Hartstikke tof die hypermoderne paaseizoekactie, maar mijn lief zei: "alles leuk en aardig, maar we gaan met Pasen niet helemaal naar Amsterdam om die eieren te zoeken". In Amsterdam komen ze namelijk OM van de eieren, maar in ons eigenste Rotjeknor stond de teller nog steeds op 2 (waarvan 1 van mezelf dus). Zo ging het er niet inzitten voor ons, dat eitjes zoeken. Oebe van Occhio mailde me; "Rotterdam is nog wat ondervertegenwoordigd, kun jij niet even campagne voeren?". Nou had ik al gepost, getwitterd met #ei2010, ge-re-tweet met #rotterdam én een linkje op hyves gezet, wat meer kon ik nog doen?

Die avond hebben we nog een date met een aantal vrienden in een naburig café. Je raadt het al; midden in het feestgedruis, want er was een aardige party gaande daar in het café, belaag ik mijn vriendinnen met blanco ei-vellen. Ik leg ze uit; "Ja, op een iPhone heb je Layar, dat is o zo handig als je op huizenjacht bent en dergelijke en nu hebben ze dus een ei-zoek-actie, dat is dan voor Twitteraars, die moeten dan die eieren zoeken en een foto van zichzelf maken met het ei en dit tweeten met het bewuste ei-nummer. En degene die de meeste eieren vindt die kan een chocoladeverrassing winnen. Maar Rotterdam is onder-vertegenwoordigd, dus als jullie morgenochtend voor mij die eieren inkleuren dan meld ik ze even aan, want per ei moeten de coordinaten worden ingevoerd. Dan pas krijgen ze een nummer en dat bel ik jullie dan nog even door. Ja?" Mijn vriendinnen kijken mij maar bevreemd aan, Twitteren, iPhone, Layar, Twitpic, daar zijn ze helemaal NIET mee bezig. Die Jans is hartstikke gek wordt er gelachen, wij paaseieren inkleuren! Waar haalt ze het vandaan! Ondertussen vraag ik de barman of ik een ei aan zijn caféraam mag hangen. Dat mag. Vriendin S. zegt: "ik heb geen kleurpotloden" maar ik kan zeggen "dat geeft niet" want daar had ik nou net een handje van in mijn zak gestoken.

De avond is supergezellig, we dansen, drinken, zingen en we lachen, met name om paaseieren en hoe we dat morgenochtend dan allemaal gaan doen. Voor de deur poseren we nog even met ei nummer 82, "vooruit we zullen we het wel voor je regelen met die paaseieren" wordt er beloofd.

Toppertjes zijn het, mijn niet-op-twitter-te-vinden-vriendinnen!

En vanmorgen was het dan een heel heen en weer ge-sms, van ei-nummers en foto's van ingekleurde eieren en paasgroetjes. Ik vond het een hele leuke extra dimensie aan Pasen en het Paasontbijt.
Wat doen we in 2011?

Hip als wij zijn doen wij er natuurlijk alles aan om op z'n tweeduizendtien's Pasen te vieren. Vanmorgen dan ook "voor dag en dauw" vertrokken om ons paasei te planten. Een leukere plek, dan in onze woonwijk voor het raam dachten we zo. Prik daar staat ie!

En dan is het verder zoeken (maar waar blijven toch die Rotterdamse eier-plaatsers?) of gewoon lekker thuis bij de kachel afwachten; of je die leuke verrassing van Choca hebt gewonnen....
Vrolijk Pasen anyhow!

Zoek met Pasen de verstopte paaseieren via Layar en win een CHOCA verrassing. Maak een foto van jezelf met het ei en zet deze op Twitter met de hashtag #ei2010 en eenzelfde hashtag met het nummer van het gevonden ei erachter ( bijvoorbeeld #ei2010nr155 ).

Kijk! Daar zat ik nou nét op te wachten, ff iets leuks/geks met de Pasen. Eens kijken of ik mijn lief zo ver kan krijgen om paaseieren te zoeken, daarmee op de foto te gaan en deze rond te twitteren. En zelf ook natuurlijk even een paasei verstoppen dan he. Hij ligt al klaar, is al aangemeld en morgenvroeg gaan we hem ff plaatsen. Het enige is dat ik op ei2010.nl zie dat er (inclusief die van moi) nog maar 2 Rotterdamse eitjes zijn aangemeld! Ja dat kan natuurlijk niet he, dat we helemaal naar Amsterdam moeten om onze eitjes te gaan zoeken.

Dus kom op Rotterdammers! Laat eens ffkes zien dat ook wij tot een geWELdig aantal eieren kunnen komen. Hup inkleuren dat ei!
Hier kun je lezen hoe het allemaal gaat
en hier is je in te kleuren ei.

Thuiskomen, je lief kussen, de katten kroelen, een fles rode vino opentrekken, slokje zippen, tafeltje dekken, zometeen een heerlijk mals maal opgediend krijgen en weten dat het vanaf nu 4-vrije-Paas-dagen zijn. The GoodLife nog altijd hier.

Nou zwart is de juiste kleur, want daar word ik niet vrolijk van! Eerst al het bericht dat ons jaarlijks superleuke danceparade-uitje ruw van de evenementenkalender is geschrapt en nu ook al geen midzomer-skate-avondjes meer. Waar gaat dat naartoe met "Booming Rotterdam"?

Ik heb zulke leuke herinneringen aan de Rotterdamse Wednesdaynightskate en aan het skaten in het algemeen: In 2003 deed ik voor het eerst een keertje mee, hand in hand met vriendin E, want ik had maar 1 weekje geoefend en kon nog niet remmen. Het was best eng, maar ozo leuk, ik was verkocht, beter leren skaten werd mijn missie. Ik wilde veel vaker met de WNS mee gaan doen.

In 2004 deed ik ze allemaal mee, skaten was bij mij helemaal hot geworden. Ik skate zo vaak als ik kon; naar het Kralingse Bos of over de Maasboulevard naar de Witte de With straat, of waar we dan ook maar een terrasje/kroeg/grasveld of soortgelijk doel konden verzinnen. Die WNS was een doel op zich, met duizenden achter elkaar aan, een heleboel bekenden treffen, na afloop op het marktplein naar bandjes luisteren, het werd één van die Rotterdamse zomer-evenementen waar ik echt enorm naar uit kon kijken.

In 2005 werden de skate-avonturen en augustus-woensdagavonden zo mogelijk nóg leuker: ik skate inmiddels namelijk hand in hand met mijn Marcus! Niet omdat ik nog steeds niet kon remmen maar omdat hij en ik inmiddels liefjes waren geworden en ik helemaal geen genoeg van hem, zijn warme hand, de zwoele zomeravonden en het roller-geluk kon krijgen. In de jaren die volgden zijn we altijd samen blijven rollen, niet altijd zo frequent als in den beginne, maar het bleef en blijft wel "ons ding".

De wednesdaynightskate is voor mij dus terugblikken op heel veel leuks en ik vind het echt waardeloos dat het aankomend jaar niet doorgaat. Al las ik van de week wel bij Olliebol ehh Oli4B dat hij de skate-tochten van de eerste dag weer terug wil laten komen. Misschien staan Marcus en ik dan ook de 7e juli dan wel heel toevallig en op rolletjes, op de Nieuwe Binnenweg.

Gisteravond was het dan zover. Vriendin G. en ik reden naar Katendrecht en gingen daar aan boord van de Rotterdam. Het Libanon Lyceum viert namelijk haar 100-jarig bestaan en gaf nu een feestje op deze aparte locatie. Laten vriendin G. en ik nou een kwart eeuw geleden *kuch* ook op het Libanon hebben gezeten, zodoende onze aanwezigheid op deze mega-reünie. Leuk ook dat het meteen een mooie aanleiding was voor een bezoek aan het stoomschip De Rotterdam, dat er zwaar imposant bij lag bij onze aankomst in het donker.

Eenmaal binnen, jassen opgehangen en de badges opgespeld, konden we dan naar de feestzaal van onze jaargang om te zien wie we daar allemaal nog konden herkennen. Wij moesten onze aandacht richten op het promenadedeck, de Queenslounge en het Theater, waar onze jaargangen waren gepland. In de Queenslounge speelde de Vlietstra Band hun ouderwetse rocknummertjes en in het Theater draaiden de DJ's Tim & Faab een heuse discoshow gevuld met hits uit de 70's en 80's. Beide zalen afgeladen en veeeeeeelste warm, vol met bezwete mensen die allemaal in de ban waren van mijn en alle anderen hun borsten-hoogten, want daar zaten dan die badges waaraan je kon zien of je "deze misschien kon kennen".

Het was leuk, ik kan niet anders zeggen. Al met al scoorde ik met mijn warrige geheugen, wel met behulp van badges uiteraard, tóch nog best hoog in het vinden van ouwe bekenden. Al met al had ik een paar leuke weerziens waar een leuk gesprek aan vastzat. Grappig om te merken dat het, 25 jaar na dato, gewoon een kwestie is van "klikt het NU tussen ons als mens" of dat gesprek wel of niet op gang komt. Het is te lang geleden om het met "herinneringen ophalen" te doen. In mijn geval, met dat slechte geheugen zeker. Zo kon het bijvoorbeeld gebeuren dat ene MD, waar ik toch wel vage ideeen van leuke herinneringen aan had, me alleen maar een beetje duf en met een vleugje arrogantie aan bleef kijken na mijn enthousiaste "hee hallo" en er werkelijk geen enkel zinnetje meer uit wist te persen. De jongen die er bij was herinnerde ik me niet, maar met hem ontstond wél meteen een gezellig terugblikgesprek op onze levens en het leven in het algemeen.

Zo was de avond een mengelmoes van, badges-loeren, blikken van herkenning en wel of niet lopende gesprekken, gemixed met een flink partijtje dansen op de dansvloer bij Tim & Faab, die ons met die ouwe hitjes van weleer, wél zonder moeite in het gevoel van 25 jaar gelee wisten te krijgen. Missie geslaagd dus, goed gedaan Libanon!