreken en een lekker rijstgerecht (met stokjes natuurlijk) + een paar flinke flessen koud bier naar binnen werkten. Daar knapten we flink van op! Daarna weer even door de straten geslenterd, waar niet veel was veranderd ten opzichte van 's middags. We waren blij toen we in onze lakenzakken kropen en onze oogjes dicht konden doen (en ja Tinus, ook mijn mond stijf dichtgehouden ;o).
Dinsdag was alles ineens heel anders. Om te beginnen waren we zelf lekker uitgerust want we hebben tot 10:30 uur doorgeslapen. Ten tweede was het op de straten ineens heel anders. Het Waterfestival was voorbij en we hadden nu met het 'gewone leven' van Phnom Penh te doen. Dat is nog steeds vrij druk en met enorm veel hectiek op de weg hoor, vergis je niet. Maar in vergelijking met die maandag was het enorm rustig, want tijdens dat Waterfestival blijken er dus 2 miljoen extra mensen naar Phnom Penh te trekken! We denken dat dat dan ook mensen vanuit dorpen en of de buitenwijken zijn, die nog redelijk moeten wennen aan het beeld van een 2 meter lange man met een 1 meter 83 lange vrouw ernaast. Dat ze je dan keihard uit gaan staan lachen dat is verhaal twee, maar we beginnen te geloven dat dat wel een beetje een Aziatische gewoonte is. Glimlachen, lachen, schateren; dat oefenen ze veel! ;o)
Afijn, dinsdag hebben we heerlijk rondgeslenterd, lekker gegeten, het National Museum en het Koninklijk Paleis bezocht. 's Avonds lekker lang op een terras gezeten (happy hour!), ons ook wel weer verbazend om de westerse-oudere-man-aziatische-jonge-vrouw-tafereeltjes, maar daarover later wellicht een keer meer.
Wat we maar even wilden zeggen;
De Cambodja-PhnomPenh-dins-day-after-the-festival was Cool!
TAG(-S): cambodja,reizen
MAANDAGMIDDAG (6-11); HET WATERFESTIVAL
We hebben gehoord dat we voor het Waterfestival richting de rivier moeten lopen. Het hotel uit, rechtsaf en dan hooguit drie minuutjes wandelen. We gaan op weg. De hele weg zit vol met mensen achter kraampjes met eten en drinken en allerlei andere handel en het is DRUK!!! We komen bijna niet vooruit op de straat, zo vol is die met allerlei mensen en afgeladen voertuigen. Het rare is dat we echt enorm worden aangekeken. Niet een klein beetje en af en toe, nee een constante stroom van mensen die naar ons kijken en hard gaan lachen. Ze kijken vooral naar Marcus en gaan steeds naast hem lopen en vertellen hem (niet dat we het gebrabbel kunnen verstaan, maar we kunnen het wel raden) hoe lang hij wel niet is. Je ziet ze elkaar ook aanstoten, om toch vooral eens even naar "die twee" te kijken.... We moeten er wel om lachen, maar aan de andere kant is het ook wel een beetje irritant soms. Er staat een grote "Te" voor zullen we maar zeggen.
Op de rivier vinden wedstrijden met boten plaats en ook hier, waar je ook loopt; een grote mensenmassa en volop kleedjes en tafeltjes met eten en drinken. We lopen weer in de massa, komen bijna niet vooruit en worden de hele tijd aangekeken en (er wordt naar ons) (uit-)gelachen. Heel apart! We zien ook totaal geen andere Westerse mensen, we lijken de enige buitenlanders. Hoe kan dit nou? Dit is toch de hoofdstad?
TAG(-S): cambodja,reizen
MAANDAGMORGEN (6-11) 10:30 UUR;
ONZE AANKOMST IN AZIE
We lopen door de douane naar buiten. Marcus zegt: "We zullen zo wel worden besprongen door allerlei taxi-chauffeurs." Hij heeft de woorden nog niet uitgesproken of er staat er één voor onze neus. Twee dollar per persoon is de prijs. We hebben gelezen op zeven dollar te rekenen dus dat valt mee. We lopen achter hem aan en staan ineens voor twee brommertjes. Hahaha het blijken chauffeurs van Moto-taxi's te zijn! Ze nemen onze rugzakken over en plaatsen die voor hun voeten. We stappen achterop en mijn chauffeur scheurt gelijk weg. "Wait for my husband!" (zozo Jans! ;o) roep ik. "Yes, he will come!" roept hij terug. Ik geef me maar aan de situatie over, grijp mijn chauffeur in zijn zij en hou me stevig vast terwijl de zweetdruppels langs mijn lijf lopen. Of het hier warm is? Nou volgens mij wel! Af en toe kijk ik om en zie Marcus gelukkig vlak achter ons.
Onze aankomst in Phnom Penh gaat dus helemaal letterlijk en figuurlijk in volle vaart. Ik kijk om me heen en denk: dus dit is Azie?! In vliegende vaart over een brede, redelijk goed geasfalteerde maar onwijs stoffige weg, helemaal vol met motoren, pick-ups, 'tuk-tuks', bussen en wat voor vervoersmiddelen je je maar in kunt denken. En al die vervoersmiddelen zitten helemaal volgepropt met die Indisch/Chinese gezichten, veelal verstopt achter een mondkapje (raar gezicht joh!). Ik kijk mijn ogen uit. Die mensen kijken trouwens ook allemaal naar Marcus en mij, ze zitten ons toe of uit te lachen, daar kom ik nog niet één, twee, drie uit. Het is een rare gewaarwording, dat wel. De weg is dus heel zanderig en stoffig en de uitlaatgassen prikken in mijn neus. In alle herrie en drukte probeert mijn motorrijder me ervan te overtuigen dat het door ons aangegeven guesthouse, het "okay guesthouse", niet goed is. Ik begrijp niet precies wat hij zegt, zoiets als:"er wordt gerookt en er zitten allemaal playboys". Ik zeg dat mijn man dat beslist (hahaha lekker makkelijk toch?).
Na zeker een kwartier te hebben gereden komen we bij een wegversperring. De politie is niet van plan ons die straat in te laten rijden. Onze chauffeurs zeggen dat 't door ons uitgezochte guesthouse en waarschijnlijk alle guesthouses in de buurt van de rivier vol zullen zitten in verband met het jaarlijkse Waterfestival. "Ohw, is dat nu?". Ja, het blijkt nu te zijn, het duurt altijd 3 dagen en dit is de laatste dag. We hebben hier al over gelezen en vinden het leuk dat we dat dan nog net meepikken. Onze chauffeurs vertellen ons dat de consequentie van het festival is dat er een hoop guesthouses volzitten en de prijzen worden opgevoerd. Of we er naar eentje willen van 15 dollar? "Nee" zeggen we, "dat is echt te duur."
Uiteindelijk zetten ze ons af bij het Lucky Ro Hotel. De kamers kosten 10 dollar, maar hebben wel een koelkast, tv, toilet, airco ÉN een warme douche. We nemem hem, morgen zien we wel verder. Als we op de 2e etage komen en de deur van kamer 202 openen zijn we tevreden en stemmen definitief in. Een douche en een bed en heeeeel even liggen. We zijn er aan toe!
TAG(-S): cambodja,reizen
FOTO-UPLOAD EN ANDERE INTERNET(CAFÉ)STRESS
Ai ai ai, voor de tweede avond "in line" proberen we hier dus allerlei fijne fotootjes up te loaden, omdat we iedereen nu eenmaal lekker hebben zitten maken met beloften van lange reisverslagen in woord en beeld. Maar wat een ellende! Bij iedere beweging crasht de boel hier compleet (respect As!!!). Wij geven het voor nu even op qua foto's, het moet wel ontspannen blijven hier (warm genoeg!). Als we weer eens zin hebben om met monitoren te gaan gooien, dan proberen we het nog wel een keer en anders volgen de foto's en het complete verhaal thuis. We houden het vanavond nog even vol en proberen in ieder geval een eerste verslag zonder beeld online te krijgen.
als we niet zitten te internetten, hebben we 't onwijs naar de zin.
Groetjes van Marco en Jannie, 22:00 uur 's avonds vanuit Phnom Penh.
(morgen vertrekken we naar Battambang)
TAG(-S): cambodja,reizen
SLUITINGSTIJD!
En nu is het 22;00 uur en gaat het internetcafe hier sluiten!!sorry!!! later!!!! XXX van J en M.
TAG(-S): cambodja,reizen
MEANWHILE
.... zitten we hier in een Phnom Penh's internet cafeetje te sufferen. Want zoveel verhalen al en zoveel bijpassende foto's, maar al drie kwartier bezig en nog geen fotootje op 'jannies' weten te krijgen. grrrrrrrr.....
Maarre hoe is het weer bij jullie? *grijnz*
TAG(-S): cambodja,reizen
ARRIVAL
Om te beginnen een klein berichtje. Marcus en Jans zijn na een reis van 19,5 uur totaal, veilig neergestreken op de bedden van Hotel Lucky Ro in Phnom Penh. Het is daar dan maandag 6 november 11:00 uur 's morgens, voor ons gevoel leven we echter nog in Hollandse tijd, is het 4:00 uur 's nachts and we "still did get no sleep". Toch gaan we niet slapen maar wakker blijven tot het hier bedtijd is, de beste remedie tegen een jetlag. Na heeeeeel even op het bed te hebben gelegen, konden we in deze accomedatie gelukkig wel genieten van een warme douche. Daar knapt een mens van op na zo'n reis! Fris gedouched gaan we op weg naar de rivierzijde, want hier is de laatste dag van het jaarlijkse waterfestival bezig. We zijn benieuwd.
TAG(-S): cambodja,reizen
VERDER TERUGKIJKEN IN HET REISLOG?
DOE DIT VIA DE MAANDARCHIEVEN AAN DE LINKERZIJKANT
